Groot Mijdrecht in stilte

Soms zijn er momenten in je leven dat je hoofd vol zit met gedachten maar dat de juiste woorden niet te vinden zijn om ze te omschrijven.

De schoonheid van berijpt riet, de stilte van een mistige polder, de gouden gloed over het riet langs de Grote Wije, het genieten van een klein speciaal reigertje, het verre gefluit van de smienten, vogels die in bevroren gras naar voedsel zoeken en de gedempte geluiden van een natuur onder een nevel die zo'n speciale sfeer geeft.

Polder Groot Mijdrecht, een impressie.

 

Ware liefde....

Wat is ware liefde? Het antwoord zal voor iedereen verschillend zijn. Vandaag werd ik getroffen door een staaltje ware liefde waar ik al eens eerder over heb geschreven. Mijn Rusjes. In mei 2009 in de echt verbonden in Kologriv en sindsdien onafscheidelijk. Twee keer per jaar met elkaar op de vleugels der liefde: naar je broedgebied en je overwinteringsgebied. Samen door storm en regen, samen rusten in een sappig weiland, samen kinderen krijgen en grootbrengen. Duizenden kilometers volg je elkaar want dat doe je als je bij elkaar hoort en van elkaar houdt. Je praat met elkaar in ganzentaal, begrijpt elkaar, blijft bij elkaar. Allemaal om de ware liefde.
Vandaag vond ik ze terug: 'mijn' 1HG en 1 CU, de Kolganzen die ik al vanaf hun eerste aflezing in Nederland volg. Ik was ontroerd ze terug te zien. Te zien dat ze zoals al die jaren niet van elkaars zijde wijken en elkaar nooit in de steek laten. Noem me sentimenteel, het kan me niet schelen. Voor mij is het geluk.

Kolganzen 1CU (man) en 1 HG (vrouw)

Over dit paar heb ik eerder geschreven in de blog http://devogelkijker.blogspot.nl/2012/12/from-russia-with-love.html.

Vandaag zag ik behalve mijn Russisch paar ook nog 7 andere geringde Kolganzen. Er waren zeker rond de 4000 ganzen bij de Proostdijerdwarsweg en omgeving. Ook werd er in de weilanden druk gefoerageerd door honderden Spreeuwen met daartussen flinke groepen Koperwieken en Kramsvogels. Echte wintervogels in onze polder.

Koperwiek (Turdus iliacus), archieffoto

Kramsvogel (Turdus pilaris ), archieffoto.

De tweede verrassing werd mij aangereikt door Roy, een vogelkennis van IVN de Ronde Venen en Uithoorn. Hij was ook aan het ringen zoeken en vertelde me dat er een Koereigertje in de polder zat sinds gisteren. Dat wist ik niet en dus heb ik het zeldzame reigertje dankzij Roy ook nog mooi kunnen zien. Voor mooie foto's was het al te laat maar herkenbaar is hij nog wel.

Koereiger (Bubulcus ibis)

Gisteren was ik (onverwachts) op de Brouwersdam. Ik heb er niet echt speciale dingen gezien maar gewoon lekker genoten van de soorten die er waren. Ik heb ook niet zoveel foto's gemaakt omdat ik mijn nieuwe camera had uitgeleend en het zelf met de back-up camera moest doen. Daarnaast moesten we best gladde blokken af en ik kan mij geen gebroken been permitteren :-S.

De standaard soortjes staan op de foto en ik zal er de komende dagen nog een paar bij zetten als ik iets meer tijd heb om te ver- en bewerken. Het werk is nog steeds een beetje gekkenhuis....

Scholeksters (Haematopus ostralegus), staat op de foto vanwege de kleurringen.

Steenloper (Arenaria interpres), mooi in zijn omgeving die perfect bij zijn kleed past.

Paarse strandloper (Calidris maritima )

Iedereen alvast een heel fijne jaarwisseling en een mooi en vogelrijk 2015 gewenst. Wie weet wordt de Koereiger wel de eerste zeldzaamheid van 2015 in de Mijdrechtse polder. Duimen maar!

Witte winterwandeling

Zondagochtend 10 februari rijd ik 's ochtends bijtijds weg van huis naar Uithoorn. Daar zal ik Judy, Roy, Bert, Peter en Walter treffen om een gezamenlijke wandeling in de Amsterdamse Waterleidingduinen te gaan maken. We zijn allemaal lid van het IVN De Ronde Venen en Uithoorn en we zijn allemaal enthousiaste vogelaars.
De wereld is stil, wit en wondermooi. Onderweg zie ik laag boven de witte weilanden een Grote Zilverreiger met trage vleugelslag in de opkomende zon voorbij vliegen. Ik mijmer zo'n acht jaar terug. Toen had ik mijn allereerste bewuste waarneming van een vliegende Grote Zilverreiger. Daar was ik toen zo van onder de indruk dat ik er een gedichtje over schreef:

Witte schoonheid, mooi en blank
Met sneeuwwitte vleugels, je hals zo slank
Je betoverde mij vanuit de lucht
Vreugde gevat in vogelvlucht.

Zoveel jaar later blijkt dat er niets is veranderd: vogels betoveren mij nog steeds en ik denk dat het altijd wel zo zal blijven. 

Terug naar de orde van de zondag. We vertrekken om 09.00 uur en zijn na een klein half uurtje rijden bij de ingang 'oase' bij de Waterleidingduinen. De zon schijnt en het maagdelijk witte landschap lonkt verleidelijk naar ons. Heel iets anders dan Zeeland waar we oorspronkelijk naar toe zouden gaan maar waar vanwege de onvoorspelbare en niet gunstige weersomstandigheden van werd afgezien. Zelfs Bert, die de organisatie op zich had genomen, liet zich overhalen om de Zeelandse Brilzee-eend en Parelduikers te negeren. Hij regelde zaterdagavond alsnog dat iedereen twee uur langer kon slapen omdat we naar de Amsterdamse Waterleidingduinen gingen. Vooral dat langer slapen vond ik een zeer positieve verandering in het programma, maar dat terzijde.

Vogelaars (vo-ge-laars, zeer vriendelijke doch enigszins eigenwijze mensen die (te) veel naar vogels kijken.
Niet zelden oudere, in groen geklede, mannen met een verrekijker en een baard.)

De wandeling begint en Walter, die het AWD-plan heeft voorgesteld (en tevens de übervogelaar van ons allen is), neemt het voortouw. Meteen al aan het begin zien we prachtige sneeuwlandschappen en bij de Oranjekom spiegelglad water, met daarin de weerspiegeling van de witte wereld om ons heen. Iedereen geniet en we maken wat foto's.

De Oranjekom. Het lijkt wel HDR.

We zien de ook de eerste watervogels van de dag: Dodaars, Meerkoet, Wilde eend, Tafeleend, Wintertaling, Slobeend en een vrouw 'Boterbuik' (Grote Zaagbek). Over de Grote Zaagbek vrouw merkt Walter op dat hij dat één van de weinige vogels vindt waarvan de vrouwen mooier zijn dan de mannen (.....). Uiteraard is die opmerking de aanleiding tot een semi-serieuze discussie over de schoonheid van man en vrouw. Of eigenlijk, over de schoonheid van de vrouw. En meer algemeen, over de man.
Vervolgens concentreren we ons maar weer op de schoonheid van de besneeuwde Waterleidingduinen, daarover zijn de meningen unaniem. Het is er mooi, stil en de paden zijn nog niet belopen. De foto's voor de kerstkaarten voor aankomende kerst worden vandaag alvast gemaakt. Voor mij zijn het zelfs mijn eerste sneeuwfoto's van deze winter.

De foto hieronder vind ik zelf erg mooi vanwege de mysterieuze sfeer.

We wandelen door het prachtige besneeuwde landschap en komen behalve vogels ook een moeder Damhert met haar kind tegen. We houden een korte pauze waarbij we de door Judy meegebrachte boterkoek goed laten smaken. Het jonge Damhertje wordt uitgebreid op de foto gezet. En speciaal voor collega-blogster Greet heb ik nog een foto van de moeder met een gek bekkie.

Beetje snuffelen..... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Beetje graven... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Niks :-(. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Dan maar even lief naar mama kijken. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Damhert (Dama dama, Fallow-deer).

Wandelen door de Amsterdamse waterleidingduinen is dus niet alleen vogelen. Je geniet er van zoveel meer moois en er zijn zoveel routes dat je er echt uren mee zoet kunt zijn. Zo ook ons groepje, we wandelen totaal een dikke 12 kilometer tijdens ons vijf en een half uur durend bezoek. We zien Staartmezen, Sijsjes, Brilduiker, Buizerds, Aalscholvers, Kramsvogels, Blauwe reigers en Pimpel- en Koolmezen. De foto van de Kramsvogel is nog van mijn Zeelandtrip van een paar weken geleden, zie de vorige blog.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare).

Koolmees (Parus major, Great tit)

Op een van de meren zwemt een paartje Wilde zwanen. Het verschil tussen de man en de vrouw is duidelijk zichtbaar: de kop en de snavel van het mannetje zijn duidelijk groter en forser in vergelijking met die van het sierlijke vrouwtje. Wilde zwanen zijn echte wintergasten en elk jaar is er wel een groep in de Amsterdamse Waterleidingduinen te vinden. Je kunt hun luide trompet-achtige roep, "whoep whoep", met regelmaat horen. Wilde zwanen zijn mogelijk te verwarren met Kleine zwanen maar de Wilde zwaan is groter en heeft veel geel op de snavel dat reikt tot onder het neusgat.
Kleine zwanen hebben een snavel die veel meer zwart is met vooral geel aan de snavelbasis.

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Bij de bekende vossenplek is geen spoor van de vos, hoewel er wel vossensporen zijn. Gelukkig is er sinds enige tijd de 'troetel' Roodborst. Ook leuk voor een foto. Helaas wil hij niet in de sneeuw poseren, het wordt wéér een takkenfoto. Ook over takkenfoto's heb ik al eens geschreven.

Roodborst (Erithacus Rubecula, Robin)

Via een 'troetel' Knobbelzwaan, Graspieper, Brilduiker en nog een Grote Zaagbek leidt Walter ons naar de twee grootste Esdoorns van de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Knobbelzwaan (Cygnus olor, Mute Swan)

Enorme bomen met een stam die zich op tientallen plaatsen verdeelt in dikke takken die hier en daar ook weer in- of aan elkaar verder groeien. De doorsnede van de stam schat ik op twee meter of meer. Echt imposante bomen. Peter poseert om te laten zien hóe groot deze boom echt is. De mens is slechts een nietig wezen naast deze reus.

Esdoorn

Esdoorn

Judy en ik maken nog wat ijs- en sneeuwmacrofoto's, die bij mij direct in de prullenbak zijn beland, de instellingen van de camera stonden duidelijk niet goed. Een foto van de besneeuwde bomen is beter.

Nog even blijven oefenen. Overigens geldt dat oefenen ook voor het herkennen van vogelsoorten. Want Brilzee-eenden in de Waterleidingduinen en Braamsluipers in februari zijn, laten we het voorzichtig zeggen, voor 99,9%, onwaarschijnlijk. Toch denken sommige mensen dat ze die hebben waargenomen. Maar het zijn leuke dingen om over te dromen en vooral om over te discussiëren. Met een knipoog.

Na nog een laatste blik op het prachtige besneeuwde duinlandschap rijden we moe maar voldaan weer naar Uithoorn. Het was weliswaar een lange, maar ook een heerlijke, gezellige en leerzame witte winterwandeling.

* If you keep a green bough in your heart, the singing bird will come!

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)

*De titel die ik gebruikt heb voor dit verhaal heb ik jaren geleden gevonden op internet. Het is een Chinese wijsheid en hij is waar.

Wat betreft mijn eigen fotomogelijkheden, en bijkomend het resultaat, ben ik niet vaak overdonderd. Maar nu heb ik toch echt een onwaarschijnlijke dag meegemaakt, vorige week vrijdag, waarop het allemaal meezat, de vogels dichtbij zaten, 'schaamsoorten' gefotografeerd konden worden en ik weer van mijn camera houd zoals het hoort (ik zat serieus te denken om de boel deels te vervangen en een Bridge camera erbij te kopen, dit ook vanwege de pijn aan mijn handen maar ik zie er toch nog maar even vanaf). Blij kwam ik 's avonds thuis met teveel. Teveel foto's, zelfs teveel van 'een soort van best wel goede foto's', voor zover je dat dan over je eigen foto's mag zeggen. Het uitzoeken, sorteren, weggooien, bewerken en verwerken kost vervolgens daaaaaagen maar inmiddels heb ik een redelijk serietje bij elkaar.

Vrijdag ging ik vroeg op weg richting Delft. Daar zou ik Don ontmoeten en samen zouden we naar Zeeland rijden. In het binnenland scheen de zon boven en onder de mist, een mooi gezicht maar moeilijk te vereeuwigen met een telelens en vanuit een rijdende auto. In Zeeland was er een kleine wegomlegging, we begonnen al te mopperen totdat er in het gehuchtje waar we doorheen gestuurd werden ineens 30 Kramsvogels bijna tegen de auto, op een struik aan het foerageren waren. Ik stond boven op de rem en terwijl we asociaal midden op de weg waren gestopt begonnen we al de camera's te pakken. Nadat we even hadden in- en uitgeademd kwamen we tot bezinning en parkeerden de auto op een nette plek. We pakten de statieven en de camera's en begonnen met fotograferen. De Kramsvogels waren zo vreselijk hongerig dat ze, ondertussen elkaar en elke andere lijsterachtige verjagend, probeerden elk nog aanwezig besje in de wacht te slepen. Hert ging niet zonder een hoop geduw en getrek en dat op ongeveer  2 meter voor ons. De zon piepte lekker door de wolken waardoor ik ook in de wolken was. Wat een plaatjes.

We genoten een half uur volop van deze lijsterachtige met z'n bijzonder eigengereide karakter, ze kunnen namelijk boos zijn, héél boos.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)

Of beteuterd.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)

Of heel hongerig.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)

Ik heb veel foto's van de Kramsvogels dus in een volgende blog zal ik er nog een paar zetten.

We reden verder. Vlak over het grote water, dichtbij de eindbestemming van die dag doemde een grote plak mist voor ons op. Hoe kon dat nu ineens? We keken elkaar al gefrustreerd aan. Onze laatste vijf gezamenlijke foto-uitstappen waren namelijk ook al jammerlijk mislukt door slecht weer. Maar dit keer pakte het anders uit. Alles zat mee. In een besneeuwd veld zat een Torenvalk met de restanten van een prooi nog aan zijn veertjes en poot met opgebolde veren mooi te wezen, De mist zorgde voor een perfecte achtergrond zodat de Torenvalk helemaal tot z'n recht kwam.

Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)

Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)

Dan de slootjes. Van alles liep er stiekem te foerageren in camouflage kleuren maar die kennen we inmiddels. Watersnippen en Bokjes, (een kleine snip, met een kortere snavel dan de Watersnip en met een bijzonder grappige manier van foerageren, hij buigt namelijk de hele tijd omhoog en omlaag door z'n knieën) struinden langs de randjes waar nog wat eten in de prut te vinden was en wipten en pikten dat het een lieve lust was.

Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)

Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)

Het Bokje was tot begin dit jaar een schaamsoort* voor mij. Maar die heb ik weggewerkt.

*Schaamsoort=relatief gemakkelijke soort die je als vogelaar sowieso gezien moet hebben.

Als je kijkt naar het verenkleed van het bokje zie je dat er ook donkergroen en bordeauxrood in zit, iets wat niet meteen opvalt als je even snel kijkt. En eigenlijk geldt voor alle vogels dat ze mooier zijn dan dat je denkt dat ze zijn. Dat ontdek je als de passie van het vogels kijken je leven vervolmaakt.


Hieronder kun je de verschillen tussen het Bokje en de Watersnip nog eens goed zien: de snavellengte is verschillend, het koppatroon is anders en het Bokje is ongeveer zo groot als een Spreeuw, een Watersnip beduidend groter en veel gemakkelijker te ontdekken.

Watersnip (Gallinago gallinago, Common Snipe)

Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)

Ook zagen we Buizerds, en Ruigpootbuizerd en heel veel ganzen en eenden. Waar ik blij van werd was van een Witgatje die vlak naast de auto kwam foerageren en vrolijk met zijn gatje stond te wippen terwijl ik hem bekeek. Ook hij poseerde, net als een Tureluur. Van de Witgat waren het mijn eerste foto's ooit, ik heb ze al zo vaak gezien maar nooit kunnen fotograferen dus ook daar was ik heel blij mee.

Witgat (Tringa ochropus, Green Sandpiper)

Tureluur (Tringa totanus, Common Redshank)

Tureluur (Tringa totanus, Common Redshank)

Mooi hè, die knaloranje poten!?

De laatste verrassing kwam aan het einde van de middag toen we toch nog een Waterral konden fotograferen. Ik had hem al een paar keer voorbij zien schieten. Waterrallen zijn nogal schuw en als ze onraad (denken te) bespeuren schieten ze van de eerste in de vijfde versnelling en rennen riet, hol, gat, duiker of pitrus in zodat ze onmiddelijk onzichtbaar zijn. Gelukkig konden we heel voorzichtig vanuit de auto een paar foto's maken. Het geluid van de sluiter was uiteraard genoeg om hem weer weg te zien spurten maar 1 foto kwam toch door de selectie, al kan het wel beter, het is toch mijn eerste relatief dichtbij foto. Het zijn zulke gekke beesten, ik vind ze erg grappig. Als ze roepen, gillen ze als een big die wordt geslacht, heel apart maar wel erg herkenbaar als je zoiets uit het riet hoort komen.

Voorlopig was dit het voor vandaag. Op YouTube heb ik nog een klein filmpje gezet van een foeragerend Bokje. Als je goed kijkt zie je hem af en toe door z'n knieën zakken en op en neer wippen, typisch Bokjes foerageergedrag dus. O ja, het geluid kan uit voor wie het vervelend vindt ;-).

Mogelijk ga ik deze week nog eens terug die kant op, ik heb eindelijk een paar dagen vrij maar het is nu wel erg slecht weer. Ik troost me maar met de gedachte dat ik er niet doorheen hoef te fietsen maar kijk wel heel erg uit naar de lente. Maar dat zal nog wel even dromen blijven.Voorlopig geniet ik lekker van de vogeltjes in de tuin zoals de vele Vinkjes die elke dag blijven komen om te eten.

Vink (Fringilla Coelebs, Common Chaffinch)

Allemaal bedankt voor jullie bezoek aan mijn blog, de leuke reacties en belangstelling!