In mijn vorige blog schreef ik al dat er naast de voordeur Turkse tortels (Streptopelia decaocto) aan het broeden waren boven op een nestkastje.
Ergens tussen half en eind april kwamen er twee jongen uit het ei maar het duurde een tijd voor ik ze kon zien. Vanochtend zijn ze uitgevlogen maar ze zitten nog lekker in de tuin en worden nog gevoerd.
Van de hele periode heb ik wat foto's en filmpjes gemaakt. Zie hieronder.
Het begon rond 7 april.
5 mei, twee koppies boven het randje uit.
6 mei, het gaat hard. Echt knap zijn ze nog niet vind ik...
9 mei 2020, ze groeien als kool en hebben in een paar dagen echte veren.
10 mei 2020, nieuwsgierig zijn ze inmiddels ook. Zodra ik de deur uitstap komen ze over de rand kijken.
12 mei 2020. Vanochtend zijn ze uitgevlogen maar ze zitten nog in de tuin.
Veel poetsen en vleugels strekken.
En natuurlijk eten, eten, eten. Het eten dat ze krijgen heet 'duivenmelk'. Het is een soort melkachtig prutje dat in de krop van de oudervogel wordt gemaakt.
En daarna is het goed rusten.
Een van de twee jonge tortels is slimmer dan de andere, hij of zij begrijpt waarvoor een stoel dient.
Ik heb een filmpje gemaakt vanaf het begin tm vandaag, daarop zie je het voederen en het poetsen natuurlijk beter en leuker. Dus wie het leuk vindt kan hier kijken.
Vandaag, 10 weken en 3 dagen nadat ik mijn pols brak, heb ik voor het eerst weer vogels kunnen kijken in mijn eigen polder. Het was heerlijk en een enorme opsteker voor me. Al het harde en vele oefenen, de 3 x per week naar revalidatie/fysiotherapie/ergotherapie met soms 2 of 3 behandelingen achter elkaar, beginnen hun vruchten af te werpen.
Al weken hoor ik de Kolganzen die elk jaar in mijn polder overwinteren. Soms zag ik ze overvliegen en wat verlangde ik ernaar om weer eens ganzen te kijken, ringen te zoeken en gewoon om lekker in de polder vogels te kijken. Vanmiddag heb ik dat dus gedaan. Zo'n 1500 Kolganzen zaten langs de Hoofdweg. Al vrij snel kreeg ik een geringde gans in beeld. Op de zwarte halsring kon ik UT6 aflezen; een gans die begin maart 2019 geringd is in Brabant, vervolgens naar Duitsland en Polen vloog om in het november weer in Nederland terug te keren. Het was een nieuwe gans voor mij en verder is hij door andere lokale vogelaars nog niet afgelezen. Sneuper, doe je best. Ook zag ik nog een witte halsring, dat is meestal wel spannend en vaak een ring met een data logger. Ik heb ontzettend mijn best gedaan om de ring te kunnen lezen maar zelfs volledig inzoomen hielp niet, het was gewoon te ver weg.
Er zat een leuke groep Brandganzen, een Toendrarietgans, Grauwe ganzen en af en toe hoorde ik de melancholieke roep van een Wulp waarvan er enkele tussen de ganzen aan het foerageren waren. Veel Knobbelzwanen, een paar Holenduiven, Kauwen, Zwarte kraaien en een Buizerd. Fluitende Smienten, Meerkoeten en een Bergeend. Blauwe reigers en Grote zilverreigers. Echt mijn polder. De camera had ik meegenomen om 1 foto te maken (als het ging) om deze voor mij memorabele dag vast te leggen. Het werd een Grote zilverreiger. Niet bijzonder maar voor mij vandaag wel.
Grote zilverreiger (Ardea alba)
Toen ik thuiskwam was ik zo ontzettend blij dat ik zo'n anderhalf uur had kunnen vogelen dat ik denk dat ik licht gaf ;-). Het leven wordt heel langzaam weer leuk.
Natuurlijk, ik ben er nog lang niet maar gelukkiger dan vanmiddag tijdens mijn uurtje 'Birdfulness' heb ik me lang niet gevoeld. Laat 2020 maar komen!
Hierbij wil ik alle bezoekers bedanken voor de lieve, vriendelijke en moed gevende reacties op mijn vorige blog. Dank jullie wel! Het gaat helaas nog heel lang duren voor ik mijn hand /arm weer zal kunnen gebruiken maar onderstaande wens heb ik toch in elkaar weten te knutselen. Ik ben er misschien wat vroeg bij maar ik wens jullie allemaal een mooi 2020, met mooie waarnemingen, heerlijke wandelingen, bijzondere fotomomenten maar vooral veel natuurbeleving. Geniet ervan.
Afgelopen woensdag reed ik naar een nabij gelegen plaats om wat te gaan fotograferen voor de fotoclub waar ik lid van ben. Ik was net daar toen er een WhatsApp van mijn man binnenkwam. Ik keek en zag een foto met daarop een deel van een tuinstoel en een grijzige stip... De tekst eronder was: 'Draaihals in de tuin'. Nu heeft mijn man géén goede camera maar wél verstand van vogels. De foto was met zijn mobiel genomen en dat was natuurlijk hopeloos, kon hij ook niet helpen. Ik belde naar huis en vroeg voor de zekerheid of hij niet aan het dollen was. 'Nee, echt waar, ik kijk meteen nog even', en, 'hij zit er nu weer', aldus manlief. Ik hoefde niet te twijfelen of ik ging fotograferen voor de club of dat ik terug naar huis zou gaan: een Draaihals in de tuin wint, met grote voorsprong.
Draaihals (Jynx torquilla)
Ik racete naar huis waar mijn man al klaarstond om me te vertellen dat HIJ aan de andere kant van het huis zat. Ik sloop om het huis en zag.... NIETS.
Tja, het blijven vogels en dus onberekenbaar. Ik installeerde me in een tuinstoel, beentjes omhoog en camera en kijker naast me. Even later plofte de Draaihals in de tuin, zag mij en verdween meteen weer. Gelukkig moest hij alleen even wennen want na enige tijd kwam hij meerdere keren terug om te foerageren, op een gegeven moment kwam hij zo dichtbij dat ik zelfs moest uitzoomen.
Draaihals (Jynx torquilla) best wel dichtbij
Draaihalzen zien er bijzonder uit, ze hebben een soort historisch aandoend verenpak dat bijna geschubd lijkt. Ze foerageren bij voorkeur op mieren die ze met een lange roze kleverige tong uit of van de grond opslurpen. Ze 'boren' met die tong rustig een eindje de grond in. Dit is te zien in het filmpje waarop de Draaihals foerageert naast de boomstam.
Draaihals (Jynx torquilla) op zoek naar mieren
Draaihals (Jynx torquilla)
De hele middag bleef de vogel terugkomen, erg leuk en het was genieten. De vorige Draaihals in de tuin (toen 2 stuks, een adult en een jong) was alweer 7 jaar geleden. Prachtige soort gewoon. De volgende dagen heb ik hem niet meer gezien, het weer was ook wel behoorlijk slechter geworden dus was ik ook minder buiten. Wellicht dacht de Draaihals ook wel dat het beter was om er vandoor te gaan met zulk weer, tenslotte moet hij nog naar Afrika om te overwinteren.
Draaihals (Jynx torquilla)
Hieronder staan nog de filmpjes die ik heb gemaakt. De systeem camera presteert erg goed met filmen, dat is echt een verbetering t.o.v. mijn spiegelreflex camera die ik hiervoor had. Blij mee.
Bedankt voor het lezen en kijken naar mijn blog en ook voor de reacties. Fijn weekend!
Gisteren zat ik in de tuin toen er twee Zwarte roodstaarten voorbij kwamen. Ik had er de hele week al genoeg gezien in het dorp (ook een Gekraagde roodstaart trouwens) maar ik had telkens geen camera bij me omdat ik 9 van de 10 keer met de hond aan het wandelen was.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Ik haalde dus mijn camera van binnen en ging weer rustig buiten in de tuinstoel zitten. Een van de Zwarte roodstaarten kwam terug, een jong beest.
De Zwarte roodstaart is een vogel uit de lijster familie, net als de Roodborst. Zijn houding is ook bijna hetzelfde als een Roodborst.
Hij landde op het houthok waardoor ik iets omhoog moest fotograferen.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Daarna liet hij zich van dichtbij van alle kanten bekijken en fotograferen, echt leuk.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Het zijn drukke vogeltjes, ze zien overal insecten en vliegen dan kleine stukjes, eten hun prooi en hup weer door. Ook wordt er bijna continu met het staartje gewipt.
Hij besloot zijn bezoek aan de tuin door weer via het hout te verdwijnen. In het houthok zitten ontzettend veel insecten en spinnetjes dus daar kan hij voorlopig nog zijn buik vol eten.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Een kort filmpje om even het gedrag en het gewip met het staartje te laten zien.
Bedankt voor je bezoek aan mijn blog en je eventuele reactie, ik ben er altijd blij mee!
Degene die ook de blog van Maria volgt, heeft daar al gelezen dat wij zo'n twee weken geleden samen een middagje naar Arnhem zijn geweest. Eigenlijk wel een twitch, hoewel we dat liever ontkennen ;-). Het pleit wel voor ons dat wij, als we twitchen, dat altijd rijkelijk laat doen. Dus heel de groep nog maffere vogelaars is al geweest en dan komen wij er achteraan sukkelen. Het voordeel is dan dat het niet meer zo druk is, dat je wat ruimte hebt om te kijken en eventueel foto's te maken. Het nadeel kan zijn dat de vogel gevlogen is.
Dat laatste leek ook het geval toen we de bewuste plek in Arnhem opzochten. Een totaal leeg veldje lag voor ons, geen vogel te bekennen. Het is toch niet waar hè, zuchtte ik. Barmsijzen waren namelijk MIJN frustratie. Maria had ze al in alle soorten en maten gezien, ik niet. Dat wil zeggen, ik had ooit een groepje gezien maar had op dat moment alleen een verrekijker en geen vogelboek. En er bestaan Kleine barmsijzen en Grote barmsijzen en omdat ik ze nooit eerder had gezien wist ik niet welke barmsijzen ik daar zag.
Gelukkig keerde het groepje Grote barmsijzen terug naar het ontzettend lege veldje. Er ging een 'heen-en-weer' ritje naar een plekje verderop aan vooraf. De groep vogeltjes was namelijk een paar honderd meter verderop neergestreken, wij vonden ze maar we waren niet de enige. Een Torenvalk scheerde laag over de groep heen en dus kozen de vogels in een razend tempo het hazenpad. Terug naar veldje 1 waar we gelukkig het gevluchte groepje vrolijk zagen foerageren. Wij, en vooral ik, blij.
Grote barmsijs (Carduelis flammea)
De in de groep aanwezige Witstuitbarmsijs, een zeldzame soort die normaal in de winter voorkomt in Scandinavië en Rusland, was snel gevonden. Het beestje viel meteen erg op door zijn veel blekere uiterlijk en als je een beetje je best deed kon je de witte stuit ook zien.
Witstuitbarmsijs, adult man (Acanthis hornemanni)
Wat een verschil of je op de grond fotografeert of enigszins naar boven. Het was dan ook nog eens een beetje aan het spetteren. We moesten constant onze instellingen aanpassen. De omstandigheden om te fotograferen waren sowieso niet goed. Ik heb dan ook een tijd gewoon in de scope zitten kijken naar het groepje vogels. Op de onderstaande foto valt het blekere uiterlijk van de Witstuitbarmsijs goed op. Ook is de vleugelstreep witter, die is bij de Grote barmsijs eerder lichtbeige.
Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het was een onwijs gezellig groepje vogeltjes. Ze bewogen en vlogen echt als groep, ze gingen gezellig met zijn allen op het prikkeldraad zitten en pruttelden er op los. Daarbij waren ze dan ook nog eens zó mooi om te zien. Prachtig met die rode petjes en al verschillende mannen met rode borst. Streepjes, vlekjes, winterkleed, zomerkleed, vrouwtjes... Echt heel mooie vogeltjes die het reisje absoluut waard waren.
Grote barmsijzen m/v (Carduelis flammea) en 1 Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het leuke van de Olympus camera vind ik, onder andere, dat ik er zo gemakkelijk mee kan filmen. Het maken van filmpjes laat het gedrag van de vogels mooi zien en door de groep af te scannen zie je heel veel variatie in kleed. En toch zijn het allemaal Grote barmsijzen (en 1 Witstuitbarmsijs). Wel jammer van de harde wind maar dat nemen we dan maar voor lief. Toch heb ik er weer zó van genoten.
Op de weg terug naar huis deden we een klein ommetje in de inmiddels stromende regen om de in Houten aanwezige Ross' gans te zoeken. Ook nieuw voor mij. Maria had hem in diezelfde week al eerder opgezocht. Het eerste witte stipje dat we ter plaatse zagen was hem dan ook nog. De gans zat ver weg in een weiland tussen de Grauwe ganzen. Ik was blij dat ik de telescoop had om de kenmerken te kunnen zien.
Zo had ik op 1 middag 3 voor mij nieuwe soorten op mijn vogellijstje, dat gebeurt echt niet vaak meer. Het maakt natuurlijk in feite allemaal geen barst uit maar toch telt het.
De Barmsijsjes hebben wel een plekje in mijn hart veroverd, wat een schattige en gezellige vogeltjes zijn dat!
