UT6

Vandaag, 10 weken en 3 dagen nadat ik mijn pols brak, heb ik voor het eerst weer vogels kunnen kijken in mijn eigen polder. Het was heerlijk en een enorme opsteker voor me. Al het harde en vele oefenen, de 3 x per week naar revalidatie/fysiotherapie/ergotherapie met soms 2 of 3 behandelingen achter elkaar, beginnen hun vruchten af te werpen.

Al weken hoor ik de Kolganzen die elk jaar in mijn polder overwinteren. Soms zag ik ze overvliegen en wat verlangde ik ernaar om weer eens ganzen te kijken, ringen te zoeken en gewoon om lekker in de polder vogels te kijken. Vanmiddag heb ik dat dus gedaan. Zo'n 1500 Kolganzen zaten langs de Hoofdweg. Al vrij snel kreeg ik een geringde gans in beeld. Op de zwarte halsring kon ik UT6 aflezen; een gans die begin maart 2019 geringd is in Brabant, vervolgens naar Duitsland en Polen vloog om in het november weer in Nederland terug te keren. Het was een nieuwe gans voor mij en verder is hij door andere lokale vogelaars nog niet afgelezen. Sneuper, doe je best.
Ook zag ik nog een witte halsring, dat is meestal wel spannend en vaak een ring met een data logger. Ik heb ontzettend mijn best gedaan om de ring te kunnen lezen maar zelfs volledig inzoomen hielp niet, het was gewoon te ver weg.

Er zat een leuke groep Brandganzen, een Toendrarietgans, Grauwe ganzen en af en toe hoorde ik de melancholieke roep van een Wulp waarvan er enkele tussen de ganzen aan het foerageren waren. Veel Knobbelzwanen, een paar Holenduiven, Kauwen, Zwarte kraaien en een Buizerd. Fluitende Smienten, Meerkoeten en een Bergeend. Blauwe reigers en Grote zilverreigers. Echt mijn polder. De camera had ik meegenomen om 1 foto te maken (als het ging) om deze voor mij memorabele dag vast te leggen. Het werd een Grote zilverreiger. Niet bijzonder maar voor mij vandaag wel.

Grote zilverreiger (Ardea alba)

Toen ik thuiskwam was ik zo ontzettend blij dat ik zo'n anderhalf uur had kunnen vogelen dat ik denk dat ik licht gaf ;-). Het leven wordt heel langzaam weer leuk.

Natuurlijk, ik ben er nog lang niet maar gelukkiger dan vanmiddag tijdens mijn uurtje 'Birdfulness' heb ik me lang niet gevoeld. Laat 2020 maar komen!

Oost-West, beide best!

Toevoeging 25-10-2013: Hoe leuk, onderstaande foto staat bij een artikeltje over de bijzondere Daurische Klauwier uit de Waverhoekse 'voortuin'. Het artikel staat op de voorpagina van onze weekkrant 'De Groene Venen'. 

Zie hier: De Groene Venen.

Daurische Klauwier (Lanius isabellinus)

Wat een weekend! Het is een weekend waarvan ik, als vogel kijkend mens, helemaal gelukkig word en dat even de continu aanwezige rugpijn doet vergeten.
Gisteren, zaterdag 19 oktober, vertrokken mijn man en ik richting Zwolle. Daar wonen vogelvrienden van ons die we voor het eerst in 2010 op Lesbos ontmoetten. Het eerste en tweede jaar wisten we hun namen niet en waren het 'de man en de vrouw van het Dwergooruiltje'. Zo gaat dat.

Inmiddels heeft ons contact zich uitgebreid, kennen we elkaars namen en werd het plan gesmeed om ook in Nederland elkaar, en elkaars 'thuis'-gebieden, eens te bezoeken. Tenslotte hebben wij in het westelijk deel van Nederland met polders en plas-dras toch weer andere vogels dan het meer noordoostelijk gelegen Zwolle, met de uiterwaarden van de IJssel en mooie bosgebieden in de buurt.
En zo gingen we vogelen in , voor ons, Oost-Nederland. Het weer was heerlijk en het vogeltochtje ook. Het werd om meerdere redenen een heel geslaagde dag. Ik zag mijn aller, allereerste Vuurgoudhaantje! Zo'n klein stoer vogeltje, zo'n groot plezier. Geweldig, met de telescoop kon ik hem prachtig bekijken toen het beestje ging zitten en een spinnenweb begon leeg te peuzelen. Tot gisteren was het Vuurgoudhaantje één van de vogeltjes van mijn frustratielijstje en nu blijkt gewoon dat hij écht bestaat!
Verder kwamen er Visarend, Slechtvalk, Zwarte mees, Grote bonte specht, Putter en nog heel veel meer voorbij. Ik heb geen foto's gemaakt maar heerlijk genoten van alles wat ik zag door de scoop en hoorde zingen en roepen om mij heen.

En dan. Dan ga je naar huis en ziet op je mobiel dat je een paar sms-jes hebt gekregen. Van het vogel-thuisfront. In de spreekwoordelijke voortuin, De Waverhoek, was een Daurische Klauwier ontdekt. Een Oost-Aziatische Klauwier die dus ernstig verdwaald is. En omdat hij eigenlijk ver in het oosten woont, bijna nooit in Nederland gezien wordt.

Daurische Klauwier (Lanius isabellinus)

Eigenlijk zou ik vandaag met de vogelwerkgroep naar Texel gaan maar dat had ik vanwege mijn rugklachten afgezegd. Zo'n hele dag van 's ochtends vroeg tot in de avond veel in de auto zitten is echt funest op dit moment. Maar nu kon ik tóch een heel klein beetje vogelen dichtbij huis zondag om de Daurische Klauwier proberen te vinden en daarna weer rustig op de bank.
Maria bleek ook zaterdag niet naar de Waverhoek te zijn geweest en we spraken af om zondagochtend 09:00 u.
Ik maak een lang verhaal kort:
Terwijl er een grote groep mannen helemaal aan de overkant op de dijk stond te kijken en te zoeken, besloten Maria en ik dat het verstandig was om daar niet zonder meer naar toe te lopen en even overal te zoeken naar de Daurische Klauwier. We zetten onze telescopen neer en onmiddellijk zei Maria "ik heb hem in beeld!". Hij bleek dus recht voor ons op enige afstand boven in een rietpluim te zitten en was dus alleen te zien van waar wij stonden. Ik verzin het niet! We konden deze mooie verdwaalde oosterse vogel hier in het westen heel mooi in de scoop bekijken van alle kanten. De korte donkere oogstreep, licht geschubd op de borst en de mooie warm oranje-rode (beschadigde) staart met iets donkerder midden. Fotogezien was het bewijsplaatjesafstand maar dat mocht de pret zeer zeker niet drukken. Ondertussen waren de mannen gewaarschuwd en kwamen snel onze kant op. Een zondagochtend in je thuisgebied kan niet mooier beginnen!

Daurische Klauwier (Lanius isabellinus)

Natuurlijk hebben we ook de andere vogels bekeken, wintertalingen, Pijlstaart, Smient, Slobeend, Watersnipjes, Veldleeuweriken, Sperwer etc. kwamen voorbij. En 3 stralend witte Knobbelzwanen zetten hun landing in vlak voor onze neus. Dat blijft toch ook een pracht gezicht en dus:

Knobbelzwaan (Cygnus olor)

Knobbelzwaan (Cygnus olor)

Weinig foto's dit keer maar voor mij zijn het verhaal en het gevoel en de euforie van het vogels ontdekken en - kijken minstens net zo belangrijk. Nog maar eens: Vogels kijken is geluk!

Iedereen nog een heel fijne zondag en bedankt voor het lezen!

Themamiddag 'Dood (is heel) gewoon'.

Ik zal de titel meteen toelichten: het was het thema dat de 'Stichting Thuis Sterven - De Ronde Venen' had gekozen voor haar 15-jarig bestaan.

De dood, en het spreken daarover, is vaak moeilijk en beladen. De Stichting Thuis Sterven wil de dood en wat daaromheen hoort graag uit de taboesfeer halen. Mede om die reden had zij aan onze fotoclub, 'Fotoworkshop De Ronde Venen', gevraagd of de leden een foto wilden maken met als thema 'Dood (is heel) gewoon. Eerder in het seizoen was er iemand op de club komen spreken over het onderwerp.
Er is door de clubleden massaal gehoor gegeven aan het verzoek. De gemaakte foto's zouden op de jubileummiddag worden tentoongesteld en er was een wedstrijdelement aan verbonden. Aangezien ik ook lid ben van 'Fotoworkshop De Ronde Venen' had ook ik een foto ingezonden voor dit thema.

Vanmiddag was tijdens de jubileummiddag de prijsuitreiking. Er waren 5 foto's genomineerd voor een prijs. De jury bestond uit twee externe fotografen en een vrijwilliger van de 'Stichting Thuis Sterven'. Bij de genomineerde foto's zat o.a. mijn foto die ik hieronder plaats.

Dode Knobbelzwaan (Cygnus olor)

Deze jonge dode Knobbelzwaan zag ik tijdens één van mijn vogelmiddagen liggen in een weiland. Direct moest ik denken aan het bovengenoemde thema. Ik heb de te vroeg gestorven jonge Zwaan met zijn hoofd op zijn flank gelegd en ben thuis mijn macrolens gaan halen zodat ik een haarscherp intiem beeld kon maken. Uiteindelijk heeft mijn foto de 3e prijs gewonnen met het volgende rapport van de jury erbij:

'Op de derde plaats is de foto van Marianne Wustenhoff geëindigd. Een originele foto die blijft intrigeren. In eerste instantie wil je je blik afwenden van het beeld van deze dode zwaan, maar je blik gaat toch weer terug. Het heeft ook een schoonheid in zich. Met name de compositie is erg mooi, evenals het contrast tussen licht en donker. De dood heeft in dit beeld een vredige uitstraling, alsof het wil zeggen dat de dood niet erg is.'

Als prijs kreeg ik een lunch voor 2 personen aangeboden bij een eetgelegenheid bij ons in het dorp. En die hebben héél lekkere lunches. En natuurlijk ben ik best een beetje trots op mijn nominatie en prijs.

Alle ingezonden foto's (ca. 20 stuks) worden de komende tijd geëxposeerd in de bibliotheek in Mijdrecht en gaan daarna nog naar diverse andere expositieruimtes waar onze fotoclub exposeert. De foto's zijn allen afgedrukt op een formaat van 20 x 30 cm. en ingelijst achter glas in een zwart passe-partout van 40 x 50 centimeter. Dat ziet er dus ongeveer zo uit, maar dan groot:

Dode jonge Knobeelzwaan (cygnus olor)

Hoewel ik het in eerste instantie niet van plan was, is mijn onderwerp tóch weer een vogel geworden. Zoals iemand van de club, heel terecht, opmerkte: dat is wie jij bent. En ik denk dat hij gelijk heeft. Vogels fascineren mij altijd hoewel ik ze uiteraard liever levend en vrij vliegend zie. Toch is ook hier het thema 'Dood (is heel) gewoon', gewoon van toepassing. Dood hoort bij het leven, altijd.

Voor meer informatie over de 'Stichting Thuis Sterven - De Ronde Venen' en wat zij doen en kunnen betekenen in de palliatieve zorg kun je hier klikken.

Voor meer informatie over 'Fotoworkshop De Ronde Venen' kun je hier klikken.

Tenslotte: in het AD (Groene hart) van afgelopen vrijdag 13 september 2013 is een bijna paginagroot artikel gewijd aan deze middag met daarin ook de genomineerde foto's. Helaas wist ik dit niet en heb ik het desbetreffende artikel en de krant niet. Als iemand me daaraan zou kunnen helpen, zou ik daar erg blij mee zijn. Mocht je me kunnen helpen, stuur me dan alsjeblieft een e-mailtje. Uiteraard vergoed ik evt. verzendkosten.

Allemaal bedankt voor jullie bezoek en reacties die altijd worden gewaardeerd.

Witte winterwandeling

Zondagochtend 10 februari rijd ik 's ochtends bijtijds weg van huis naar Uithoorn. Daar zal ik Judy, Roy, Bert, Peter en Walter treffen om een gezamenlijke wandeling in de Amsterdamse Waterleidingduinen te gaan maken. We zijn allemaal lid van het IVN De Ronde Venen en Uithoorn en we zijn allemaal enthousiaste vogelaars.
De wereld is stil, wit en wondermooi. Onderweg zie ik laag boven de witte weilanden een Grote Zilverreiger met trage vleugelslag in de opkomende zon voorbij vliegen. Ik mijmer zo'n acht jaar terug. Toen had ik mijn allereerste bewuste waarneming van een vliegende Grote Zilverreiger. Daar was ik toen zo van onder de indruk dat ik er een gedichtje over schreef:

Witte schoonheid, mooi en blank
Met sneeuwwitte vleugels, je hals zo slank
Je betoverde mij vanuit de lucht
Vreugde gevat in vogelvlucht.

Zoveel jaar later blijkt dat er niets is veranderd: vogels betoveren mij nog steeds en ik denk dat het altijd wel zo zal blijven. 

Terug naar de orde van de zondag. We vertrekken om 09.00 uur en zijn na een klein half uurtje rijden bij de ingang 'oase' bij de Waterleidingduinen. De zon schijnt en het maagdelijk witte landschap lonkt verleidelijk naar ons. Heel iets anders dan Zeeland waar we oorspronkelijk naar toe zouden gaan maar waar vanwege de onvoorspelbare en niet gunstige weersomstandigheden van werd afgezien. Zelfs Bert, die de organisatie op zich had genomen, liet zich overhalen om de Zeelandse Brilzee-eend en Parelduikers te negeren. Hij regelde zaterdagavond alsnog dat iedereen twee uur langer kon slapen omdat we naar de Amsterdamse Waterleidingduinen gingen. Vooral dat langer slapen vond ik een zeer positieve verandering in het programma, maar dat terzijde.

Vogelaars (vo-ge-laars, zeer vriendelijke doch enigszins eigenwijze mensen die (te) veel naar vogels kijken.
Niet zelden oudere, in groen geklede, mannen met een verrekijker en een baard.)

De wandeling begint en Walter, die het AWD-plan heeft voorgesteld (en tevens de übervogelaar van ons allen is), neemt het voortouw. Meteen al aan het begin zien we prachtige sneeuwlandschappen en bij de Oranjekom spiegelglad water, met daarin de weerspiegeling van de witte wereld om ons heen. Iedereen geniet en we maken wat foto's.

De Oranjekom. Het lijkt wel HDR.

We zien de ook de eerste watervogels van de dag: Dodaars, Meerkoet, Wilde eend, Tafeleend, Wintertaling, Slobeend en een vrouw 'Boterbuik' (Grote Zaagbek). Over de Grote Zaagbek vrouw merkt Walter op dat hij dat één van de weinige vogels vindt waarvan de vrouwen mooier zijn dan de mannen (.....). Uiteraard is die opmerking de aanleiding tot een semi-serieuze discussie over de schoonheid van man en vrouw. Of eigenlijk, over de schoonheid van de vrouw. En meer algemeen, over de man.
Vervolgens concentreren we ons maar weer op de schoonheid van de besneeuwde Waterleidingduinen, daarover zijn de meningen unaniem. Het is er mooi, stil en de paden zijn nog niet belopen. De foto's voor de kerstkaarten voor aankomende kerst worden vandaag alvast gemaakt. Voor mij zijn het zelfs mijn eerste sneeuwfoto's van deze winter.

De foto hieronder vind ik zelf erg mooi vanwege de mysterieuze sfeer.

We wandelen door het prachtige besneeuwde landschap en komen behalve vogels ook een moeder Damhert met haar kind tegen. We houden een korte pauze waarbij we de door Judy meegebrachte boterkoek goed laten smaken. Het jonge Damhertje wordt uitgebreid op de foto gezet. En speciaal voor collega-blogster Greet heb ik nog een foto van de moeder met een gek bekkie.

Beetje snuffelen..... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Beetje graven... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Niks :-(. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Dan maar even lief naar mama kijken. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Damhert (Dama dama, Fallow-deer).

Wandelen door de Amsterdamse waterleidingduinen is dus niet alleen vogelen. Je geniet er van zoveel meer moois en er zijn zoveel routes dat je er echt uren mee zoet kunt zijn. Zo ook ons groepje, we wandelen totaal een dikke 12 kilometer tijdens ons vijf en een half uur durend bezoek. We zien Staartmezen, Sijsjes, Brilduiker, Buizerds, Aalscholvers, Kramsvogels, Blauwe reigers en Pimpel- en Koolmezen. De foto van de Kramsvogel is nog van mijn Zeelandtrip van een paar weken geleden, zie de vorige blog.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare).

Koolmees (Parus major, Great tit)

Op een van de meren zwemt een paartje Wilde zwanen. Het verschil tussen de man en de vrouw is duidelijk zichtbaar: de kop en de snavel van het mannetje zijn duidelijk groter en forser in vergelijking met die van het sierlijke vrouwtje. Wilde zwanen zijn echte wintergasten en elk jaar is er wel een groep in de Amsterdamse Waterleidingduinen te vinden. Je kunt hun luide trompet-achtige roep, "whoep whoep", met regelmaat horen. Wilde zwanen zijn mogelijk te verwarren met Kleine zwanen maar de Wilde zwaan is groter en heeft veel geel op de snavel dat reikt tot onder het neusgat.
Kleine zwanen hebben een snavel die veel meer zwart is met vooral geel aan de snavelbasis.

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Bij de bekende vossenplek is geen spoor van de vos, hoewel er wel vossensporen zijn. Gelukkig is er sinds enige tijd de 'troetel' Roodborst. Ook leuk voor een foto. Helaas wil hij niet in de sneeuw poseren, het wordt wéér een takkenfoto. Ook over takkenfoto's heb ik al eens geschreven.

Roodborst (Erithacus Rubecula, Robin)

Via een 'troetel' Knobbelzwaan, Graspieper, Brilduiker en nog een Grote Zaagbek leidt Walter ons naar de twee grootste Esdoorns van de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Knobbelzwaan (Cygnus olor, Mute Swan)

Enorme bomen met een stam die zich op tientallen plaatsen verdeelt in dikke takken die hier en daar ook weer in- of aan elkaar verder groeien. De doorsnede van de stam schat ik op twee meter of meer. Echt imposante bomen. Peter poseert om te laten zien hóe groot deze boom echt is. De mens is slechts een nietig wezen naast deze reus.

Esdoorn

Esdoorn

Judy en ik maken nog wat ijs- en sneeuwmacrofoto's, die bij mij direct in de prullenbak zijn beland, de instellingen van de camera stonden duidelijk niet goed. Een foto van de besneeuwde bomen is beter.

Nog even blijven oefenen. Overigens geldt dat oefenen ook voor het herkennen van vogelsoorten. Want Brilzee-eenden in de Waterleidingduinen en Braamsluipers in februari zijn, laten we het voorzichtig zeggen, voor 99,9%, onwaarschijnlijk. Toch denken sommige mensen dat ze die hebben waargenomen. Maar het zijn leuke dingen om over te dromen en vooral om over te discussiëren. Met een knipoog.

Na nog een laatste blik op het prachtige besneeuwde duinlandschap rijden we moe maar voldaan weer naar Uithoorn. Het was weliswaar een lange, maar ook een heerlijke, gezellige en leerzame witte winterwandeling.