donderdag 17 mei 2018

Lesbos 2018...

Het was dit keer het negende jaar dat ik weer naar Lesbos ging om de twee mooiste weken van het jaar te beleven op het eiland. Sommige mensen zullen het misschien niet begrijpen, elk jaar weer terug gaan naar dezelfde plek. Maar Lesbos is betoverend en elk jaar is anders, verrassend en tegelijkertijd vertrouwd. In een lyrische bui zou ik er een ode aan kunnen wijden maar dat zal ik nu maar laten.

Maria was voor de 3e keer mee en we hebben er weer een feestje van gemaakt, ons beste jaar ooit gehad, wat een soortenrijkdom! Wat een lekker eten en wat een leuke en vriendelijke mensen. Het was weer een vakantie om met heel veel plezier op terug te kijken!

Het uitzoeken van de foto's is deels gedaan maar met name de landschap- en omgevingsfoto's (voor zover die er al zijn) moeten nog ergens vandaan gehaald worden. Uiteraard loop ik wel tegen het 'probleem' aan dat ik al 8 jaar Lesbosfoto's heb en je soms ook wel klaar bent met het maken van weer een foto van een zelfde soort.

Ik begin dit jaar maar eens met vlinders. We hadden niet altijd de juiste lens op de juiste plek. Als vogelaar heb je toch meestal de telelens op je body zitten. Sommige foto's zijn daardoor noodgedwongen gemaakt met de telelens. Op zich gaat dat wel maar het super macrolensje maakt echt veel mooiere foto's.
Er vlogen duizenden vlinders over het eiland. Ik heb er nooit zoveel gezien als dit jaar maar veel daarvan zijn natuurlijk hetzelfde soort. Je struikelt over de Oostelijk dambordjes, de Geelsprietdikkopjes, Levant bruin zandoogjes en zo nog wat soorten. We waren dan ook blij met enkele nieuwe soorten vlinders waarvan 1 nog in afwachting staat omdat de determinatie erg moeilijk is. Maar voorlopig staat zij genoteerd als een Zuidelijke luzernevlinder, tot nader order uiteraard.

Zuidelijk luzernevlinder (vrouw) (Colias sareptensis)

De Verborgen heivlinder deed zijn naam nauwelijks eer aan, we hebben er veel gezien, niks verborgen dus...

Verborgen heivlinder (Hipparchia senthes)
Een erg leuke vondst was het Tijgerblauwtje, die hadden we nog nooit eerder gezien en het is een heel mooi en bijzonder vlindertje.


Tijgerblauwtje (Lampides boeticus)

Tijgerblauwtje (Lampides boeticus)
Wat algemenere soorten die je eigenlijk overal wel ziet:

Kleine vuurvlinder (Lycaena phlaeas)
Wat wel leuk aan deze waarneming was, was dat we de donkere zomervorm ook vonden, zie hieronder.

Kleine vuurvlinder (Lycaena phlaeas)

Bruine eikenpage (Satyrium ilicis)

Levant bruin zandoogje (Maniola telmessia)
Levant bruin zandoogje (Maniola telmessia)

Oostelijk dambordje (Melanargia larissa)

Oranje luzernevlinder (Colias croceus)
Hoewel we in voorgaande jaren veel parelmoervlinders zagen, was dat dit jaar anders. We vonden uiteindelijk maar twee soorten (die we dan in eerste instantie ook nog verkeerd determineerden maar dat mag de pret niet drukken ;-) ). Deze foto's zijn met de telelens genomen en daardoor niet zo heel goed gelukt helaas.

Valse knoopkruidparelmoervlinder (Melitaea telona)
Toortsparelmoervlinder ((Melitaea trivia)
De grotere soorten die je een soort van voorbij 'zeilen' zijn indrukwekkend en soms echt groter dan je denkt.

Groot geaderd witje (Aporia crataegi)

Blauwe ijsvogelvlinder (Limenitis reducta)

Blauwe ijsvogelvlinder (Limenitis reducta)

Koninginnepage (Papilio machaon)

Kardinaalsmantel (Argynnis pandora)
Kardinaalsmantel (Argynnis pandora)
Grote vos (Nymphalis polychloros)
Grote vos (Nymphalis polychloros)
 Een nieuwe soort was de Snuitvlinder, een onopvallende kleine vlinder maar wel één met een NEUS!

Snuitvlinder (Pterostoma palpina)
Nog wat kleintjes:

Geelsprietdikkopje (Thymelicus sylvestris)

Icarusblauwtje (Polyommatus icarus)
Tenslotte de Oostelijke pijpbloemvlinder, vorig jaar voor het eerst gezien en nu op meerdere plaatsen. Fotograferen was nog een dingetje en het is ook maar bij één foto gebleven.

Oostelijke pijpbloemvlinder (Allancastria cerisyi)
Dit was het voor wat de vlinders betreft. We hebben uiteraard nog meer soorten gezien maar niet alles is (goed) op de foto gekomen. Het aantal soorten was dit jaar 32 en mijn totale lijst bevat 47 soorten dagvlinders. Dat is 51% van de totaal op Lesbos waargenomen soorten. Voor een vogelaar ben ik daar best tevreden mee.

Hoe het verder gaat met de Lesbosblogs blijft nog even spannend. Ik moet ook weer leren voor een examen dat ik over 4 weken heb en dat gaat voor bloggen en blogs lezen. Voor nu, bedankt voor het lezen, kijken en een eventuele reactie!




zaterdag 14 april 2018

Koereigers in de 'achtertuin' ;-)

Het is net 11:00 uur als er een berichtje in de regio-appgroep komt: twee Koereigers in de Bovenlanden. Vlak langs de weg, komt er vervolgens achteraan met een mooie foto erbij. En ik moet werken.... Mijn collega stelt voor dat ik dan maar eerst naar de Koereigers moet gaan maar dat vind ik dan weer net te ver gaan. Maar het kriebelt verschrikkelijk want ik vind Koereigers echt heel erg leuk, mooi, grappig en als ze dan ook nog mooi in zomerkleed zijn en bijna achter het huis rondwandelen, ja, dan is het best erg als je eerst nog moet werken.

Koereiger (Bubulcus ibis)
Op adrenaline ren ik mijn postwijken. Hard fietsen deed ik altijd al maar hard lopen kan ik niet zo goed. Toch breek ik vandaag een record en bij thuiskomst heeft manlief dan ook zoiets van 'wat kom jij nou doen zo vroeg?' 'Ik ben weg, er zitten Koereigers hierachter', zeg ik en verdwijn al jassen wisselend door de voordeur met telescoop en camera.

De Koereigertjes zijn snel gevonden. Ze zitten dan weliswaar niet meer vlak langs de weg maar zijn wel heel mooi te bekijken door de telescoop en een paar bewijsfoto's kan ik wel maken. En twee filmpjes. Parmantig stappen de Koereigertjes door het weiland vol met dovenetels, een mooi plaatje. Hier en daar wordt er een worm uit de grond getrokken en de buikjes worden constant gevuld. Vervolgens haal ik mijn buurvrouw op, die heeft deze week ontdekt dat vogels geweldig zijn. Zij staat vervolgens net als ik te genieten van de mooie, actief foeragerende Koereigers. Na een minuut of 10 vliegen ze ineens op en verdwijnen achter een boerderij en daar blijft het dan ook bij. Ik heb een heel voldaan gevoel over het zien van deze twee fanatieke beestjes. Niks leuker toch dan een thuiswedstrijd met mooie soorten.

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)
De filmpjes staan hier:



Fijn weekend en bedankt voor het lezen en kijken.

zaterdag 10 februari 2018

Grote barmsijzen en een Witstuitbarmsijs

Degene die ook de blog van Maria volgt, heeft daar al gelezen dat wij zo'n twee weken geleden samen een middagje naar Arnhem zijn geweest. Eigenlijk wel een twitch, hoewel we dat liever ontkennen ;-). Het pleit wel voor ons dat wij, als we twitchen, dat altijd rijkelijk laat doen. Dus heel de groep nog maffere vogelaars is al geweest en dan komen wij er achteraan sukkelen. Het voordeel is dan dat het niet meer zo druk is, dat je wat ruimte hebt om te kijken en eventueel foto's te maken. Het nadeel kan zijn dat de vogel gevlogen is.

Dat laatste leek ook het geval toen we de bewuste plek in Arnhem opzochten. Een totaal leeg veldje lag voor ons, geen vogel te bekennen. Het is toch niet waar hè, zuchtte ik. Barmsijzen waren namelijk MIJN frustratie. Maria had ze al in alle soorten en maten gezien, ik niet. Dat wil zeggen, ik had ooit een groepje gezien maar had op dat moment alleen een verrekijker en geen vogelboek. En er bestaan Kleine barmsijzen en Grote barmsijzen en omdat ik ze nooit eerder had gezien wist ik niet welke barmsijzen ik daar zag.

Gelukkig keerde het groepje Grote barmsijzen terug naar het ontzettend lege veldje. Er ging een 'heen-en-weer' ritje naar een plekje verderop aan vooraf. De groep vogeltjes was namelijk een paar honderd meter verderop neergestreken, wij vonden ze maar we waren niet de enige. Een Torenvalk scheerde laag over de groep heen  en dus kozen de vogels in een razend tempo het hazenpad. Terug naar veldje 1 waar we gelukkig het gevluchte groepje vrolijk zagen foerageren. Wij, en vooral ik, blij.

Grote barmsijs (Carduelis flammea)
De in de groep aanwezige Witstuitbarmsijs, een zeldzame soort die normaal in de winter voorkomt in Scandinavië en Rusland, was snel gevonden. Het beestje viel meteen erg op door zijn veel blekere uiterlijk en als je een beetje je best deed kon je de witte stuit ook zien.

Witstuitbarmsijs, adult man (Acanthis hornemanni)
Wat een verschil of je op de grond fotografeert of enigszins naar boven. Het was dan ook nog eens een beetje aan het spetteren. We moesten constant onze instellingen aanpassen. De omstandigheden om te fotograferen waren sowieso niet goed. Ik heb dan ook een tijd gewoon in de scope zitten kijken naar het groepje vogels. Op de onderstaande foto valt het blekere uiterlijk van de Witstuitbarmsijs goed op. Ook is de vleugelstreep witter, die is bij de Grote barmsijs eerder lichtbeige.

Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het was een onwijs gezellig groepje vogeltjes. Ze bewogen en vlogen echt als groep, ze gingen gezellig met zijn allen op het prikkeldraad zitten en pruttelden er op los. Daarbij waren ze dan ook nog eens zó mooi om te zien. Prachtig met die rode petjes en al verschillende mannen met rode borst. Streepjes, vlekjes, winterkleed, zomerkleed, vrouwtjes... Echt heel mooie vogeltjes die het reisje absoluut waard waren.

Grote barmsijzen m/v (Carduelis flammea) en 1 Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het leuke van de Olympus camera vind ik, onder andere, dat ik er zo gemakkelijk mee kan filmen. Het maken van filmpjes laat het gedrag van de vogels mooi zien en door de groep af te scannen zie je heel veel variatie in kleed. En toch zijn het allemaal Grote barmsijzen (en 1 Witstuitbarmsijs). Wel jammer van de harde wind maar dat nemen we dan maar voor lief. Toch heb ik er weer zó van genoten.



Op de weg terug naar huis deden we een klein ommetje in de inmiddels stromende regen om de in Houten aanwezige Ross' gans te zoeken. Ook nieuw voor mij. Maria had hem in diezelfde week al eerder opgezocht. Het eerste witte stipje dat we ter plaatse zagen was hem dan ook nog. De gans zat ver weg in een weiland tussen de Grauwe ganzen. Ik was blij dat ik de telescoop had om de kenmerken te kunnen zien.

Zo had ik op 1 middag 3 voor mij nieuwe soorten op mijn vogellijstje, dat gebeurt echt niet vaak meer. Het maakt natuurlijk in feite allemaal geen barst uit maar toch telt het.
De Barmsijsjes hebben wel een plekje in mijn hart veroverd, wat een schattige en gezellige vogeltjes zijn dat!

dinsdag 6 februari 2018

Merel Haiku (Marianne en Christa)

Mijn nicht Chris schrijft haiku's. Een haiku is een van oorsprong Japanse dichtvorm. Het gedicht is kort en niet rijmend. Meestal bestaat het uit 3 regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. Een haiku is in principe gebaseerd op een zintuiglijke waarneming. Bij Chris is dat niet anders. Zij is (ook) een natuurliefhebster en laat zich daar dus ook vaak door inspireren.

Vorig jaar stuurde ze mij een berichtje met een aantal van haar haiku's, die regelmatig vogels en vlinders ter sprake brengen. Als ik nou bijpassende foto's had...

Het heeft even geduurd maar de eerste vogelfoto-haiku combinatie staat hieronder.

Merel, vrouw (Turdus merula)

vrijdag 2 februari 2018

Laag standpunt.....Oog in oog met Woezel, een geduld oefening.

Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik lid van een fotoclub. Niet om vogelfoto's te maken of te laten zien maar om juist andere dingen te doen. Elk seizoen komen er diverse thema's aan bod. Dit keer 'laag standpunt'.

Op zich niet moeilijk om uit het archief een mooie vogelplaat met laag standpunt te halen maar dat is niet de bedoeling. Voor elk thema maak ik in principe een nieuwe foto waar, bij voorkeur, ook geen vogel aan te pas komt. Mijn idee was toen ik dit thema las, om onze (zeer fotogenieke ;-) ) Old English Buldog te fotograferen. Die hond ligt namelijk 90% van de dag heel relaxed te liggen, meer een Suldog eigenlijk. Totdat ik dus voor hem kwam liggen met mijn camera. Toen had hij ineens heel andere plannen: hond knijpt ogen stijf dicht, hond gaat op zijn rug liggen, hond denkt dat hij met je moet spelen, hond draait zich om, hond vindt kat veel interessanter, hond likt aan camera....

Een groot deel van januari heb ik dus liggend voor joker op mijn buik voor de hond gelegen. Ik had tot afgelopen zaterdag de tijd voor mijn foto en had het inmiddels opgegeven. Totdat ons goudklompje zich vrijdagavond laat op zijn kussen neerlegde. Ik pakte de camera en, echt waar, hij bleef liggen en hield zelfs zijn ogen een soort open. Klik klik, Waarschijnlijk dankzij het feit dat het erg laat was en hij te moe was om nog actief te protesteren of reageren. Ik vind het wel best, projectje geslaagd!

Foto omgezet in zwart-wit door middel van NIK Silver effects pro en daarna afgewerkt in Photoshop.

Oog in oog met Woezel, onze Old English Bulldog.


zondag 28 januari 2018

Tuinvogeltelling 2018

Elk jaar organiseert de Vogelbescherming de jaarlijkse tuinvogeltelling. Elk jaar neem ik mij braaf voor om mee te doen maar omdat ik op zaterdag altijd werk moet het dan op zondag. En tja, op zondag ben ik 9,9 van de 10 keer weg om te vogelen...
Dit jaar eens braaf op de bank blijven zitten en gekeken wat er zoals in mijn 'postzegel'tuintje kwam in een half uurtje. Geen spectaculaire vogels maar amusant is het wel om te zien dat iedere vogel per se hetzelfde zaadje wil, terwijl er genoeg ligt voor hele kuddes vogels. Overigens verdween een groot deel van het voer in de maag van de hond, die lust ook geraspte kaas, meelwormen enz., zucht.

Ik zag Turkse tortels, Kauwen, Vinkjes, Koolmees, Pimpelmees, Merels en Roodborst. Kokmeeuwen vliegen schreeuwend over. Om de hoek zitten Heggenmussen te brullen maar dat telt niet. Best flauw.

Foto's uit het (tuin)archief , behalve de kauw dan die heb ik nog nooit in de tuin kunnen fotograferen en de Vink is ergens onderweg in de polder gefotografeerd.

Vink, man (Fringilla coelebs)

Merel, vrouw (Turdus merula)

Pimpelmees (Cyanistes caeruleus)

Koolmees (Parus major)

Roodborst (Erithacus rubecula)

Kauw (Corvus monedula)

Turkse tortel (Streptopelia decaocto)
Bedankt voor het kijken en ik hoop dat jullie ook veel telplezier hebben (gehad).