Revanche

Zondag gingen we ons revancheren op de Zuidpier. De zon scheen, de lucht was blauw. Vogeltjes, wij komen eraan. Positief gestemd startten we bijtijds (immers die nacht kon iedereen een uurtje extra slapen), dus waren rond 10 uur bij het parkeerterrein van de zuidpier. De rijstzakken en camera's lagen al klaar om dit keer wél de Koperwieken, Kramsvogels, Zanglijsters, Spreeuwen en Vinken op het parkeerterrein op de foto te krijgen.

Bij aankomst (in de zon) was het parkeerterrein volkomen verlaten. Ik heb het over vogels, niet over auto's. Koperwieken, Kramsvogels, Zanglijsters, Spreeuwen en Vinken, niets was er te bekennen. De wereld kan er in een paar dagen ineens heel anders uitzien, en, vogelen blijft een spannende hobby :-).
De dag begon dus in elk geval al anders dan woensdag. We frustreerden niet over het parkeerterrein maar gingen direct de pier op. Qua licht was het stukken beter dan woensdag, het was wel behoorlijk fris door de best wel aantrekkende wind en de lage temperatuur, maar de zon liet zich zien en dat maakt toch dat een dag er zoveel heerlijker, vriendelijker en mooier uitziet. Ik ben een zonnemens en mijn gemoedstoestand valt of staat met het aan- of afwezig zijn van de zon. Vandaag begon ik in elk geval als een gelukkig mens.

Vrij aan het begin van de pier zwom een paartje Eiders met een echt mooie adulte man. Die had ik nog niet eerder fatsoenlijk op de foto kunnen zetten dus daar werd ik blij van. Vooral de mooie groene halsvlekken en de roze zweem op de borst kwamen bij deze eend erg mooi naar voren.

Eider ♂ (Somateria mollissima, Common Eider)

Het vreemde van dit bezoek aan de zuidpier was dat, en ik weet er geen verklaring voor, er veel minder soorten waren dan op de grauwe mistige woensdag ervoor. Nog steeds geen kleine zangertjes, met uitzondering van de Oeverpiepers maar ook diverse andere soorten ontbraken gewoonweg. Woensdag hebben we per saldo méér gezien. Maar vandaag ging het om kleur en licht dat zoveel uitmaakt voor een foto.

Om de bocht waren op de blokken diverse strandlopertjes aanwezig. Eerder zagen we al een Kanoet foerageren.

Kanoet (Calidris canutus, Red Knot)

Een vlucht megasnelle Drieteentjes scheurde langs de blokken, keerde om en sjeesde weer terug, plofte neer en begon te eten. Er was er een die een milliseconde stil stond en ik sloeg mijn slag. Zeg nou zelf, een pier- of strandblog van mij is eigenlijk niet compleet zonder de enige echte Drieteenstrandloper.

Drieteenstrandloper (Calidris alba, Sanderling)

Ver op zee dreef een groepje Zwarte zee-eenden. Even voor de niet vogelaars onder ons: je hebt Zwarte zee-eenden en je hebt Grote zee-eenden. De onvolwassen Zwarte zee-eenden en de vrouwtjes Zwarte zee-eenden zijn dus niet zwart, eerder bruinig en hebben in winterkleed een witte buik en in elk kleed een witte wang en hals en lichte handpennen. Grote zee-eenden zijn in alle kleden wel zwart. Dit is vogellogica en daarmee logica die niet te begrijpen of uit te leggen is. Het IS gewoon zo. En de adulte vrouwtjes Zwarte zee-eenden in zomerkleed hebben wél een zwarte buik maar ook een wit wangetje. En om de verwarring compleet te maken: mannetjes zijn dan wel weer zwart van beiden soorten. Begrijpt u het nog?
Uiteraard zijn er nog diverse andere kenmerken om Grote zee-eenden en Zwarte zee-eenden van elkaar te onderscheiden maar je begrijp dat het raar is om enthousiast te roepen dat er een groepje Zwarte zee-eenden komt aanvliegen als je vooral witachtige buiken en witte wangetjes ziet.

Een groepje eenden was opgevlogen en kwam even later overvliegen.

Hier voeg ik achteraf een correctie toe met dank aan de oplettendheid van Don: de Zwarte zee-eenden vlogen later niet over, dat bleken vrouwtjes Smienten te zijn, suf van mij dat ik dat niet goed heb gezien alhoewel ik me wel afvroeg of het ontbreken van het witte wangetje kwam door de lichtomstandigheden. Het bleken dus gewoon andere eenden :-S. En deze fout had ik met de telescoop zeker niet gemaakt want dan had ik ze gewoon goed kunnen bekijken maar ik moest zo nodig fotograferen.

Zwarte zee-eend (Melanitta nigra, Common Scoter)

Smienten (Anas penelope, Wigeon)

Bij de punt van de pier aangekomen zag ik in de telescoop nog een paar kleine groepjes Dwergmeeuwen maar verder was er niet zoveel te beleven. De beide Torentjes op de punten van de zuid- en de noordpier zijn dan wel weer kleurrijk, dus die werden voor de verandering ook maar eens geplaat.

Zilvermeeuw (Larus argentatus, Herring Gull) op de Zuidpier

Noordpier met torentje

De oplettende kijker heeft natuurlijk de wolkenlucht opgemerkt op de foto hierboven. Ik merkte hem ook op. Een blik naar de andere kant maakte dat mijn zonnige humeur tekenen van onvrede begon te vertonen. Een enorm grote donkere wolk hing boven het strand en de zee en kwam met niet geringe snelheid dichterbij. Ineens had ik best wel haast om terug te gaan lopen. Maar ja, de foto's......

Gelukkig werkten er op de valreep nog twee Paarse strandlopers mee door lekker aan het wier te plukken op een blok dat redelijk binnen mijn 400 mm. bereik lag.

Paarse strandloper (Calidris maritima, Purple Sandpiper)

Paarse strandloper (Calidris maritima, Purple Sandpiper)

Daarna had ik toch een flink wandeltempo om terug te komen in de buurt van de haven. 's Ochtends was er in de duintjes nog een Velduil gezien maar die was niet meer in de (onze) buurt. Ondertussen werd de wolk dikker, het licht verdween weer als sneeuw voor de zon en er zat dus niets anders op dan om de auto op te zoeken. We zaten er net in toen de regen de voorruit raakte. Even later kreeg ik dan ook nog een sms van manlief die thuis lekker zat te genieten van een heerlijk zonnetje. Op zulke momenten neem ik mij voor om alleen nog maar lekker thuis vogels te kijken, ontspannen rondjes polder te doen en vooral om NOOIT meer naar de Zuidpier te gaan. Of toch in elk geval niet meer dit jaar.

Terug in de regen reden we nog even in de buurt over het bedrijventerrein tegenover de parkeerplaats. Koperwieken, Groenlingen, Roodborstjes en Vinken foerageerden gezellig in de berm terwijl ik diep teleurgesteld achter beregende autoruiten mijn vogelaarsleven overdacht. Of eigenlijk meer het fotografieaspect ervan. Het frustratiedeel van mijn leven. Gelukkig blijkt ook dat betrekkelijk want we waren de Schipholtunnel nog niet voorbij of de zon kwam weer steeds meer in beeld. En thuis was het inderdaad heerlijk weer, zonnetje, blauwe lucht..... Waar de vogels waren weet ik niet want die kwamen pas terug van hun vrije zondag toen het al begon te schemeren en dan kijk ik, zoals elke avond, naar de kauwtjes die hun laatste pleziervluchten maken in enorme zwermen voor ze hun slaapplaats in de bomen in onze wijk opzoeken. Eén heerlijke zekerheid in mijn leven als vogelaar.