Verdwaald!

Dit stuk komt uit het archief van mijn vorige website en is oorspronkelijk geschreven in november 2011.

Verdwaald?!

Het kan er vreemd aan toe gaan in de vogelwereld. Soms raken vogels volledig de weg kwijt en belanden ze op een plek waar ze, op z'n minst, zeldzaam zijn en zelden of nooit gezien worden. Zo ook de juveniele Zeearend die ineens opdook in 'mijn' polder Groot Mijdrecht. Dat is met recht een reusachtige verrassing. De Zeearend komt wel voor in Nederland maar eigenlijk alleen in Friesland en Flevoland en ook daar zijn het maar enkele exemplaren.
Toen ik een week eerder las dat hij 1 keer overvliegend was waargenomen, dacht ik nog dat het een toevalstreffer was. Ineens, op zondagmiddag zagen diverse (regionale) vogelaars de Zeearend nabij de Botshol en de Waverhoek. Dat kon dan toch geen toeval meer zijn. Aangezien ik die zondag verplichtingen had die helaas niets met vogels kijken te maken hadden, kon ik pas maandag op zoek naar de Zeearend.

Net op het moment dat ik op wegging richting de polder, belde vogelmaatje Kees dat hij naar de Zeearend stond te kijken. Het werd dus een makkie want Kees stuurde me direct naar de goede plek en een Zeearendje zie je nou ik niet direct over het hoofd.

De gigant zat op een paaltje in de weilanden. Uiteraard (zo gaat het namelijk héél vaak) met tegenlicht zodat het na het scopen een ware uitdaging was om er een enigszins toonbare foto van te maken.

Zeearend, juveniel (Haliaeetus albicilla, White-tailed Eagle)

Na een tijdje de Zeearend te hebben bekeken, gingen we naar de Grote Wije om de aanwezige eenden te bekijken. Ineens hoorden we achter ons een hoop kabaal en zagen we alle ganzen en alle eenden de lucht in gaan. "Daar komt vast de Zeearend", zei ik. En inderdaad vloog hij achter ons over de dijk en de Waverhoek richting de Botshol. Dit keer wel verder weg maar in elk geval met licht mee zodat ik nog een paar vluchtplaatjes kon maken. Wat een stoer beest zeg!

Zeearend, juveniel (Haliaeetus albicilla, White-tailed Eagle)

Zeearend, juveniel (Haliaeetus albicilla, White-tailed Eagle)

Zeearend, juveniel (Haliaeetus albicilla, White-tailed Eagle)

Tot zover de verdwaalde Zeearend die vervolgens nog een dikke maand in onze polder verbleef.

Een nog veel zeldzamere vogel die écht heel ver van zijn normale verblijfplaats was, was een Woestijntapuit. De naam roept al een vermoeden op van de grote warme zandbak waar hij normaal in vertoeft. Het klopt echter niet helemaal, want hij schijnt echte zandwoestijnen te mijden en te broeden in half-woestijnen. Het verspreidingsgebied is grofweg Noord-Afrika en het midden-oosten. En nu zat er eentje in Zeeland.


Echt verdwaald dus en dat noemen we in de vogelaarswereld een "dwaalgast". Bij diverse vogelaars gaat bij een dergelijke zeldzame vogel de hartslag in een hogere versnelling. Het werk, of welke bezigheid dan ook, wordt gelaten voor wat het is en men springt in de auto om de vogel op te zoeken zodat hij in elk geval gezien is en op 'de lijst' kan worden bijgeschreven. De mensen die dit doen worden 'twitchers' genoemd.
Er is ook een categorie vogelaars die de vogel best graag wil zien maar het iets rustiger aan doet en even afwacht. Eén of meerdere dagen later, als de vogel er nog is, gaan ze kijken.
De laatse categorie vogelaars gaat alleen naar een superzeldzaamheid in de eigen regio en negeert verder afgelegen plaatsen met zeldzame vogels. Ik behoor over het algemeen tot de derde categorie want als ik naar een zeldzaamheid sjees, is het toch vooral in mijn eigen omgeving. Maar soms kruipt het vogelaarsbloed waar het niet gaan kan.....

De bewuste Woestijntapuit zat inmiddels al 4! dagen mooi te wezen in het Zeeuwse landschap. Tenenkrommend zat ik mezelf te beheersen om niet een rit naar Zeeland te gaan maken voor een klein vogeltje. Ik bedoel maar, benzine is tegenwoordig een soort onbetaalbaar geworden en omdat dan te gaan 'verspillen' voor een verdwaalde vogel...
Met een hobby als deze, kijken mensen je soms aan of je niet helemaal in orde bent en ik kan ze niet eens ongelijk geven. Tenslotte heb je in de buurt ook gewoon Tapuit, en die is toch ook mooi?

Tapuit (Oenanthe oenanthe, Northern Wheatear)

Je voelt 'm al aankomen. Ik ging. Maar met een best wel goed excuus, de benzinekosten konden gedeeld worden.

Vogelfotovriend Don wilde graag vogels gaan fotograferen bij de Brouwersdam en als we dan toch bij de Brouwersdam waren was het nog maar een heel klein stukje rijden naar het verdwaalde Woestijntapuitje.....

Zeeland dus. Bij de Brouwersdam aangekomen bleek de variatie en hoeveelheid vogels een beetje tegen te vallen. We zagen 1 Kleine jager (voor de duidelijkheid: dat is geen kort mannetje met een geweer over z'n schouder maar een soort grote roofmeeuw die voedsel van kleinere meeuwen probeert te af te pikken door ze flink te pesten), op zee een groep Middelste zaagbekken en veel Brilduikers en diverse soorten meeuwen. Er liepen verschillende strandlopers en sommigen waren best aardig te fotograferen. Uiteraard zijn de strandlopers hieronder in winterkleed.

Paarse strandloper (Calidris maritima, Purple Sandpiper)

Kanoet (Calidris canutus, Red Knot)

Bonte strandloper (Calidris alpina, Dunlin)

Langs de kant liepen wat Rotganzen en Scholeksters. Ik maakte wat foto's van een geringde Rotgans.

Rotgans (Branta Bernicla, Brentgoose)

De rotgans, naar later bleek, was in 2006 geringd bij Taimyr in Siberië, echt heel ver weg, en maakte al heel wat jaren lange reizen van Zeeland naar Siberië en vice versa. Ook kon ik nog wat foto's maken van een mannetje Middelste zaagbek.

Middelste zaagbek (Mergus serrator, Red-breasted Merganser)

Middelste zaagbek (Mergus serrator, Red-breasted Merganser)

Inmiddels begon de gedachte aan de Woestijntapuit zich aan ons op te dringen. Hij was die dag nog niet gemeld (dat hadden we onderweg regelmatig gecontroleerd) maar stel dat hij er toch nog gewoon was..... We gingen dus toch maar een tiental kilometers verder rijden. Enige tijd later zagen we tot onze opluchting op DE plek een rijtje auto's en mensen met telescopen en camera's staan. Dat gaf hoop. Wij sloten ons aan en hoorden meteen dat Hij er nog zat. Een kaal droog veld omgeploegde en opgedroogde modder had blijkbaar een onweerstaanbare aantrekkingskracht op deze vogel die van de ene naar de andere klont aarde vloog en tussendoor blijkbaar voldoende insectjes wist te vinden. Wat overigens best bijzonder was want het was ijzig koud.
Regelmatig vloog hij een stukje om vervolgens weer te landen. Heel even was er grote stress toen hij hoog wegvloog en ergens onzichtbaar, vanwege het beroemde tegenlicht, verdween. Ik kon nog net een vluchtfoto maken terwijl hij achter het insect aanzat.

Woestijntapuit (Oenanthe deserti, Desert Wheatear)

Een zucht van verlichting golfde door het rijtje mensen toen hij ineens weer terug was op het kale veld. Foto's maken was moeilijk. De vogel zat voornamelijk achteraan op het veld en ik heb al genoeg 'stipje op veld' of 'stipje op paaltje' foto's'. En inmiddels had ik al 'een stipje in de lucht' foto. We bleven heel lang ter plaatse. Dat was onder meer ook om de reden dat een van de andere aanwezigen met autopech stond en dat we die niet zomaar wilden achterlaten. Waarmee dan ook meteen bewezen is dat niet alle vogelaars sociaal onvermogend zijn :-). De pechhulp werd gebeld en die meldde dat hij er met een uurtje zou zijn. Tussendoor werden er verwoede pogingen gedaan om de auto aan de praat te krijgen. Verschillende problemen werden geopperd, van lege accu tot kapotte startmotor. Ook werden diverse oplossingen geopperd die niets oplosten. Rustig wachten dan maar.
Tijdens het wachten zagen we nog een Rode wouw, een mooie bonus en één van mijn favoriete roofvogels.

Rode wouw (Milvus milvus, Red Kite)

Ook Blauwe kiekendieven, Wulpen, Torenvalken en Buizerds kwamen langs en ondertussen hielden we ook nog de Woestijntapuit met argusogen in de gaten want stel dat hij dichterbij zou komen. Positief blijven is een nuttige eigenschap als je vogels wilt fotograferen, alhoewel ik er onmiddellijk bij schrijf dat het meestal niets uithaalt. Maar, dat houdt het spannend, uitdagend en verrassend.

Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)

Blauwe Kiekendief vrouw (Circus cyaneus, Hen Harrier female)

Na ruim een uur arriveerde de pechhulp, de pechhulpman stapte in de kapotte auto, draaide het sleuteltje om en de auto sloeg zonder enig verzet aan alsof er nooit wat aan de hand was geweest. Zulke momenten werken op mijn lachspieren. Gelukkig kon de eigenaar van de auto er ook niet al te erg mee zitten geloof ik. Hij had namelijk eerder op de dag prachtige super dichtbij zittende Woestijntapuitfoto's gemaakt en zat zichtbaar te genieten van zijn mooie platen. Hij wel.

Inmiddels was het al 3 uur s middags geweest. De 'gerepareerde' auto reed weg en wij bleven nog even, nog heel even en nog héél even voor het geval de Woestijntapuit toch nog dichterbij zou komen. De temperatuur had mijn handen en voeten inmiddels gevoelloos gemaakt en ik vond het eigenlijk wel mooi geweest. Om half vier opperde ik het idee om zo onderhand toch maar eens te vertrekken. Nog 5, nee 10, nee 15 minuutjes. En toen gebeurde het wonder dan toch. De Woestijntapuit kwam steeds dichterbij gevlogen en uiteindelijk zat hij in het laag staande zonnetje in mooi licht vlak voor Don en een inmiddels ook gearriveerde andere fotograaf. Niet voor mij dus. Ik zat helaas ietsje verder weg en mijn lensje is dan ook nog eens de helft minder aan millimeters dan de Canonnen van de grote mannen en mijn vingers waren gevoelloos. Misschien dat daarom de foto's toch niet zo mooi en scherp zijn geworden als ik had gehoopt.

Woestijntapuit (Oenanthe deserti, Desert Wheatear)

Ondanks dat, de waarneming was geweldig en de Woestijntapuit kleurde zo prachtig in de ondergaande zon op het kale veld dat ik me bijna in een tropisch woestijnlandschap waande. Het enige wat mij ruw uit de droom verstoorde was de ijzige temperatuur. Maar goed, al met al was er absoluut genoeg om tevreden te zijn. Het was de kou en de enorme lange file op de terugweg waard. Ik heb een heuse Woestijntapuit op de foto en op mijn lijstje en ik hoef er het vliegtuig niet voor in om voor een Woestijntapuit naar 'obscure' landen te reizen!

Iedereen bedankt voor het lezen en kijken. Het was alweer een lang verhaal. Daar kan ik niets aan doen, dat gebeurt gewoon en zo herbeleef ik mijn belevenissen en frustraties uit 't veld. En compenseert het voor mij het gebrek aan goede foto's. Tenslotte hebben we het verhaal nog :-).

From Russia with love.

Het was begin december 2009, om exact te zijn de 2e, toen ik hen voor het eerst tegenkwam. Het was een bijzondere dag die 2e december. Het zou volle maan zijn en omdat er die maand nog een keer volle maan zou zijn, sprak men over 'Blauwe maan'. Echter tijdens onze ontmoeting was het gewoon nog dag. Een dag zoals we die hier vaak meemaken in december: regen en wind.

Ik vroeg me af waarom ze nu juist Nederland, en meer bepaald 'De Ronde Venen' hadden uitgezocht, dat enigszins verlegen Russisch paar. Voor zover ik het kon begrijpen waren ze in mei een tijdje in de buurt van Kologriv geweest, een klein stadje in Rusland dat aan de rivier de Unzha ligt die in de Wolga stroomt. Het overstromingsgebied van de Unzha is een schitterend natuurgebied en daar had hun huwelijk zich op 8 mei 2009 voltrokken. In het najaar waren ze via Duitsland naar Nederland gereisd en blijkbaar was ik op die 2e december 2009 de eerste Nederlandse die echt aandacht voor ze had.
In diezelfde maand kwam ik ze nog twee keer tegen. Ze waren Waverveen en omgeving aan het verkennen maar bleven altijd dicht bij elkaar. Slechts een keer kwam ik alleen hem tegen, ik schrok er van, ze waren immers altijd onafscheidelijk geweest. Was er iets mis misschien?

Gelukkig kwam ik ze daarna weer samen tegen. In januari en februari van 2010 waren ze ook nieuwsgierig geworden naar enkele dichtbij gelegen plaatsjes. Ik ontmoette ze in Wilnis en zelfs een keer in Mijdrecht. Misschien waren zij ook nieuwsgierig naar waar ik vandaan kwam? Toch bleven ze verlegen en altijd als ik ze wilde fotograferen draaiden ze zich om.

Toen brak er een periode aan van maanden waarin ik ze niet zag, in maart zocht ik lang maar tevergeefs en uiteindelijk gaf ik het op. Ze waren vast teruggekeerd naar Rusland. Een zoektochtje op het internet  bevestigde mijn vermoeden: in maart waren ze eerst naar Denemarken geweest en in mei 2010 waren ze weer terug in Kologriv waar ze al snel gesignaleerd werden.

Ondertussen verstreken de maanden in Nederland en ik dacht niet vaak meer aan het Russische paar dat mij zo had gefascineerd. Tot ik, een klein jaar na de eerste ontmoeting, hen weer tegenkwam. Ik herkende ze direct, het Russisch echtpaar. En wat vond ik het leuk om ze terug te zien. Blijkbaar had ik ze onbewust in mijn hart gesloten. Ook de daaropvolgende maanden kwam ik ze met regelmaat tegen en net als eerder vertrokken ze zonder afscheid te nemen. Gelukkig wist ik ze te vinden op internet en zag ik dat ze na wat omzwervingen weer terugkeerden naar Kologriv, een patroon dat zich nogmaals herhaalde in de herfst van 2011 en in het voorjaar van 2012. Inmiddels hadden ze samen al heel wat van de wereld gezien en vele kilometers gereisd. In de herfst stak het verlangen om naar Nederland te vertrekken de kop op en zo kwamen ze samen weer naar hier. Elk voorjaar wilden ze net zo hard weer weg en brachten de zomer door in hun geliefde Rusland. Daar waar hun relatie ooit begonnen was.

Afgelopen 9 december dwaalde ik door de polder. Groot was mijn verrassing toen ik het Russische echtpaar weer tegenkwam. Twee straten verder dan waar ik ze drie jaar geleden voor het eerst had ontmoet. Nog steeds waren ze samen en onafscheidelijk. En ze hadden een verrassing voor me, ze hadden twee kinderen bij zich!

Uiteraard probeerde ik weer al het mogelijke om ze op de foto te krijgen maar dat bleven ze halsstarrig weigeren. Ze hadden me al zoveel geheimen onthuld maar een familiefoto ging te ver. Tot op vandaag blijft dat zo. Vanmiddag, toen ik ze weer tegenkwam, hij en zij met de kinderen waren ze te ver weg om mij te kunnen zien. Gelukkig herken ik hen altijd, de ringen die hun verbintenis zo mooi weergeeft, verraden hen zonder dat ze het weten. Zelden heb ik zo'n liefdevol koppel gezien. Altijd letten ze op elkaar om de ander te behoeden of te waarschuwen voor onraad en ze wijken niet van elkaars zijde. Nu hebben ze de zorg voor twee kinderen erbij maar ook dat gaat ze goed af. Het klinkt misschien vreemd maar ik ben aan ze verknocht en gehecht. Trots dat ze elk jaar het opnieuw aandurven om hun land te verlaten, te vliegen door regen, wind en storm, over land en water. Altijd samen, altijd trouw. Dat vertedert me. Onvoorwaardelijke liefde bekroond met twee kinderen die ze het vertrouwen hebben gegeven met hen mee te reizen. Door regen, wind en storm, over land en water. Om grenzen te verleggen, om nieuwe werelden te vinden. Tot ook zij op reis gaan met hun eigen geliefden.
Ik heb ze in mijn hart gesloten. Mijn Rusjes.

Nawoord:
De bovenstaande kaartjes komen van de website www.geese.org. Daar vul ik alle door mij afgelezen ringgegevens in. Inmiddels heb ik 1073 ganzenringen afgelezen waarvan ruim 800 Kolgansringen. Kolganzen overwinteren voor het overgrote deel in Nederland en de volwassen exemplaren zijn te herkennen aan hun chocoladebruine kleur, de zwarte strepen op de buik en een witte ring om hun snavel. Ze foerageren en vliegen in grote groepen en elk jaar zijn er in de polders in 'De Ronde Venen' grote groepen Kolganzen te vinden. Ze zorgen bij mij voor heerlijke uurtjes in de polder. Er is altijd wel iets leuks te zien in zo'n groep. Je hebt de macho's, de verlegen ganzen en soms zijn ze ineens met z'n allen tegelijk heel alert en staan met gestrekte hals te kijken. Als ze vliegen laten ze hun hoge gegak horen en als ze landen kantelen ze van links naar rechts met gespreide poten, wat er meestal nogal komisch uitziet.

Dit keer dus eens een ander soort blog, geen spannende of mooie foto's maar een verhaal over de liefde van en voor de Kolgans.

En hoe passend is de tekst van 'From Russia with love'

From Russia with love I fly to you
Much wiser since my goodbye to you
I've travelled the world to learn
I must return from Russia with love

I've seen places, faces and smiled for a moment
But oh, you haunted me so
Still my tongue tied, young pride
Would not let my love for you show
I case you say no

To Russia I flew but there and then
I suddenly knew you'd care again
My running around is through
I fly to you, from Russia with love

(Uit James Bond - From Russia With Love, 1963) 

Fantastische zon-dag in de polder! Vogels kijken is geluk.

Terwijl de zon met haar stralen langs de bomen en velden streelt, rijd ik de polder in. Het is al wat later in de middag vanwege andere verplichtingen, maar van deze heerlijke zon-dag wil ik nog even buiten genieten.

In bijna elk slootje staat wel een reiger te wachten op een visje, kikker of ander lekkers.

Blauwe reiger (Ardea cinerea, Grey heron), archieffoto.

Blauwe reiger (Ardea cinerea, Grey heron), archieffoto.

Blauwe reigers wisselen de Grote zilverreigers af die extra opvallen omdat de herfstzon hun witte verenpak weerkaatst.

Grote zilverreiger (Casmerodius albus, Great white egret), archieffoto.

In de polder bij Wilnis hangt een Torenvalk te bidden en op heel wat paaltjes zitten Buizerds te genieten van het mooie weer of te wachten op iets lekkers.

Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel), archieffoto.

Buizerd (Buteo buteo, Common buzzard), archieffoto.

Buizerd (Buteo buteo, Common buzzard), archieffoto.

Bij het 'Donkereindse bos', dat geen bos is maar een piepklein recreatieterreintje met een picknicktafel, een watertje en bomen en struikjes, buig ik even af. Hier staan veel elzen en ook bessenstruikjes. Meteen valt me een grote groep Vinken op. Zou er een Keepje bij zitten? Rustig wacht ik tot de groep ook weer tot rust is gekomen en opnieuw begint te foerageren. Met de verrekijker speur ik het groepje langs. Ja hoor, een Keepje foerageert tussen de Vinkjes. Wie van herfstkleuren houdt, sluit Keepjes en Vinkjes meteen in het hart. Het zijn gevleugelde herfstkleurtjes.

Keep (Fringilla montifringilla, Brambling), archieffoto.

Keep (Fringilla montifringilla, Brambling), archieffoto.

Vink (Fringilla coelebs, Chaffinch), archieffoto.

Na het Donkereindse bos rijd ik verder naar mijn eigen polder Groot Mijdrecht. Dat is maar een klein stukje want Wilnis en Mijdrecht grenzen aan elkaar. In de door de zon betoverde lucht zie ik grote groepen Kolganzen aankomen.
Snel doe ik mijn raam open om hun hoge geluid op te vangen dat hier zo thuishoort in de polder.
 '...de zang van vogels streelt mijn oor...'
De groep strijkt neer langs de Proostdijerdwarsweg. Meer dan 2000 Kolganzen gaan eten, drinken, badderen of even uitrusten. Voor mij dé gelegenheid om de groep af te speuren op halsringen.

Na de auto geparkeerd te hebben in de berm, speur ik met de telescoop langzaam de groep af. Al vrij snel zie ik een gans die hevig aan het poedelen en schudden is in een klein slootje. Hij heeft een zwarte halsring om met de code 5PT in witte letters. Voor zover ik me herinner, een voor mij nieuwe gans. Of dat klopt kan ik thuis opzoeken als ik de ringcode heb ingevoerd in www.geese.org. Dat is de website waar je afgelezen ganzenhalsringen kunt invoeren. Het leuke daarvan is, is dat je direct daarna een rapport kunt opvragen met de ring- en afleesgegevens. Hieronder zie je een deel van de gegevens zoals die worden weergegeven op www.geese.org. Op de site staan tevens plaats, datum en naam van alle aflezers gemeld maar die plaats ik uiteraard niet vanwege privacybescherming.

De ring- en afleesplaatsen van Kolgans 5PT, een mannetje uit 2011.

Deze Kolgans was voor de aflezing van vandaag voor het laatst afgelezen in april 2012 in Estland. Daarna is hij waarschijnlijk doorgevlogen naar zijn geboorte- en broedgebied in de poolcirkel. Nu is hij weer terug om te overwinteren bij ons, een slordige 4500-7000 km vliegen. En dat elk jaar twee keer en in veel gevallen heel wat jaren achter elkaar. Ongelooflijk vind ik dat.

Op een naastgelegen perceel lees ik nog een zwarte halsring af: YCS. Later blijkt dat deze gans begin dit jaar door mede-blogger Sjerp, en diverse collega ringlezers uit de buurt is afgelezen.

Hoe zo'n gehalsringde Kolgans eruit ziet kun je hieronder zien.

Gehalsringde Kolganzen (Anser albifrons, White fronted geese), archieffoto.

Ondertussen loopt de middag op zijn einde. De zon zakt al aardig en de temperatuur ook. Nogmaals scan ik met de telescoop de groep ganzen af. Ineens zie ik een zwart koppie met een zwart snaveltje en een zwarte hals met een wit bandje. Hé, leuk, een Rotje (Rotgans), zeg ik tegen mijzelf. Rotganzen zijn kustganzen en het is altijd leuk als je er in het binnenland een ziet. De Rotgans komt vervolgens wat verder omhoog uit de kant en tot mijn stomme verbazing zie ik dat het een Witbuikrotgans is. Ik kijk en kijk nog eens, pak mijn vogelgids die ik altijd in de auto heb liggen om zeker te weten dat ik niet aan het hallucineren ben. Maar het klopt echt, een heuse Witbuikrotgans loopt daar in 'mijn' polder. Een Witbuikrotgans is een zeldzame soort in Nederland maar in het binnenland is het helemaal super. Niet vogelaars zullen misschien het gevoel van euforie niet begrijpen dat vogelaars ervaren als ze zoiets zelf ontdekken, of bij gebrek aan beter, een door een ander ontdekte zeldzame vogel zien. Je vogelaarshart gaat sneller kloppen, de adrenaline stroomt door je lijf en een intens geluksgevoel verwarmt je. Mij toch.
Ik probeer de enorme afstand waarop de vogel zit te overbruggen met mijn lensje maar meer dan een mager bewijsplaatje levert het niet op. Toch plaats ik hem hieronder (rara, wie kan hem vinden?) met meteen daaronder een betere (archief)foto van een Witbuikrotgans.

Witbuikrotgans en Kolganzen. (Branta hrota, Pale-bellied Brent Goose & Anser albifrons,White fronted geese)

Witbuikrotgans (Branta hrota, Pale-bellied Brent Goose ), archieffoto.

Omdat het al zo laat in de middag is geef ik de waarneming via obbsmap op mijn mobiele telefoon direct door naar waarneming.nl. Misschien zijn er nog vogelaars in de polder die nog snel net voor het donker van deze speciale gans kunnen meegenieten. Helaas komt er terwijl ik nog een tijdje wacht, niemand opdagen. Peter, Frank en Robert, die ik beide zondagen hiervoor in de polder tegenkwam zijn er nu net vandaag niet. Mijn vogelmaatjes bellen heeft weinig zin. Ze moeten van te ver komen om nog bij voldoende licht de Witbuik te zien. Vooropgesteld dat de groep blijft zitten want dat weet je maar nooit. Er hoeft maar een boer het land in te lopen of een traumatisch helicoptertje over te komen en zo'n enorme groep ganzen vliegt op en weg.

De middag loopt op zijn einde en het wordt tijd voor mij om naar huis te gaan. Glimlachend kijk ik nog even over de weilanden naar de ganzen, de Smienten, de Reigers, de Meerkoeten en de Buizerds die op hun paaltjes de wacht houden over deze mooie polder. Mijn groene hart.

Terwijl de zon onder de wolken oranje-rood vlamt, rijd ik met een zeer voldaan gevoel naar huis.

Zonsondergang over Polder Groot Mijdrecht (Sunset over Polder "Groot Mijdrecht'), archieffoto.