Witte winterwandeling

Zondagochtend 10 februari rijd ik 's ochtends bijtijds weg van huis naar Uithoorn. Daar zal ik Judy, Roy, Bert, Peter en Walter treffen om een gezamenlijke wandeling in de Amsterdamse Waterleidingduinen te gaan maken. We zijn allemaal lid van het IVN De Ronde Venen en Uithoorn en we zijn allemaal enthousiaste vogelaars.
De wereld is stil, wit en wondermooi. Onderweg zie ik laag boven de witte weilanden een Grote Zilverreiger met trage vleugelslag in de opkomende zon voorbij vliegen. Ik mijmer zo'n acht jaar terug. Toen had ik mijn allereerste bewuste waarneming van een vliegende Grote Zilverreiger. Daar was ik toen zo van onder de indruk dat ik er een gedichtje over schreef:

Witte schoonheid, mooi en blank
Met sneeuwwitte vleugels, je hals zo slank
Je betoverde mij vanuit de lucht
Vreugde gevat in vogelvlucht.

Zoveel jaar later blijkt dat er niets is veranderd: vogels betoveren mij nog steeds en ik denk dat het altijd wel zo zal blijven. 

Terug naar de orde van de zondag. We vertrekken om 09.00 uur en zijn na een klein half uurtje rijden bij de ingang 'oase' bij de Waterleidingduinen. De zon schijnt en het maagdelijk witte landschap lonkt verleidelijk naar ons. Heel iets anders dan Zeeland waar we oorspronkelijk naar toe zouden gaan maar waar vanwege de onvoorspelbare en niet gunstige weersomstandigheden van werd afgezien. Zelfs Bert, die de organisatie op zich had genomen, liet zich overhalen om de Zeelandse Brilzee-eend en Parelduikers te negeren. Hij regelde zaterdagavond alsnog dat iedereen twee uur langer kon slapen omdat we naar de Amsterdamse Waterleidingduinen gingen. Vooral dat langer slapen vond ik een zeer positieve verandering in het programma, maar dat terzijde.

Vogelaars (vo-ge-laars, zeer vriendelijke doch enigszins eigenwijze mensen die (te) veel naar vogels kijken.
Niet zelden oudere, in groen geklede, mannen met een verrekijker en een baard.)

De wandeling begint en Walter, die het AWD-plan heeft voorgesteld (en tevens de übervogelaar van ons allen is), neemt het voortouw. Meteen al aan het begin zien we prachtige sneeuwlandschappen en bij de Oranjekom spiegelglad water, met daarin de weerspiegeling van de witte wereld om ons heen. Iedereen geniet en we maken wat foto's.

De Oranjekom. Het lijkt wel HDR.

We zien de ook de eerste watervogels van de dag: Dodaars, Meerkoet, Wilde eend, Tafeleend, Wintertaling, Slobeend en een vrouw 'Boterbuik' (Grote Zaagbek). Over de Grote Zaagbek vrouw merkt Walter op dat hij dat één van de weinige vogels vindt waarvan de vrouwen mooier zijn dan de mannen (.....). Uiteraard is die opmerking de aanleiding tot een semi-serieuze discussie over de schoonheid van man en vrouw. Of eigenlijk, over de schoonheid van de vrouw. En meer algemeen, over de man.
Vervolgens concentreren we ons maar weer op de schoonheid van de besneeuwde Waterleidingduinen, daarover zijn de meningen unaniem. Het is er mooi, stil en de paden zijn nog niet belopen. De foto's voor de kerstkaarten voor aankomende kerst worden vandaag alvast gemaakt. Voor mij zijn het zelfs mijn eerste sneeuwfoto's van deze winter.

De foto hieronder vind ik zelf erg mooi vanwege de mysterieuze sfeer.

We wandelen door het prachtige besneeuwde landschap en komen behalve vogels ook een moeder Damhert met haar kind tegen. We houden een korte pauze waarbij we de door Judy meegebrachte boterkoek goed laten smaken. Het jonge Damhertje wordt uitgebreid op de foto gezet. En speciaal voor collega-blogster Greet heb ik nog een foto van de moeder met een gek bekkie.

Beetje snuffelen..... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Beetje graven... Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Niks :-(. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Dan maar even lief naar mama kijken. Damhertje (Dama dama, Fallow-deer).

Damhert (Dama dama, Fallow-deer).

Wandelen door de Amsterdamse waterleidingduinen is dus niet alleen vogelen. Je geniet er van zoveel meer moois en er zijn zoveel routes dat je er echt uren mee zoet kunt zijn. Zo ook ons groepje, we wandelen totaal een dikke 12 kilometer tijdens ons vijf en een half uur durend bezoek. We zien Staartmezen, Sijsjes, Brilduiker, Buizerds, Aalscholvers, Kramsvogels, Blauwe reigers en Pimpel- en Koolmezen. De foto van de Kramsvogel is nog van mijn Zeelandtrip van een paar weken geleden, zie de vorige blog.

Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare).

Koolmees (Parus major, Great tit)

Op een van de meren zwemt een paartje Wilde zwanen. Het verschil tussen de man en de vrouw is duidelijk zichtbaar: de kop en de snavel van het mannetje zijn duidelijk groter en forser in vergelijking met die van het sierlijke vrouwtje. Wilde zwanen zijn echte wintergasten en elk jaar is er wel een groep in de Amsterdamse Waterleidingduinen te vinden. Je kunt hun luide trompet-achtige roep, "whoep whoep", met regelmaat horen. Wilde zwanen zijn mogelijk te verwarren met Kleine zwanen maar de Wilde zwaan is groter en heeft veel geel op de snavel dat reikt tot onder het neusgat.
Kleine zwanen hebben een snavel die veel meer zwart is met vooral geel aan de snavelbasis.

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Wilde zwanen (Cygnus cygnus, Whooper Swan)

Bij de bekende vossenplek is geen spoor van de vos, hoewel er wel vossensporen zijn. Gelukkig is er sinds enige tijd de 'troetel' Roodborst. Ook leuk voor een foto. Helaas wil hij niet in de sneeuw poseren, het wordt wéér een takkenfoto. Ook over takkenfoto's heb ik al eens geschreven.

Roodborst (Erithacus Rubecula, Robin)

Via een 'troetel' Knobbelzwaan, Graspieper, Brilduiker en nog een Grote Zaagbek leidt Walter ons naar de twee grootste Esdoorns van de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Knobbelzwaan (Cygnus olor, Mute Swan)

Enorme bomen met een stam die zich op tientallen plaatsen verdeelt in dikke takken die hier en daar ook weer in- of aan elkaar verder groeien. De doorsnede van de stam schat ik op twee meter of meer. Echt imposante bomen. Peter poseert om te laten zien hóe groot deze boom echt is. De mens is slechts een nietig wezen naast deze reus.

Esdoorn

Esdoorn

Judy en ik maken nog wat ijs- en sneeuwmacrofoto's, die bij mij direct in de prullenbak zijn beland, de instellingen van de camera stonden duidelijk niet goed. Een foto van de besneeuwde bomen is beter.

Nog even blijven oefenen. Overigens geldt dat oefenen ook voor het herkennen van vogelsoorten. Want Brilzee-eenden in de Waterleidingduinen en Braamsluipers in februari zijn, laten we het voorzichtig zeggen, voor 99,9%, onwaarschijnlijk. Toch denken sommige mensen dat ze die hebben waargenomen. Maar het zijn leuke dingen om over te dromen en vooral om over te discussiëren. Met een knipoog.

Na nog een laatste blik op het prachtige besneeuwde duinlandschap rijden we moe maar voldaan weer naar Uithoorn. Het was weliswaar een lange, maar ook een heerlijke, gezellige en leerzame witte winterwandeling.

Zo wordt een nat pak "dragelijk".

De titel van dit bericht heb ik gepikt van Sneuper, die deze zin naar mij e-mailde als reactie op een tweetal foto's die ik hem had gemaild. En hij heeft gelijk.
Een nat pak is mij niet geheel vreemd. Inmiddels is het bij diverse (vogel)kennissen en bloglezers ook bekend dat ik met enige regelmaat een nat pak oploop. Bekend is ook dat meestal de regenkleding bij aanvang van de wandeling binnen handbereik lag, evenals plastic tasjes. Én dat dat alles op het 'moment suprême', ergens 5 kilometer of meer bij mij vandaan, in de kofferbak van mijn auto ligt.
Woensdag. Buienradar heeft het vast wel vaak goed maar blijkbaar niet als ik kijk. De Zandvoortse kust ziet er best redelijk uit en de buien die er evt. aankomen trekken bovenlangs. Ik kan dus veilig naar de Amsterdamse WATERleidingduinen voor een voorproefje van de Damhertenbronst. Denk ik.

In eerste instantie is het droog en al wandelend zie ik diverse Damherten. Van pré-bronstgedrag is echter nog geen sprake. Lieve jonge Damhertjes kijken me, met hun grote oren gespitst, vriendelijk aan. Een flinke volwassen vent, met een serieus gewei, graast rustig verder. Die is vast al vaak gefotografeerd. Omdat ik niet vaak in de AWD kom, meestal maar 1 keer per jaar, maak ik natuurlijk toch wat foto's. Voor mij zijn dit geen alledaagse waarnemingen.

Damhertjes

Damherten

Damhert

Verder is het relatief stil. Wat Gaaien, een Havik en een Buizerd en wat meer meesjes, Boomklevers en -kruipers. Ik denk Kramsvogels te horen maar ik kan ze niet ontdekken.

Na een tijdje vallen de eerste spetters. De bui was al een tijd in zicht en heel hard denken dat hij langs mij gaat, helpt niet. Gelukkig ben ik vlakbij het huisje waar vaak een Vos wordt gezien en kan ik daar schuilen. De Vos(sen) worden op deze plek erg vaak gevoerd en daardoor komen ze zodra er een mens verschijnt al snel kijken. Dat voeren is discutabel. Zelf doe ik het niet maar ik profiteer wel van anderen die het wel doen. Ook discutabel.
Ik zit amper of er komt een Vos aan. Vos 2 volgt en later nog Vos 3. Ik had nog nooit vechtende Vossen gezien, laat staan gehoord. Het is een onwaarschijnlijk gekrijs, hoog én hard. Twee Vossen gunnen elkaar het licht in de ogen niet en zodra de één bij de ander in de buurt komt beginnen ze te krijsen. Even later staan ze beiden op hun achterpoten en proberen met nagels en scherpe tanden een strijd te beslechten. Voedselnijd of territoriumgedrag? Beide? Geen idee.

Vechtende Vossen

Vechtende Vossen

Gelukkig ziet of hoort een van de Vossen iets in het gras. Een muis? Hij gaat klaar zitten en springt. Als hij later het gras uit komt heeft hij niets in zijn bek dus ik heb geen idee of hij nu wel of niets iets gevangen had. Maar ik heb wel een foto van een 'vliegende Vos'.

Wat hoort Vos?

The quick brown fox jumps over the green bushes .... 

Behalve vechtende Vosjes, zijn er ook heel lieve Vosjes. Die heerlijk aan het water gaan liggen zonnen zodra de bui wegtrekt en er een straaltje zon doorbreekt. Met hun trouwe Vossenogen kijken ze je vriendelijk aan.

Relaxte Vos

Op de terugweg wordt de lucht héél donker en in open veld volgt een stortbui, daarna een hagelbui en dan weer een stortbui. Het gevolg laat zich raden. Mijn voorkant blijft wonder boven wonder relatief droog (de achterkant dus niet!) en een plastic tas voor mijn spullen heb ik dit keer wel bij me. De wandeling duurt vervolgens dan wel nog lang genoeg om min of meer opgedroogd bij de auto aan te komen. Als de volgende bui losbarst ben ik net op tijd om mijn portier dicht te doen.
Thuis bekijk ik de foto's. Er gaan er heel wat in de prullenbak maar er blijven er een paar over waar ik toch best heel blij mee ben. Die maken, inderdaad, 'een nat pak "dragelijk" '.

Iedereen weer bedankt voor het lezen en de reacties op mijn blogs. Dát maakt een blog bijhouden dragelijk ;-).