Een goed begin....

Vorig jaar op 1 januari kon ik niet vogelen vanwege een verbrijzelde pols. Dat was jammer want samen met Maria doe ik al jaren op 1 januari een vogelcompetitie tegen vrienden in Brabant (die elk jaar winnen maar dat terzijde). 

Toen mijn pols weer redelijk was, gooide corona roet in onze (Maria en mijn) gezamenlijke vogeluitjes en hebben we noodgedwongen ieder dicht bij huis gevogeld met uitzondering van enkele uitjes op gepaste afstand. Maar deze 1 januari gingen we gewapend met mondkapje en ruime afstand de uitdaging aan. Eerst de Zwartkop bij Maria in de tuin, een leuke waarneming in januari. 

Zwartkop vrouw (Sylvia atricapilla)

Zwartkop vrouw (Sylvia atricapilla)

Na de Zwartkop en een kop koffie gingen we het park in waar we veel verschillende vogels zagen: Goudhaan, Grote bonte specht, Merel, Roodborst, Vink, Gaai etc. Ons lijstje liep lekker op. Na zo'n 2 uur in het park te zijn geweest gingen we met de auto richting de Loenderveense plas. Daar zitten bijna altijd Nonnetjes, Tafeleenden, Brilduikers en Rosse stekelstaarten. Dat was ook nu het geval en we zagen ook hier weer een hoop soorten mooi door de telescoop. De Brilduikers waren volop aan het baltsen. Het was jammer dat het zulk grauw weer was waardoor het niet echt fijn fotograferen was. Maar zo'n baltsmoment is toch leuk om te (laten) zien. Ze gooien hun kop in de nek en maken daarbij een geluid dat klinkt als een soort prrrrrrrt.

Brilduiker (Bucephala clangula)

Brilduiker man (Bucephala clangula)

Onderweg kwamen we langs een polder waar al een tijdje een Koereiger verbleef. Die zochten we ook op en we vonden hem ver weg in een greppeltje, een prachtig parmantig klein reigertje dat mij hevig vertedert. 

Coronaproof vogelen

De dag verliep goed en uiterst gezellig, het was ook lang geleden dat we samen hadden gevogeld en dat maakte het extra leuk.

Toen Maria weer thuis was gebracht reed ik via de polder terug naar huis waarbij ik onderweg nog tegen een zingende Cetti's zanger 'aanreed', een mooie soort. Vlak bij huis keek ik nog wat groepen ganzen af en zat er een Torenvalk vlakbij. Jammer genoeg kon ik het ringetje niet aflezen.

Torenvalk vrouw (Falco tinnunculus)

Aan het einde van de dag had ik 48 soorten op mijn 1 januari lijstje staan en daar was ik best tevreden mee.

Op 3 januari reed ik een rondje in mijn eigen polder en zag onder andere Kleine zwanen en een jagende Blauwe kiekendief, beide soorten had ik al een tijdje niet meer gezien dus ook die dag was geslaagd.

Maar... aan al het goede komt een einde. Afgelopen woensdag fietste ik mijn industrieterrein-postwijk. Bijna aan het einde kwam ik, terwijl ik bijna stil stond, met mijn voorwiel langs een stoeprand waardoor ik mijn evenwicht verloor en ongelukkig viel, het was geen harde val, net als de vorige keer, maar ik viel wel met mijn linker pols en ribben op een klein randje. Ik voelde het meteen; foute boel. Nadat ik onmiddellijk hardgrondig riep: "nee, niet weer hè", bleek toch dat het "ja, wel weer" was :-(. 

Om een lang verhaal kort te maken, mijn linker pols in nu ook verbrijzeld maar het is in elk geval iets minder vreselijk dan de rechterpols die helemaal uit losse brokken bestond. Nu zit ik in het gips te wachten tot ik maandagochtend vroeg word geopereerd. Er komt ook een plaat met schroeven in en daarna volgt weer een langdurig revalidatietraject met handtherapie etc. Dit alles is dus het gevolg van het hebben van osteoporose, dan heb je botontkalking en broze botten die snel, en soms zelfs spontaan, (kunnen) breken.

Voorlopig is dit dus de eerste en laatste blog voor een aantal maanden. Doe voorzichtig allemaal en geniet van de mooie natuur om je heen. Ik geniet ondertussen van mijn tuinvogels.

Vogels in de winterzon

Terwijl 90% van vogelend dan wel twitchend Nederland zich ophoudt bij dé Roodkeelnachtegaal, rijden Maria en ik op ons dooie gemak door onze eigen regio. Geen gestress en genieten van een prachtige, zonnige winterdag met een tikje vorst.

Onze eerste stop is bij de Patrijzen. We kennen de plek maar zijn verrast ze zo prachtig dichtbij te zien. Dat is wel een foto waard!

Patrijs (Perdix perdix)

Vervolgens turen we de Haarrijnse plas af op zoek naar Geoorde fuutjes maar die kunnen we niet vinden. Onze tocht gaat verder naar de Loenderveense plas op zoek naar Nonnetjes m/v en Brilduikers.Ze stellen ons niet teleur want ze zijn prachtig te zien. Een mannetje Brilduiker komt relatief dichtbij en met de zon op zijn prachtige iriserende veertjes is hij een lust voor het oog. Zijn Engelse naam 'Goldeneye' is ook niet voor niets gekozen.

Brilduiker, man (Bucephala clangula)

Wat later komt er een paartje in beeld maar het wordt moeilijk met de zon. De foto's van het vrouwtje worden daardoor niet zo mooi maar ik heb nog een betere foto in mijn archief om de serie compleet te maken.

Brilduiker (Bucephala clangula)

Brilduiker, vrouw (Bucephala clangula)

Vlak voor de Brilduikers duikt een Fuut op. Hij heeft vandaag ook een goede vangst.

Fuut (Podiceps cristatus)

Na nog verder speuren zien we ver op de plas een prachtige Non. Een mannetje. Zo'n mooi wit-zwart klein zaagbekje. Uiteindelijk zien we drie van die mooie mannen maar ook die zijn veel te ver weg voor een foto. Ik heb ze tijdens een eerdere koude winter kunnen vastleggen in mijn eigen polder en als het weer aanhoudt, waar het de komende dagen wel naar uitziet, dan kunnen we weer zaagbekken verwachten in Waverveen. Daar zijn onderstaande foto's ook gemaakt.

Nonnetje, man (Mergellus albellus)

Nonnetjes, 2 x vrouw/juv en 1 man (Mergellus albellus)

Nonnetje, vrouw/juv. (Mergellus albellus)

We rijden nog wat door de polder op zoek naar Keepjes maar die vinden we helaas niet. Het was toch een heerlijke dag in het winterzonnetje met leuke soorten en het altijd fijne gezelschap van mijn vogelvriendinnetje!

"Wat zwemt daar?"

Als dit stukje een ondertitel zou hebben, dan zou het "Een passie" zijn.
De titel echter van dit stukje is natuurlijk geïnspireerd op het alom bij vogelaars bekende boekje "Wat vliegt daar?". Voor velen de eerste gids in hun vogelaars bestaan. Ook bij mij staat het boekje in de kast, gekregen van mijn moeder toen wij van relatief 'normale' mensen, veranderden in vogelaars. Een kanttekening moet ik bij deze zin wel maken: mijn man is niet zo doorgeslagen als ik. Dat ik wel een beetje doorgeslagen ben vind ik zelf niet echt erg. Ik geniet van mijn hobby die eigenlijk een passie is. Een passie voor vogels. En daar ik in een polder woon met plas-dras, weiland en water, zijn water- en weidevogels een belangrijk deel van mijn dagelijkse natuurbeleving.

Uiteraard geniet ik net zoveel van de Vinkjes, Roodborstjes, Heggenmussen, Turkse tortels, Huismussen, Kool- en Pimpelmezen in de tuin en ook van de enorme groep Kauwen (die door de buurvrouw hardnekkig Kraaien worden genoemd), die in onze straat hun slaapplaats hebben. Oftewel, het maakt niet uit, zolang het maar vliegt of zwemt en bijkomend, fluit, roept of zingt.

Kauw (Corvus monedula, Jackclaw)

Terug naar de titel van dit stukje: "Wat zwemt daar?". Op deze, alweer, zonnige zondag sta ik op het punt om met scoop, kijker en camera de polder in te gaan als ik een sms van Paul krijg met de tekst: "Zwarte Zee-eend bij de recreatieplas". Even later krijg ik van Maria en Robert hetzelfde sms-je. Er was verzocht het bericht door te sturen en dát werkt. Het woord recreatieplas stelt me nog even voor een probleem. Bedoelen ze nu de Haarrijnse plas of bedoelen ze plas Breeveld bij Woerden? Het blijkt Woerden te zijn en dat is hooguit twintig minuutjes rijden op een zondag.

Met alle vogelkijkaccessoires in de auto draai ik niet rechts- maar linksaf richting Woerden want een Zwarte Zee-eend (je weet wel, die waarvan de vrouwtjes en juvenielen niet zwart zijn) in het binnenland is weer een bijzonderheid want zee is hier ver te zoeken.
Dus eerst naar Woerden toe en vervolgens lekker mijn eigen polder in.

Zwarte Zee-eend (Melanitta nigra, Common scoter)

Bij de plas staat een deel van de vaste groep vogelaars uit de regio al te kijken. Samen met mij komen er nog een paar bij. Mijn beste maatje, de telescoop, komt erg van pas bij de plas. De plas is groot, héél groot. De eend is ver weg, héél ver weg. En er is licht, véél licht. Eén minpuntje: het is tegenlicht.

"Wat zwemt daar?" Een stipje Zwarte Zee-eend in tegenlicht. Die Zwarte Zee-eend die overigens niet zwart is maar daarom door haar witte wangetje wel lekker opvalt. Gelukkig is er een mogelijkheid om een stukje langs de plas te lopen om de Zwarte Zee-eend in iets beter licht te zien. Iedereen maakt tegen beter weten in foto's. Allemaal bewijsplaatjes. Maar wel van de eerste Zwarte Zee-eend in onze regio. Knap gevonden door Nils en menig vogelaar is hem dankbaar. De Zwarte Zee-eend gaat ook nog even vliegen en dus maken we allemaal nog wat bewijsplaatjes. Klikkerdeklikkerdeklik hoor ik links, rechts, voor en achter me terwijl ik zelf ook sta te fotograferen. Zo gaat dat met doorgeslagen vogelaars.

Zwarte Zee-eend (Melanitta nigra, Common scoter)

Als de eend echt ver weg vliegt ga ik samen met Huib, Paul en Gert terug naar onze auto's. We rijden nog even naar de Ruigpootbuizerd bij Kockengen, ik kom er toch langs op weg naar polder Groot Mijdrecht. Ook hier komt de telescoop meer dan goed van pas, we moeten zelfs fors inzoomen om de Ruigpoot te ontdekken. Hier maken we geen bewijsplaatjes, dit beest is cameraschuw en zit op honderden meters afstand uit te buiken op de rand van een maisakker.

Ooit, in januari 2010, had ik het geluk om zelf een Ruigpootbuizerd te vinden tijdens een rondje polder. Deze zat toen heel mooi dichtbij en liet zich gewillig door mij vastleggen. Het was toen mijn eerste zelf ontdekte Ruigpoot en ik was er dolblij mee. En dan ook nog foto's..... Hieronder dus. Het mooiste vind ik de lichte iris van de Ruigpoot, hetgeen overigens duidelijk maakt dat het een jonge vogel betreft. Een eerste winterkleed noemen we dat. Er zijn natuurlijk nog meer kenmerken voor een eerste winterkleed. Bijvoorbeeld het donkerbruine buikschild. Het allerbelangrijkste waarom het een Ruigpootbuizerd is: de bevederde poten.

Ruigpootbuizerd (Buteo Lagopus, Rough-legged buzzard)

Ruigpootbuizerd (Buteo Lagopus, Rough-legged buzzard)

Inmiddels ben ik aardig afgedwaald maar zo gaat dat met een passie. Na de Ruigpoot van Kockengen reed ik door naar mijn polder. Natuurlijk heb ik even de Kolganzen bekeken en nog een ringetje afgelezen. YJV zwart. Geringd in 2010 en nu voor de 5e keer hier in de polder door mij afgelezen. Ze zijn echt plaatstrouw, die Kollen.
Vervolgens stopte ik bij de 'Grote Wije', een plas in de Botshol, naast de Vinkeveense plassen. Het eerste wat ik denk als ik de telescoop heb opgezet is, "Wat zwemt daar?" Een blik in de scoop tovert een brede grijns op mijn gezicht. Een Brillie! Brilduikers zijn zo leuk! Prachtige kleine eendjes die, de naam zegt het al, veelvuldig duiken en waarvan de mannetjes een gezichtje hebben met daarop lichte vlekken onder de goudgele ogen waardoor het lijkt of ze een leesbril dragen. De vrouwtjes zijn bruin met grijs van kleur maar hebben ook heel mooie oogjes.

Brilduiker vrouwtje

Brilduiker, man en 2 vrouwtjes ((Bucephala Glangula, Common Goldeneye)

Brilduikers kun je in de winter regelmatig én in behoorlijke aantallen zien. Het grappigste is het als ze gaan baltsen. Ze gooien dan constant hun kop achterover op hun rug. Vooral met zonneschijn zijn Brilduikers prachtig om te zien en knalt hun goudgele oogje eruit. In het Engels heten ze Common Goldeneye. Goudoog, dat is een passende naam. Ook van de Brilduikers heb ik archieffoto's al zijn ze niet helemaal scherp. Maar daarvoor heb ik een excuus, ik ben tenslotte in de eerste plaats een vogelaar ;-).

Brilduiker, man (Bucephala Glangula, Common Goldeneye)

Er zwemt nog meer op de plas, er vliegt nog meer door de lucht, er wandelt nog meer in het weiland en er zingt nog meer vanuit de struikjes. Als vogelaar kun je blijven kijken, luisteren en genieten van je passie. Ik ben een beetje erg doorgeslagen: ik schríjf er ook nog over. Met passie, dat dan weer wel.

Allemaal weer bedankt voor het lezen (tot het eind) en voor alle reacties op de vorige blogs.