Het bos in

Met ruim een week vrij en omdat we in eigen land moeten (en willen) blijven gingen we naar de Veluwe. Ik had gehoopt op veel bosvogels maar dat viel helaas een beetje tegen. Natuurlijk zagen we wel de gewone soorten als Kool- en Pinpelmees, Grote bonte specht, Merel, Roodborst, Boomklever en -kruiper. Maar waar ik zo op hoopte (Appelvink, Goudvink etc.) waren in geen velden of wegen te bekennen. Wel renden er Eekhoorntjes voorbij en ook zag ik een Bosmuisje langs
schieten en dat was natuurlijk leuk. Het druilerige weer werkte natuurlijk ook niet zo mee maar ik kon toch elke dag wel een stukje wandelen. 
Tijdens de wandelingen kon ik nog wel Kuifmees, Zwarte mees en Raaf op het lijstje bijschrijven, daar was ik blij mee.

Het meest zag ik echter paddenstoelen.

Dennenzwavelkop ? (Hypholoma capnoides?)

Dennenzwavelkop ? (Hypholoma capnoides?)

Als je de vogels mist dan ga je op andere dingen letten zoals de paddenstoelen en mosjes. Nu heb ik met het fotograferen van paddenstoelen best moeite om er iets moois of origineels van te maken dus de foto's zijn met name registraties van deze schimmels. Determineren is weer een heel ander verhaal (lees: eigenlijk niet te doen). Ik kreeg van een paddenstoel 'deskundige' op waarneming.nl ook te horen dat de beeldherkenning bijna niet werkt voor paddenstoelen. Uiteraard lukt een Vliegenzwam wel maar er zijn zo ontzettend veel soorten die op elkaar lijken en vaak is ook microscopisch onderzoek bij nodig voor de juiste determinatie. De namen zijn dus veelal niet aanwezig of onzeker.
Veel foto's heb ik met de telefoon gemaakt, meestal omdat ik er met de camera niet goed bij kon, uiteraard is dat aan de kwaliteit van de foto's te zien. Met excuses ;-).

Eikenbloedzwam ? (Stereum gausapatum ?)

Gekraagde aardster (Geastrum triplex)

Kopjesbekermos (Cladonia fimbriata)

Kopjesbekermos (Cladonia fimbriata)

Mycena spec. (Mycena spec.)

Er waren gelukkig dus ook een paar soorten die wel determineerbaar waren en ook een mooi 'paddenstoelenlandschapje' op een boomstronk.

Vermiljoenhoutzwam (Pycnoporus cinnabarinus)

Waaiertje (Schizophyllum commune)

Echte tonderzwam (Fomes fomentarius)

Geschubde inktzwam (Coprinus comatus)

Helmmycena (Mycena galericulata)

Zwavelzwam (Laetiporus sulphureus)

Een uitzicht over het natte landschap, helaas geen mooie wolkenpartijen. Je ziet dat het somber weer was.

Gewone zwavelkop (Hypholoma fasciculare)

Gewone oesterzwam ? (Pleurotus ostreatus ?)

Stobbezwammetje ? (Kuehneromyces mutabilis ?)

Ik sluit af met het Geel hoorntje en de Heksenboter. Hoewel de foto van het Geel hoorntje niet helemaal scherp is vond ik hem wel wat hebben door de vorm van de paddenstoeltjes om de knoest heen, net vleugels, maar mijn fantasie is groot ;-). Ook de kleur geel is fijn om nog wat vrolijks in de blog te brengen.

Geel hoorntje (Calocera cornea)

Heksenboter (Fuligo septica)

Zo is het voorlopig wel genoeg met de paddenstoelen, er zullen er vast meer volgen want ik hoor van iedereen dat er zoveel paddenstoelen zijn. 
Ondertussen zijn de eerste Kolganzen weer in de polder, dus binnenkort ga ik ook weer ganzen kijken en halsringen proberen af te lezen, of zoeken naar een Roodhalsgans of een andere bijzonder gans tussen de grote groepen ganzen. In elk geval iets om de komende donkere periode van het jaar mee door te komen.

Kolganzen met halsringen, archieffoto (Anser albifrons, banded)

Bedankt voor het kijken en lezen van mijn blog!

UT6

Vandaag, 10 weken en 3 dagen nadat ik mijn pols brak, heb ik voor het eerst weer vogels kunnen kijken in mijn eigen polder. Het was heerlijk en een enorme opsteker voor me. Al het harde en vele oefenen, de 3 x per week naar revalidatie/fysiotherapie/ergotherapie met soms 2 of 3 behandelingen achter elkaar, beginnen hun vruchten af te werpen.

Al weken hoor ik de Kolganzen die elk jaar in mijn polder overwinteren. Soms zag ik ze overvliegen en wat verlangde ik ernaar om weer eens ganzen te kijken, ringen te zoeken en gewoon om lekker in de polder vogels te kijken. Vanmiddag heb ik dat dus gedaan. Zo'n 1500 Kolganzen zaten langs de Hoofdweg. Al vrij snel kreeg ik een geringde gans in beeld. Op de zwarte halsring kon ik UT6 aflezen; een gans die begin maart 2019 geringd is in Brabant, vervolgens naar Duitsland en Polen vloog om in het november weer in Nederland terug te keren. Het was een nieuwe gans voor mij en verder is hij door andere lokale vogelaars nog niet afgelezen. Sneuper, doe je best.
Ook zag ik nog een witte halsring, dat is meestal wel spannend en vaak een ring met een data logger. Ik heb ontzettend mijn best gedaan om de ring te kunnen lezen maar zelfs volledig inzoomen hielp niet, het was gewoon te ver weg.

Er zat een leuke groep Brandganzen, een Toendrarietgans, Grauwe ganzen en af en toe hoorde ik de melancholieke roep van een Wulp waarvan er enkele tussen de ganzen aan het foerageren waren. Veel Knobbelzwanen, een paar Holenduiven, Kauwen, Zwarte kraaien en een Buizerd. Fluitende Smienten, Meerkoeten en een Bergeend. Blauwe reigers en Grote zilverreigers. Echt mijn polder. De camera had ik meegenomen om 1 foto te maken (als het ging) om deze voor mij memorabele dag vast te leggen. Het werd een Grote zilverreiger. Niet bijzonder maar voor mij vandaag wel.

Grote zilverreiger (Ardea alba)

Toen ik thuiskwam was ik zo ontzettend blij dat ik zo'n anderhalf uur had kunnen vogelen dat ik denk dat ik licht gaf ;-). Het leven wordt heel langzaam weer leuk.

Natuurlijk, ik ben er nog lang niet maar gelukkiger dan vanmiddag tijdens mijn uurtje 'Birdfulness' heb ik me lang niet gevoeld. Laat 2020 maar komen!

Ware liefde....

Wat is ware liefde? Het antwoord zal voor iedereen verschillend zijn. Vandaag werd ik getroffen door een staaltje ware liefde waar ik al eens eerder over heb geschreven. Mijn Rusjes. In mei 2009 in de echt verbonden in Kologriv en sindsdien onafscheidelijk. Twee keer per jaar met elkaar op de vleugels der liefde: naar je broedgebied en je overwinteringsgebied. Samen door storm en regen, samen rusten in een sappig weiland, samen kinderen krijgen en grootbrengen. Duizenden kilometers volg je elkaar want dat doe je als je bij elkaar hoort en van elkaar houdt. Je praat met elkaar in ganzentaal, begrijpt elkaar, blijft bij elkaar. Allemaal om de ware liefde.
Vandaag vond ik ze terug: 'mijn' 1HG en 1 CU, de Kolganzen die ik al vanaf hun eerste aflezing in Nederland volg. Ik was ontroerd ze terug te zien. Te zien dat ze zoals al die jaren niet van elkaars zijde wijken en elkaar nooit in de steek laten. Noem me sentimenteel, het kan me niet schelen. Voor mij is het geluk.

Kolganzen 1CU (man) en 1 HG (vrouw)

Over dit paar heb ik eerder geschreven in de blog http://devogelkijker.blogspot.nl/2012/12/from-russia-with-love.html.

Vandaag zag ik behalve mijn Russisch paar ook nog 7 andere geringde Kolganzen. Er waren zeker rond de 4000 ganzen bij de Proostdijerdwarsweg en omgeving. Ook werd er in de weilanden druk gefoerageerd door honderden Spreeuwen met daartussen flinke groepen Koperwieken en Kramsvogels. Echte wintervogels in onze polder.

Koperwiek (Turdus iliacus), archieffoto

Kramsvogel (Turdus pilaris ), archieffoto.

De tweede verrassing werd mij aangereikt door Roy, een vogelkennis van IVN de Ronde Venen en Uithoorn. Hij was ook aan het ringen zoeken en vertelde me dat er een Koereigertje in de polder zat sinds gisteren. Dat wist ik niet en dus heb ik het zeldzame reigertje dankzij Roy ook nog mooi kunnen zien. Voor mooie foto's was het al te laat maar herkenbaar is hij nog wel.

Koereiger (Bubulcus ibis)

Gisteren was ik (onverwachts) op de Brouwersdam. Ik heb er niet echt speciale dingen gezien maar gewoon lekker genoten van de soorten die er waren. Ik heb ook niet zoveel foto's gemaakt omdat ik mijn nieuwe camera had uitgeleend en het zelf met de back-up camera moest doen. Daarnaast moesten we best gladde blokken af en ik kan mij geen gebroken been permitteren :-S.

De standaard soortjes staan op de foto en ik zal er de komende dagen nog een paar bij zetten als ik iets meer tijd heb om te ver- en bewerken. Het werk is nog steeds een beetje gekkenhuis....

Scholeksters (Haematopus ostralegus), staat op de foto vanwege de kleurringen.

Steenloper (Arenaria interpres), mooi in zijn omgeving die perfect bij zijn kleed past.

Paarse strandloper (Calidris maritima )

Iedereen alvast een heel fijne jaarwisseling en een mooi en vogelrijk 2015 gewenst. Wie weet wordt de Koereiger wel de eerste zeldzaamheid van 2015 in de Mijdrechtse polder. Duimen maar!

Een vrouw, een missie.

Een missie, een passie en een reputatie. Met deze drie 'ie' woorden in mijn achterhoofd vertrek ik vandaag richting polder Groot-Mijdrecht. Het doel: ganzen.

Degenen die mij al wat langer kennen, weten dat ik in de winter regelmatig ganzen kijk. Vogels kijken en bijkomend fotograferen is natuurlijk mijn passie en in de winter komt daar het ganzenringen aflezen bij. Als je daar eenmaal aan begint, wordt het een verslaving. Bijkomend voordeel van het veel naar ganzen kijken is dat ik nog weleens een bijzonder gansje vind. Inmiddels heb ik ongevraagd een reputatie opgebouwd als 'Roodhalsganzenvrouw'.

Het zat me dan ook helemaal niet lekker dat ik dit jaar nog geen enkele Roodhalsgans had gevonden. Als je regio-genoten dan ook nog tegen je gaan zeggen dat 'het zo onderhand wel weer eens tijd wordt voor een Roodhalsje want die hebben we nog niet dit jaar en jij vindt ze toch altijd', dan heb je een missie.
En een reputatie hoog te houden, ook niet helemaal onbelangrijk ;-).

Roodhalsgans (Branta ruficollis) (foto uit mijn archief)

Uiteraard was het belangrijkste voor mij dat ik zelf nog geen Roodhalsgans gevonden had dit jaar en dat kan gewoon niet. In de polder scan ik de paar ganzengroepen af die ik tegen kom, echt veel zijn dat er niet en de groepen zijn ook niet groot. Totdat ik op de Botsholsedwarsweg toch een flinke groep ganzen zie. Daar gaan we eens even lekker voor zitten! Binnen 3 minuten pik ik er een Roodhalsje uit. Yes, missie geslaagd! Na diverse sms-jes en een upload naar waarneming heb ik dan ook mijn reputatie gered, zeker nadat ik nog twee op de waarneming afgekomen vogelaars het Roodhalsje aanwijs. Ook de reactie per sms zijn erg grappig: 'Blij dat je er weer bent...' , 'we kunnen nu niet maar voor de komende weken houden we ons aanbevolen' en 'je maakt je reputatie maar weer eens waar, wat betreft die Roodhalsganzen'.

Roodhalsgans (Branta ruficollis) (foto uit mijn archief)

Na de Roodhalsgans zoek ik verder tussen de ganzen op zoek naar geringde exemplaren. In een grote groep Kolganzen vind ik uiteindelijk 4 ringen en in een andere groep nog één. Als je nagaat dat er rondom de Botsholsedwarsweg en de Proostdijerdwarsweg zo'n 15000 (Kol)ganzen zaten, is dit eigenlijk een mager resultaat.
Wat het lage aantal dan weer helemaal goed maakt, is het feit dat het voor mij 5 nieuwe aflezingen zijn én dat er een Rusje bij zit. En wat voor Rusje! Geringd in Siberië, helemaal in het noord-oosten van de Pyasina-delta. Zie het kaartje hieronder, afkomstig van de website www.geese.org, waar ik al mijn afgelezen ganzenringen invoer.

Herkomst en aflezingen van de Kolgans met halsring ZEA zwart

Gelukkig zijn er heel veel jonge Kolganzen, het is dus een goed jaar geweest qua broedresultaat.

Nu heb ik nóg een missie: ik moet 'mijn' andere Rusjes nog terugvinden, de 1CU + 1HG, het stel dat ik al een paar jaar volg (zie de blog 'From Russia with love'). Op de website www.geese.org heb ik inmiddels gezien dat mijn ringen-aflees-collega Kees ze al heeft gezien in de omgeving. Ze zijn dus in elk geval weer heelhuids terug!

Kolganzen 1CU en 1HG  (Anser albifrons)

Geen echte fotoblog dus vandaag maar gewoon het verhaal van een dag in mijn eigen polder als vogelaar met een passie.

Het verhaal met de foto's van het 'spooky' gebouw komt nog. Ik heb er meer tijd voor nodig maar het streven is om het zeker vóór 31 december a.s. te plaatsen.

Allemaal weer bedankt voor het bezoek aan mijn blog en de reacties. En tot slot: gezellige feestdagen en een goed 2014!

From Russia with love.

Het was begin december 2009, om exact te zijn de 2e, toen ik hen voor het eerst tegenkwam. Het was een bijzondere dag die 2e december. Het zou volle maan zijn en omdat er die maand nog een keer volle maan zou zijn, sprak men over 'Blauwe maan'. Echter tijdens onze ontmoeting was het gewoon nog dag. Een dag zoals we die hier vaak meemaken in december: regen en wind.

Ik vroeg me af waarom ze nu juist Nederland, en meer bepaald 'De Ronde Venen' hadden uitgezocht, dat enigszins verlegen Russisch paar. Voor zover ik het kon begrijpen waren ze in mei een tijdje in de buurt van Kologriv geweest, een klein stadje in Rusland dat aan de rivier de Unzha ligt die in de Wolga stroomt. Het overstromingsgebied van de Unzha is een schitterend natuurgebied en daar had hun huwelijk zich op 8 mei 2009 voltrokken. In het najaar waren ze via Duitsland naar Nederland gereisd en blijkbaar was ik op die 2e december 2009 de eerste Nederlandse die echt aandacht voor ze had.
In diezelfde maand kwam ik ze nog twee keer tegen. Ze waren Waverveen en omgeving aan het verkennen maar bleven altijd dicht bij elkaar. Slechts een keer kwam ik alleen hem tegen, ik schrok er van, ze waren immers altijd onafscheidelijk geweest. Was er iets mis misschien?

Gelukkig kwam ik ze daarna weer samen tegen. In januari en februari van 2010 waren ze ook nieuwsgierig geworden naar enkele dichtbij gelegen plaatsjes. Ik ontmoette ze in Wilnis en zelfs een keer in Mijdrecht. Misschien waren zij ook nieuwsgierig naar waar ik vandaan kwam? Toch bleven ze verlegen en altijd als ik ze wilde fotograferen draaiden ze zich om.

Toen brak er een periode aan van maanden waarin ik ze niet zag, in maart zocht ik lang maar tevergeefs en uiteindelijk gaf ik het op. Ze waren vast teruggekeerd naar Rusland. Een zoektochtje op het internet  bevestigde mijn vermoeden: in maart waren ze eerst naar Denemarken geweest en in mei 2010 waren ze weer terug in Kologriv waar ze al snel gesignaleerd werden.

Ondertussen verstreken de maanden in Nederland en ik dacht niet vaak meer aan het Russische paar dat mij zo had gefascineerd. Tot ik, een klein jaar na de eerste ontmoeting, hen weer tegenkwam. Ik herkende ze direct, het Russisch echtpaar. En wat vond ik het leuk om ze terug te zien. Blijkbaar had ik ze onbewust in mijn hart gesloten. Ook de daaropvolgende maanden kwam ik ze met regelmaat tegen en net als eerder vertrokken ze zonder afscheid te nemen. Gelukkig wist ik ze te vinden op internet en zag ik dat ze na wat omzwervingen weer terugkeerden naar Kologriv, een patroon dat zich nogmaals herhaalde in de herfst van 2011 en in het voorjaar van 2012. Inmiddels hadden ze samen al heel wat van de wereld gezien en vele kilometers gereisd. In de herfst stak het verlangen om naar Nederland te vertrekken de kop op en zo kwamen ze samen weer naar hier. Elk voorjaar wilden ze net zo hard weer weg en brachten de zomer door in hun geliefde Rusland. Daar waar hun relatie ooit begonnen was.

Afgelopen 9 december dwaalde ik door de polder. Groot was mijn verrassing toen ik het Russische echtpaar weer tegenkwam. Twee straten verder dan waar ik ze drie jaar geleden voor het eerst had ontmoet. Nog steeds waren ze samen en onafscheidelijk. En ze hadden een verrassing voor me, ze hadden twee kinderen bij zich!

Uiteraard probeerde ik weer al het mogelijke om ze op de foto te krijgen maar dat bleven ze halsstarrig weigeren. Ze hadden me al zoveel geheimen onthuld maar een familiefoto ging te ver. Tot op vandaag blijft dat zo. Vanmiddag, toen ik ze weer tegenkwam, hij en zij met de kinderen waren ze te ver weg om mij te kunnen zien. Gelukkig herken ik hen altijd, de ringen die hun verbintenis zo mooi weergeeft, verraden hen zonder dat ze het weten. Zelden heb ik zo'n liefdevol koppel gezien. Altijd letten ze op elkaar om de ander te behoeden of te waarschuwen voor onraad en ze wijken niet van elkaars zijde. Nu hebben ze de zorg voor twee kinderen erbij maar ook dat gaat ze goed af. Het klinkt misschien vreemd maar ik ben aan ze verknocht en gehecht. Trots dat ze elk jaar het opnieuw aandurven om hun land te verlaten, te vliegen door regen, wind en storm, over land en water. Altijd samen, altijd trouw. Dat vertedert me. Onvoorwaardelijke liefde bekroond met twee kinderen die ze het vertrouwen hebben gegeven met hen mee te reizen. Door regen, wind en storm, over land en water. Om grenzen te verleggen, om nieuwe werelden te vinden. Tot ook zij op reis gaan met hun eigen geliefden.
Ik heb ze in mijn hart gesloten. Mijn Rusjes.

Nawoord:
De bovenstaande kaartjes komen van de website www.geese.org. Daar vul ik alle door mij afgelezen ringgegevens in. Inmiddels heb ik 1073 ganzenringen afgelezen waarvan ruim 800 Kolgansringen. Kolganzen overwinteren voor het overgrote deel in Nederland en de volwassen exemplaren zijn te herkennen aan hun chocoladebruine kleur, de zwarte strepen op de buik en een witte ring om hun snavel. Ze foerageren en vliegen in grote groepen en elk jaar zijn er in de polders in 'De Ronde Venen' grote groepen Kolganzen te vinden. Ze zorgen bij mij voor heerlijke uurtjes in de polder. Er is altijd wel iets leuks te zien in zo'n groep. Je hebt de macho's, de verlegen ganzen en soms zijn ze ineens met z'n allen tegelijk heel alert en staan met gestrekte hals te kijken. Als ze vliegen laten ze hun hoge gegak horen en als ze landen kantelen ze van links naar rechts met gespreide poten, wat er meestal nogal komisch uitziet.

Dit keer dus eens een ander soort blog, geen spannende of mooie foto's maar een verhaal over de liefde van en voor de Kolgans.

En hoe passend is de tekst van 'From Russia with love'

From Russia with love I fly to you
Much wiser since my goodbye to you
I've travelled the world to learn
I must return from Russia with love

I've seen places, faces and smiled for a moment
But oh, you haunted me so
Still my tongue tied, young pride
Would not let my love for you show
I case you say no

To Russia I flew but there and then
I suddenly knew you'd care again
My running around is through
I fly to you, from Russia with love

(Uit James Bond - From Russia With Love, 1963) 

Fantastische zon-dag in de polder! Vogels kijken is geluk.

Terwijl de zon met haar stralen langs de bomen en velden streelt, rijd ik de polder in. Het is al wat later in de middag vanwege andere verplichtingen, maar van deze heerlijke zon-dag wil ik nog even buiten genieten.

In bijna elk slootje staat wel een reiger te wachten op een visje, kikker of ander lekkers.

Blauwe reiger (Ardea cinerea, Grey heron), archieffoto.

Blauwe reiger (Ardea cinerea, Grey heron), archieffoto.

Blauwe reigers wisselen de Grote zilverreigers af die extra opvallen omdat de herfstzon hun witte verenpak weerkaatst.

Grote zilverreiger (Casmerodius albus, Great white egret), archieffoto.

In de polder bij Wilnis hangt een Torenvalk te bidden en op heel wat paaltjes zitten Buizerds te genieten van het mooie weer of te wachten op iets lekkers.

Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel), archieffoto.

Buizerd (Buteo buteo, Common buzzard), archieffoto.

Buizerd (Buteo buteo, Common buzzard), archieffoto.

Bij het 'Donkereindse bos', dat geen bos is maar een piepklein recreatieterreintje met een picknicktafel, een watertje en bomen en struikjes, buig ik even af. Hier staan veel elzen en ook bessenstruikjes. Meteen valt me een grote groep Vinken op. Zou er een Keepje bij zitten? Rustig wacht ik tot de groep ook weer tot rust is gekomen en opnieuw begint te foerageren. Met de verrekijker speur ik het groepje langs. Ja hoor, een Keepje foerageert tussen de Vinkjes. Wie van herfstkleuren houdt, sluit Keepjes en Vinkjes meteen in het hart. Het zijn gevleugelde herfstkleurtjes.

Keep (Fringilla montifringilla, Brambling), archieffoto.

Keep (Fringilla montifringilla, Brambling), archieffoto.

Vink (Fringilla coelebs, Chaffinch), archieffoto.

Na het Donkereindse bos rijd ik verder naar mijn eigen polder Groot Mijdrecht. Dat is maar een klein stukje want Wilnis en Mijdrecht grenzen aan elkaar. In de door de zon betoverde lucht zie ik grote groepen Kolganzen aankomen.
Snel doe ik mijn raam open om hun hoge geluid op te vangen dat hier zo thuishoort in de polder.
 '...de zang van vogels streelt mijn oor...'
De groep strijkt neer langs de Proostdijerdwarsweg. Meer dan 2000 Kolganzen gaan eten, drinken, badderen of even uitrusten. Voor mij dé gelegenheid om de groep af te speuren op halsringen.

Na de auto geparkeerd te hebben in de berm, speur ik met de telescoop langzaam de groep af. Al vrij snel zie ik een gans die hevig aan het poedelen en schudden is in een klein slootje. Hij heeft een zwarte halsring om met de code 5PT in witte letters. Voor zover ik me herinner, een voor mij nieuwe gans. Of dat klopt kan ik thuis opzoeken als ik de ringcode heb ingevoerd in www.geese.org. Dat is de website waar je afgelezen ganzenhalsringen kunt invoeren. Het leuke daarvan is, is dat je direct daarna een rapport kunt opvragen met de ring- en afleesgegevens. Hieronder zie je een deel van de gegevens zoals die worden weergegeven op www.geese.org. Op de site staan tevens plaats, datum en naam van alle aflezers gemeld maar die plaats ik uiteraard niet vanwege privacybescherming.

De ring- en afleesplaatsen van Kolgans 5PT, een mannetje uit 2011.

Deze Kolgans was voor de aflezing van vandaag voor het laatst afgelezen in april 2012 in Estland. Daarna is hij waarschijnlijk doorgevlogen naar zijn geboorte- en broedgebied in de poolcirkel. Nu is hij weer terug om te overwinteren bij ons, een slordige 4500-7000 km vliegen. En dat elk jaar twee keer en in veel gevallen heel wat jaren achter elkaar. Ongelooflijk vind ik dat.

Op een naastgelegen perceel lees ik nog een zwarte halsring af: YCS. Later blijkt dat deze gans begin dit jaar door mede-blogger Sjerp, en diverse collega ringlezers uit de buurt is afgelezen.

Hoe zo'n gehalsringde Kolgans eruit ziet kun je hieronder zien.

Gehalsringde Kolganzen (Anser albifrons, White fronted geese), archieffoto.

Ondertussen loopt de middag op zijn einde. De zon zakt al aardig en de temperatuur ook. Nogmaals scan ik met de telescoop de groep ganzen af. Ineens zie ik een zwart koppie met een zwart snaveltje en een zwarte hals met een wit bandje. Hé, leuk, een Rotje (Rotgans), zeg ik tegen mijzelf. Rotganzen zijn kustganzen en het is altijd leuk als je er in het binnenland een ziet. De Rotgans komt vervolgens wat verder omhoog uit de kant en tot mijn stomme verbazing zie ik dat het een Witbuikrotgans is. Ik kijk en kijk nog eens, pak mijn vogelgids die ik altijd in de auto heb liggen om zeker te weten dat ik niet aan het hallucineren ben. Maar het klopt echt, een heuse Witbuikrotgans loopt daar in 'mijn' polder. Een Witbuikrotgans is een zeldzame soort in Nederland maar in het binnenland is het helemaal super. Niet vogelaars zullen misschien het gevoel van euforie niet begrijpen dat vogelaars ervaren als ze zoiets zelf ontdekken, of bij gebrek aan beter, een door een ander ontdekte zeldzame vogel zien. Je vogelaarshart gaat sneller kloppen, de adrenaline stroomt door je lijf en een intens geluksgevoel verwarmt je. Mij toch.
Ik probeer de enorme afstand waarop de vogel zit te overbruggen met mijn lensje maar meer dan een mager bewijsplaatje levert het niet op. Toch plaats ik hem hieronder (rara, wie kan hem vinden?) met meteen daaronder een betere (archief)foto van een Witbuikrotgans.

Witbuikrotgans en Kolganzen. (Branta hrota, Pale-bellied Brent Goose & Anser albifrons,White fronted geese)

Witbuikrotgans (Branta hrota, Pale-bellied Brent Goose ), archieffoto.

Omdat het al zo laat in de middag is geef ik de waarneming via obbsmap op mijn mobiele telefoon direct door naar waarneming.nl. Misschien zijn er nog vogelaars in de polder die nog snel net voor het donker van deze speciale gans kunnen meegenieten. Helaas komt er terwijl ik nog een tijdje wacht, niemand opdagen. Peter, Frank en Robert, die ik beide zondagen hiervoor in de polder tegenkwam zijn er nu net vandaag niet. Mijn vogelmaatjes bellen heeft weinig zin. Ze moeten van te ver komen om nog bij voldoende licht de Witbuik te zien. Vooropgesteld dat de groep blijft zitten want dat weet je maar nooit. Er hoeft maar een boer het land in te lopen of een traumatisch helicoptertje over te komen en zo'n enorme groep ganzen vliegt op en weg.

De middag loopt op zijn einde en het wordt tijd voor mij om naar huis te gaan. Glimlachend kijk ik nog even over de weilanden naar de ganzen, de Smienten, de Reigers, de Meerkoeten en de Buizerds die op hun paaltjes de wacht houden over deze mooie polder. Mijn groene hart.

Terwijl de zon onder de wolken oranje-rood vlamt, rijd ik met een zeer voldaan gevoel naar huis.

Zonsondergang over Polder Groot Mijdrecht (Sunset over Polder "Groot Mijdrecht'), archieffoto.