Merel Haiku (Marianne en Christa)

Mijn nicht Chris schrijft haiku's. Een haiku is een van oorsprong Japanse dichtvorm. Het gedicht is kort en niet rijmend. Meestal bestaat het uit 3 regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. Een haiku is in principe gebaseerd op een zintuiglijke waarneming. Bij Chris is dat niet anders. Zij is (ook) een natuurliefhebster en laat zich daar dus ook vaak door inspireren.

Vorig jaar stuurde ze mij een berichtje met een aantal van haar haiku's, die regelmatig vogels en vlinders ter sprake brengen. Als ik nou bijpassende foto's had...

Het heeft even geduurd maar de eerste vogelfoto-haiku combinatie staat hieronder.

Merel, vrouw (Turdus merula)

Stoere vinken

De familie vinken bevat best een paar heel stoere soorten: neem de Appelvink met zijn enorme Kegelsnavel, de verlegen maar o zo fraaie Goudvink en de (Grote) Kruisbek. De Grote Kruisbek heb ik nog niet kunnen fotograferen maar wel door de telescoop gezien. Echt gaaf en ook zo'n enorme snavel waarmee met het grootste gemak dennenappels worden gekraakt en leeg gepeuzeld. De Appel- en de Goudvink kreeg ik deze winter in de sneeuw in de tuin, zulke heerlijke waarnemingen. Ik sta dan best een tijdje te blauwbekken achter een camouflagekleedje tot ze gaan zitten op een beetje fijne afstand en dan nog... Appelvinken zijn erg schuw en zijn weg bij het minste zuchtje. Maar het is gelukt.

Appelvink, man (Coccothraustes coccothraustes)

Appelvink, man (Coccothraustes coccothraustes)

Goudvink (Pyrrhula pyrrhula)

De Kruisbekken zijn al van eerder en zaten er niet zo gunstig voor, toch is het een mooie soort en de moeite waard om eens te gaan bekijken als ze bij je in de buurt gemeld worden.

Kruisbek, man (Loxia curvirostra)

Kruisbek, vrouw (Loxia curvirostra)

'Het speelt dichtbij'

Poster van het concert van Kees Buskes en Eke Simons met mijn foto van een Merel man

Een tijdje geleden kreeg ik een e-mail van musicus Kees Buskes (Het speelt dichtbij) met het verzoek om één van mijn foto's te mogen gebruiken voor onder andere een poster voor het huisconcert dat hij zou geven op 23 maart 2014. Kees Buskes speelt dwarsfluit en geeft regelmatig (huis)concerten, ook samen met andere muzikanten. Het thema van het concert op 23 maart j.l. was 'Over winter lente'.
Kees was gevallen voor de foto van een Merelman in een sneeuwbui, geplaatst in mijn blog 'Te mooi voor woorden'. 
Kees nodigde mij uit om het concert bij te wonen en mijn naam zou vermeld worden op de poster en het programma van het concert.

Natuurlijk vond ik het geen enkel probleem om mijn foto aan te leveren, het is altijd leuk als je foto's gebruikt worden en ergens groot worden getoond. Het concert kon ik niet bijwonen omdat ik op dat moment in Tsjechië was. Bij thuiskomst kreeg ik een e-mail van Kees met daarin de bijlages van hoe de poster en het programma eruit hebben gezien. Ook heeft er buiten een affiche op B1 formaat (707 x 1000 mm.) gehangen. De foto van de poster staat bovenaan de blog en de afbeeldingen van het programma plaats ik hieronder.

Als je in de buurt van Utrecht woont of het sowieso leuk vindt om een concert bij te wonen kun je de website van 'Het speelt dichtbij' bezoeken. Daar staat naast het programma ook meer informatie over Kees en de Stichting die hij heeft opgericht voor een 'kunsthuis' als nalatenschap. Een mooi initiatief!

Kees wordt net als ik ook geïnspireerd door vogels en wellicht komt er nog een vervolg op onze eerste 'samenwerking'. Zoals Kees onlangs zelf aan mij schreef: "Vogels horen bij mensen (musici), maar ze hebben veel meer noten op hun zang!"

De originele foto van de Merelman zie je hieronder. Het lijkt net of hij geen voetjes heeft maar die waren weggezakt in het dikke pak sneeuw dat er vorig jaar eind maart wél lag.

Merel, man (Turdus merula)

En nu op naar de lente! De Groene Jonker liet me vandaag genieten van terugkerende soorten als Rietzanger, Snor, Visdief en Boerenzwaluw. Helaas was er veel wind en dan kun je niet of nauwelijks fotograferen dus dat heb ik maar even gelaten. Tot de volgende blog!

De Vogelvilla

Nu de winter weer (tijdelijk?) terug is, kan ik nog wel een soort winterse blog neerzetten.

Begin 2008 had mijn man het briljante idee om een écht flink voederhuis te maken voor onze vogels in Tsjechië zodat ze tijdens barre koude, lekker overdekt konden tafelen. In de kelder en het hout/kolenhok lag immers toch nog genoeg hout (van de vorige eigenaars, die overigens behalve hout zo'n beetje alles hadden achtergelaten tot aan medicijnen toe). Het plan werd goed doordacht en met liefde en beleid in elkaar gezet en daarna door mij met heuse tweedehands dakbedekking (die nog voorhanden was bij een buurman in de kelder) bekleed en gelakt om al te snelle verrotting tegen te gaan.

Vogelvilla

Het was een serieus voederhuis dat door ons dan ook vrijwel onmiddelijk omgedoopt werd tot 'Vogelvilla'. De villa viel vanaf het eerste moment in de smaak en hoewel het soms wel een beetje een doorgangshuis leek, had hij ook veel vaste bezoekers. Dat het zo lekker ruim was, was vooral ook fijn voor grotere bezoekers als Fazanten, die worstelden en duwden zichzelf ook naar binnen. Ook menige Eekhoorn eigende zich het huis voor enkele uurtjes toe en joeg als een agressieve huisbaas alles weg wat in de buurt kwam. Wij knepen een oogje toe, tenslotte moeten Eekhoorns ook eten. Liefkozend worden ze door ons inmiddels Eethoorntjes genoemd.

Dikke Fazant heeft zich in de villa gepropt.

De Villa stond op diverse plekken in de tuin, op de grond, op boomstronken, en op verplaatsbare palen om tenslotte te eindigen op de plek waar hij nu al meerdere jaren staat: de hoek van de veranda, op de balustrade. Deze plek is ideaal (voor ons) omdat we het huis snel kunnen vullen vanuit de kamer en al tijdens het ontbijt kunnen genieten van de vogels. De vogels en de Eekhoorns vinden het prima, door het spiegelende glas zien ze ons meestal niet als we binnen zitten, en ze komen en blijven dus lekker eten. Onder de villa blijft het bij slecht weer langer droog zodat ook de grondvretertjes zich tegoed kunnen doen aan zaadjes, noten en rozijntjes.
Mooie soorten kwamen in de loop van de jaren voorbij: Goudvink, Sijs, Geelgors, Putter en Appelvink. Om slechts een handjevol te noemen uit de meer dan 100 soorten.

Eekhoorn ( Sciurus vulgaris, Red Squirrel )

Putter (Carduelis carduelis, Goldfinch)

Appelvink (Coccothraustes coccothraustes, Hawfinch)

Nog meer materiaal werd hergebruikt om een forse voederautomaat te maken. Een lege twee liter fles werd met schroefjes in een bakje vastgezet en onder in de fles werden 3 gaten gemaakt waar het voer uitgehaald kan worden.  Aan de bovenkant dop eraf schroeven en de fles met voer vullen met behulp van een trechter, iedereen kan het. Reuzenvoederautomaat in de villa en klaar is Kees.

Putters op de voederautomaat

Eethoorn bij de voederautomaat

Drie weken geleden tijdens al die sneeuwbuien heb ik, grotendeels vanachter het raam, een aantal bezoekers gefilmd. Alle filmpjes doorgelopen en geknipt en geplakt tot het resultaat hieronder. Omdat niet iedereen vogelaar is, heb ik er hier en daar wat tekst bijgezet over wat je ziet of hoort. Je kunt het beeld vergroten door rechtsonder op het pictogram naast 'youtube' te klikken.

Het leuke van filmen is dat je bij herbekijken dingetjes opmerkt die je anders misschien niet opgevallen zouden zijn. En voor mensen die beginnen met vogels kijken is het een fijne manier om heel wat over vogelgedrag te leren, neem alleen al de manier van foerageren. De meeste soorten mezen (Koolmees, Pimpelmees, Matkop en Zwarte mees) pakken vlug hun zaadje en vliegen ermee weg om het elders open te peuteren. Maar de Pimpelmees blijft wel eens iets langer zitten en dooreten.
De vinken (Sijs, Groenling, Goudvink en Vink) blijven over het algemeen lekker zitten eten tenzij ze verstoord of opgeschrikt worden. Ook kun je binnen de groepen van mezen en vinken zien hoeveel, of weinig, het verschil in grootte is. Neem een beeldje van een Sijsje samen met een Groenling, de laatste lijkt enorm!

Natuurlijk is het 'live' véél leuker maar toch geeft het al met al wel een mooie indruk van de drukte in de tuin, het winterse karakter van amper 2 weken geleden en het nut van een heuse 'Vogelvilla'.

Inmiddels is de villa wel aan wat groot onderhoud toe, een mooi projectje voor ergens in de zomer. Er ligt gelukkig al nieuwe tweedehands dakbedekking op me te wachten.

De volgende blog wordt een lenteblog, beloofd. Weer of geen weer!

Te mooi voor woorden......

Te mooi voor woorden is het hier. Hoe omschrijf ik de serene rust die hier zo vanzelfsprekend is? De stilte die je kunt horen. De zwart fluwelen Merels die baden in de witte sneeuwdeken. De traag veranderende wereld langs, op en boven het meer. De tuin vol leven. De betoverende Goudvinken met hun zachte baltsende zang. Elke dag verwondering. Geluk en tevredenheid om alles waar ik van kan en mag genieten als ik hier ben. Mijn tweede thuis, altijd.

Het Skalkameer vlakbij ons huisje

We komen aan in een, alweer, witte wereld. Het is al laat en een uurtje later liggen we op bed om de volgende ochtend wakker te worden in een nog wittere wereld. Een beetje bewolkt maar bijna windstil. Honderden vogeltjes in de tuin, in het meer en in de lucht. Een Zeearend jaagt voorbij en doet alle watervogels de lucht in vliegen: Grote Zaagbekken, Wilde eenden, Brilduikers en Nonnetjes. Alleen de grote groep Knobbelzwanen trekt zich niets van hem aan en vertelt elkaar doorlopend verhalen. In het Engels heten ze 'Mute Swan' maar hier babbelen ze altijd.

Elke dag wandel ik langs 'mijn' meer. Bijna nooit kom je een mens tegen en toch ben je hier nooit eenzaam, één met de stille maar toch zo levendige wereld om je heen. De enige voetstappen zijn van mij en de sneeuw en het eronder liggende ijs kraakt zachtjes als ik mijn pad maak.

 
En tegen beter weten in, wens ik dat het hier altijd zo mag blijven. Dit kleine plekje op de wereld waar ik ruim 10 jaar geleden spontaan mijn hart verloor en dat ik hier nog steeds laat liggen. Ook nu laat ik het hier weer achter, zodat ik weer terug zal komen, en nog eens en nog eens.....

Er zijn dagen met wolken, dagen met zon maar elke dag is er sneeuw. Aan het begin van de week is het meer nog niet helemaal bevroren en elke dag zie ik 1 of 2 Zeearenden over, langs of voorbij vliegen. Op een dag zie ik ze door mijn telescoop samen een prooi verorberen. Foto's maken is moeilijk maar ik heb er eentje gemaakt door de telescoop vanaf ons balkon. Héél ver weg dus maar toch kun je er een paar kenmerken uithalen waaruit blijkt dat het een adulte Zeearend is: de gele snavel en de lichte kop en borst en de gele poten. Verder heeft een adulte Zeearend een witte wigvormige staart, dat kun je mooi zien als hij vliegt.

Zeearend, adult (Haliaeetus albicilla, White-tailed Eagle)

Een filmpje waarin vooral de enorme grootte van de Zeearend duidelijk wordt als je hem vergelijkt met de 'kleine' Buizerdjes staat hieronder. Je kunt de filmpjes groter bekijken door in het afspeelscherm rechtsonder op Full screen te klikken.

Onze tuin zit constant vol met vogeltjes. Wij voeren dan ook riant en de vogels hier hebben dat zo te zien ook nodig. De weersomstandigheden zijn hier toch echt wel zwaarder dan bij ons. Soms ligt hier maanden achtereen sneeuw en vriezen kan ook lang duren. Wij voeren gevarieerd zodat alle vogels kunnen krijgen wat ze nodig hebben. Van meelwormen tot rozijnen, havervlokken, zonnepitten, speciaal vetvoer, nigerzaad en geraspte kaas. En natuurlijk hangen we vetbollen en kokosnoten op.

De beloning voor ons is een tuin vol vogels, gekwetter en gezang, gemurmel maar vooral lachwekkende tafereeltjes. Een zinnetje dat mij de afgelopen week zeer vaak door het hoofd schoot was: "All birds are equal, but some birds are more equal than others". Vrij geïnterpreteerd naar George Orwells 'Animal Farm'. Een boek dat menigeen van mijn generatie moest lezen voor zijn Engelse boekenlijst.

Ze maken dus ruzie die vogels. Er zijn bazige typjes bij, vooral de dames kunnen er wat van.......

Maar eerst de verwondering over al die prachtige kleuren in de tuin waarbij de Goud-vinken (expres even in tweeën gesplitst voor de Engels talige lezers zodat zij weten dat onze Goudvink door ons Goud Vink word genoemd) toch telkens weer mijn hart sneller doen kloppen. Zó mooi. Ze waren ook volop aan het zingen maar hun gezang is heel zacht en lieflijk, totaal niet wat je verwacht bij een toch zo flinke vink.

Goudvink (Pyrrhula pyrrhula, Bullfinch)

Goudvink (Pyrrhula pyrrhula, Bullfinch)

Goudvink (Pyrrhula pyrrhula, Bullfinch)

En dan de Staartmezen. Alledrie de (ondersoorten) heb ik gezien, de gewone Staartmees, de Witkoppige Staartmees en de Witkopstaartmees. In midden- en oost Europa komen de Witkoppen meer voor dan bij ons en ik heb ze gelukkig al meerdere keren mogen zien. Schattige, sociale en gezellige beestjes zijn het, de Staartmezen.

Staartmees (Aegithalos caudatus, Long-tailed tit)

Witkopstaartmees (Aegithalos caudatus caudatus, White-headed Long-tailed tit)

Het best vertegenwoordigd waren de Sijsjes. Honderden hebben we er gezien en maar brabbelen de hele dag door, samen met de Groenlingen hebben ze af en toe een soort 'zeurend' toontje aan het eind van hun zang of roep. Dát kun je dus na een week wel dromen: njèèèh......

Sijs man (Carduelis spinus, Siskin)

Sijs vrouw (Carduelis spinus, Siskin) in het voedselparadijs

Dan zijn we één dagje even weggeweest naar Pomezna en de Signalka, het vroegere IJzeren Gordijn. Nu een natuurreservaat waar altijd wel iets te zien is of een fijne wandeling te maken is. We zagen er nu vooral Buizerds en wat bosvogels. Over een tijdje komen de Rode Wouwen en de Visarenden daar ook weer en alle Steltlopertjes, Kwikstaarten, Boomkikkers en soms een Hermelijntje.

Waterkracht centraletje bij Pomezna

De laatste dagen waren wit, heel wit. Sneeuwbuien joegen over het meer en de wind was schraal. Vanuit mijn schuiltentje sloeg ik de vogels gade die de sneeuwstormen trotseerden op zoek naar het voer in onze tuin, vogelvilla en voedersilo's.

Turkse tortel (Streptopelia decaocto, Collared dove)

Grote Lijster in eerste winterkleed (Turdus viscivorus, Mistle Thrush)

 En zo loopt de week langzaam op zijn einde. Ik geniet nog van de mooie zonsondergangen.

Zonsondergang bij het Skalkameer 

En dan komen we bij de Merels. De mannen prachtig fluweel zwart en met een mooie oorstrelende zang.

Merel man (Turdus Merula, Blackbird)

Maar toch, voor Merels geldt George Orwell's beroemde zin in hoge mate. Ik heb een flinke serie foto's van Merels in oorlog maar 1 vrouwtje spande de kroon. Ik heb haar gefilmd. Een foto die ik zelf wel erg grappig vind plaats ik hieronder ook nog. De vlekjes op de foto's zijn sneeuwvlokken, het ging nogal hard die dag met de sneeuw.

Oordeel zelf maar. "Are all birds equal?" Of "Are some birds more equal than others?"

Merels (Turdus Merula, Blackbirds)

Dat was dan voorlopig een gedeeltelijk verslag van mijn week in Tsjechië. Uiteraard heb ik nog meer foto's en films waarop nog diverse andere soorten vogels staan, hoewel ik lang niet alle soorten die ik heb gezien op de foto heb. Het meeste gaat toch met de telescoop, en zo hoort het ook bij 'de Vogelkijker".

Een opsomming van de genoteerde soorten in de tuin en bij het meer zo'n 50 meter van ons huisje:

Aalscholver, Buizerd, Zeearend, Torenvalk, Grote Zaagbek, Brilduiker, Nonnetje, Wilde eend, Turkse tortel, Grote bonte specht, Kramsvogel, Grote lijster, Merel, Boomklever, Winterkoning, Sijs, Vink, Ringmus, Zwarte mees, Koolmees, Pimpelmees, Matkop, Groenling, Goudvink, Roodborst, Boomkruiper, Blauwe reiger, Grote Zilverreiger, Geelgors, Gaai, Zwarte Kraai, Ekster, Staartmees, Witkoppige staartmees, Witkopstaartmees en wat ik nog vergeten ben,

Witte winterwandeling

Zondagochtend 10 februari rijd ik 's ochtends bijtijds weg van huis naar Uithoorn. Daar zal ik Judy, Roy, Bert, Peter en Walter treffen om een gezamenlijke wandeling in de Amsterdamse Waterleidingduinen te gaan maken. We zijn allemaal lid van het IVN De Ronde Venen en Uithoorn en we zijn allemaal enthousiaste vogelaars.
De wereld is stil, wit en wondermooi. Onderweg zie ik laag boven de witte weilanden een Grote Zilverreiger met trage vleugelslag in de opkomende zon voorbij vliegen. Ik mijmer zo'n acht jaar terug. Toen had ik mijn allereerste bewuste waarneming van een vliegende Grote Zilverreiger. Daar was ik toen zo van onder de indruk dat ik er een gedichtje over schreef:

Witte schoonheid, mooi en blank
Met sneeuwwitte vleugels, je hals zo slank
Je betoverde mij vanuit de lucht
Vreugde gevat in vogelvlucht.

Zoveel jaar later blijkt dat er niets is veranderd: vogels betoveren mij nog steeds en ik denk dat het altijd wel zo zal blijven. 

Terug naar de orde van de zondag. We vertrekken om 09.00 uur en zijn na een klein half uurtje rijden bij de ingang 'oase' bij de Waterleidingduinen. De zon schijnt en het maagdelijk witte landschap lonkt verleidelijk naar ons. Heel iets anders dan Zeeland waar we oorspronkelijk naar toe zouden gaan maar waar vanwege de onvoorspelbare en niet gunstige weersomstandigheden van werd afgezien. Zelfs Bert, die de organisatie op zich had genomen, liet zich overhalen om de Zeelandse Brilzee-eend en Parelduikers te negeren. Hij regelde zaterdagavond alsnog dat iedereen twee uur langer kon slapen omdat we naar de Amsterdamse Waterleidingduinen gingen. Vooral dat langer slapen vond ik een zeer positieve verandering in het programma, maar dat terzijde.

Vogelaars (vo-ge-laars, zeer vriendelijke doch enigszins eigenwijze mensen die (te) veel naar vogels kijken.
Niet zelden oudere, in groen geklede, mannen met een verrekijker en een baard.)

De wandeling begint en Walter, die het AWD-plan heeft voorgesteld (en tevens de übervogelaar van ons allen is), neemt het voortouw. Meteen al aan het begin zien we prachtige sneeuwlandschappen en bij de Oranjekom spiegelglad water, met daarin de weerspiegeling van de witte wereld om ons heen. Iedereen geniet en we maken wat foto's.

De Oranjekom. Het lijkt wel HDR.

We zien de ook de eerste watervogels van de dag: Dodaars, Meerkoet, Wilde eend, Tafeleend, Wintertaling, Slobeend en een vrouw 'Boterbuik' (Grote Zaagbek). Over de Grote Zaagbek vrouw merkt Walter op dat hij dat één van de weinige vogels vindt waarvan de vrouwen mooier zijn dan de mannen (.....). Uiteraard is die opmerking de aanleiding tot een semi-serieuze discussie over de schoonheid van man en vrouw. Of eigenlijk, over de schoonheid van de vrouw. En meer algemeen, over de man.
Vervolgens concentreren we ons maar weer op de schoonheid van de besneeuwde Waterleidingduinen, daarover zijn de meningen unaniem. Het is er mooi, stil en de paden zijn nog niet belopen. De foto's voor de kerstkaarten voor aankomende kerst worden vandaag alvast gemaakt. Voor mij zijn het zelfs mijn eerste sneeuwfoto's van deze winter.

De foto hieronder vind ik zelf erg mooi vanwege de mysterieuze sfeer.

We wandelen door het prachtige besneeuwde landschap en komen behalve vogels ook een moeder Damhert met haar kind tegen. We houden een korte pauze waarbij we de door Judy meegebrachte boterkoek goed laten smaken. Het jonge Damhertje wordt uitgebreid op de foto gezet. En speciaal voor collega-blogster Greet heb ik nog een foto van de moeder met een gek bekkie.

Beetje snuffelen..... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Beetje graven... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Niks :-(. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Dan maar even lief naar mama kijken. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Damhert (Dama dama, Fallow-deer).

Wandelen door de Amsterdamse waterleidingduinen is dus niet alleen vogelen. Je geniet er van zoveel meer moois en er zijn zoveel routes dat je er echt uren mee zoet kunt zijn. Zo ook ons groepje, we wandelen totaal een dikke 12 kilometer tijdens ons vijf en een half uur durend bezoek. We zien Staartmezen, Sijsjes, Brilduiker, Buizerds, Aalscholvers, Kramsvogels, Blauwe reigers en Pimpel- en Koolmezen. De foto van de Kramsvogel is nog van mijn Zeelandtrip van een paar weken geleden, zie de vorige blog.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare).

Koolmees (Parus major, Great tit)

Op een van de meren zwemt een paartje Wilde zwanen. Het verschil tussen de man en de vrouw is duidelijk zichtbaar: de kop en de snavel van het mannetje zijn duidelijk groter en forser in vergelijking met die van het sierlijke vrouwtje. Wilde zwanen zijn echte wintergasten en elk jaar is er wel een groep in de Amsterdamse Waterleidingduinen te vinden. Je kunt hun luide trompet-achtige roep, "whoep whoep", met regelmaat horen. Wilde zwanen zijn mogelijk te verwarren met Kleine zwanen maar de Wilde zwaan is groter en heeft veel geel op de snavel dat reikt tot onder het neusgat.
Kleine zwanen hebben een snavel die veel meer zwart is met vooral geel aan de snavelbasis.

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Bij de bekende vossenplek is geen spoor van de vos, hoewel er wel vossensporen zijn. Gelukkig is er sinds enige tijd de 'troetel' Roodborst. Ook leuk voor een foto. Helaas wil hij niet in de sneeuw poseren, het wordt wéér een takkenfoto. Ook over takkenfoto's heb ik al eens geschreven.

Roodborst (Erithacus Rubecula, Robin)

Via een 'troetel' Knobbelzwaan, Graspieper, Brilduiker en nog een Grote Zaagbek leidt Walter ons naar de twee grootste Esdoorns van de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Knobbelzwaan (Cygnus olor, Mute Swan)

Enorme bomen met een stam die zich op tientallen plaatsen verdeelt in dikke takken die hier en daar ook weer in- of aan elkaar verder groeien. De doorsnede van de stam schat ik op twee meter of meer. Echt imposante bomen. Peter poseert om te laten zien hóe groot deze boom echt is. De mens is slechts een nietig wezen naast deze reus.

Esdoorn

Esdoorn

Judy en ik maken nog wat ijs- en sneeuwmacrofoto's, die bij mij direct in de prullenbak zijn beland, de instellingen van de camera stonden duidelijk niet goed. Een foto van de besneeuwde bomen is beter.

Nog even blijven oefenen. Overigens geldt dat oefenen ook voor het herkennen van vogelsoorten. Want Brilzee-eenden in de Waterleidingduinen en Braamsluipers in februari zijn, laten we het voorzichtig zeggen, voor 99,9%, onwaarschijnlijk. Toch denken sommige mensen dat ze die hebben waargenomen. Maar het zijn leuke dingen om over te dromen en vooral om over te discussiëren. Met een knipoog.

Na nog een laatste blik op het prachtige besneeuwde duinlandschap rijden we moe maar voldaan weer naar Uithoorn. Het was weliswaar een lange, maar ook een heerlijke, gezellige en leerzame witte winterwandeling.