Groot Mijdrecht in stilte

Soms zijn er momenten in je leven dat je hoofd vol zit met gedachten maar dat de juiste woorden niet te vinden zijn om ze te omschrijven.

De schoonheid van berijpt riet, de stilte van een mistige polder, de gouden gloed over het riet langs de Grote Wije, het genieten van een klein speciaal reigertje, het verre gefluit van de smienten, vogels die in bevroren gras naar voedsel zoeken en de gedempte geluiden van een natuur onder een nevel die zo'n speciale sfeer geeft.

Polder Groot Mijdrecht, een impressie.

 

Vet!

Gisteren kreeg ik van de redactie van 'IVN De Ronde Venen en Uithoorn' de vraag of ik een stukje wilde schrijven over 'ons' Koereigertje voor in het blad. Uiteraard met foto's erbij die ik de afgelopen week en eerder maakte.

Op zo'n verzoek kan ik geen nee zeggen (dat kan ik überhaupt slecht, maar dat terzijde). Dus ben ik 's avonds even in de virtuele pen gekropen met het onderstaande stukje tekst als gevolg (min of meer, er zijn een paar kleine aanpassingen). Ik weet dat het vorige blogje ook over de Koereiger ging maar ondertussen heb ik een serie nieuwe foto's kunnen maken van dit 'vette' reigertje.
**********************************************************************************

Polder Groot Mijdrecht is één van de aantrekkelijkste plekken in Europa , althans dat vindt een bijzonder reigertje dat er al enige weken verblijft. Op 28 december 2014 werd hij ontdekt langs de Waverdijk. 

Koereiger (Bubulcus ibis)

Het reigertje, meer bepaald een heuse Koereiger, heeft er voor gekozen om de winter door te brengen in frissere streken dan normaal. De Koereiger hoort namelijk lekker te zonnebaden in Zuid-Frankrijk, Spanje of Portugal en bij uitbreiding in Noord-Afrika. Om het plaatje compleet te maken vervoert hij zichzelf op de ruggen van groot vee. Je ziet het inmiddels voor je en krijgt vanzelfsprekend een warm vakantiegevoel met fantasieën over de prachtige Camargue en de Middellandse zee.

Hoe anders dan de strakke groene vlakten van de polder Groot Mijdrecht. De koeien staan binnen maar gelukkig zijn er schapen buiten waar het Koereigertje statig tussendoor schrijdt. Zo af en toe staat hij stil. Dan loert hij geconcentreerd naar het gras. Inmiddels weet ik wat er gaat gebeuren; er moet gegeten worden. Met het snelle reactievermogen dat hij bezit grijpt hij een muis. Of een mol. Of een insect, dat is normaal gesproken zijn hoofdvoedsel. Maar zeg nou zelf, als je moet kiezen tussen 100 insecten vangen of 1 vette muis dan is de keuze gemakkelijk.
Op het stukje dijk waar de Koereiger voornamelijk zijn ‘tijdelijke vaste plek’ heeft, barst het van de muizen. Lekker vette ook, ik heb het zelf gezien. 

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)

De Koereiger zelf is een van de kleinere reigers van Europa. Momenteel is hij in zijn winterkleed en vrijwel egaal wit. Op zijn kop kun je nog iets geelachtig gekleurde veren zien die horen bij zijn zomer- of prachtkleed. In het zomer- of paarkleed heeft de Koereiger namelijk prachtige oranje-gele veren op zijn kop, onderaan de hals en op zijn rug. Kortom, het is een fraai reigertje. Die lange veren onderaan de hals en op de kop heeft hij overigens ook nu en ze wapperen fraai in de wind.

Regelmatig breng ik hem even een bezoekje. Hij is grappig, het Koereigertje, en niet schuw. Daarnaast is hij een goed fotomodel. Zo doet hij niet moeilijk om mij getuige te laten zijn van gruwelijke taferelen zoals het in zijn geheel doorslikken van een nog worstelende muis. 

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)

Of om te zorgen dat zijn kopveren mooi in punkkapsel komen te staan. Zoals in de vorige blog te zien was.

Ik houd hem in de gaten, ons Koereigertje. Als hij zo doorgaat wordt hij letterlijk vet. Ons eigen obesitas reigertje wordt het dan. Eén probleem hebben we in Groot-Mijdrecht in elk geval niet: de boeren hoeven niet te klagen dat de muizen alles op- en kapot vreten. Daar krijgen ze hier de kans niet voor!

Iedereen weer bedankt voor het lezen en bekijken van mijn blog en het schrijven van een reactie, dat blijft fijn!

Laatste verrassingen van 2014.

Dit jaar geen 12 mooiste maar de twee leukste verrassingen op de laatste dag van het jaar.
Het Koereigertje in onze polder liep vanmiddag op aai-afstand. Op een gegeven moment liep hij zo dichtbij dat ik moest terugzoomen. Lang leve de Telezoom :-).

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)

Hierboven een filmpje van vanmiddag. Kijk naar het 'wiegelen' van de reiger om voedsel uit de grond naar boven te krijgen.

Na een hele tijd van het Koereigertje te hebben genoten ging ik richting een groep ganzen. En ja 'iets' stuurde me naar de linker groep en niet naar de grotere rechter groep. Ik had een Roodhalsgansjes voorgevoel... De telescoop stond nog geen minuut toen ik tussen de Kolganzen ver weg inderdaad een Roodhalsgans ontdekte. (Roy, yes, I did it again :-)  ). Wat een heerlijk afsluiting van mijn vogeljaar.

Roodhalsgans (Branta ruficollis)

Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een fijn, goed en gezond 2015 met mooie waarnemingen en foto's!

Ware liefde....

Wat is ware liefde? Het antwoord zal voor iedereen verschillend zijn. Vandaag werd ik getroffen door een staaltje ware liefde waar ik al eens eerder over heb geschreven. Mijn Rusjes. In mei 2009 in de echt verbonden in Kologriv en sindsdien onafscheidelijk. Twee keer per jaar met elkaar op de vleugels der liefde: naar je broedgebied en je overwinteringsgebied. Samen door storm en regen, samen rusten in een sappig weiland, samen kinderen krijgen en grootbrengen. Duizenden kilometers volg je elkaar want dat doe je als je bij elkaar hoort en van elkaar houdt. Je praat met elkaar in ganzentaal, begrijpt elkaar, blijft bij elkaar. Allemaal om de ware liefde.
Vandaag vond ik ze terug: 'mijn' 1HG en 1 CU, de Kolganzen die ik al vanaf hun eerste aflezing in Nederland volg. Ik was ontroerd ze terug te zien. Te zien dat ze zoals al die jaren niet van elkaars zijde wijken en elkaar nooit in de steek laten. Noem me sentimenteel, het kan me niet schelen. Voor mij is het geluk.

Kolganzen 1CU (man) en 1 HG (vrouw)

Over dit paar heb ik eerder geschreven in de blog http://devogelkijker.blogspot.nl/2012/12/from-russia-with-love.html.

Vandaag zag ik behalve mijn Russisch paar ook nog 7 andere geringde Kolganzen. Er waren zeker rond de 4000 ganzen bij de Proostdijerdwarsweg en omgeving. Ook werd er in de weilanden druk gefoerageerd door honderden Spreeuwen met daartussen flinke groepen Koperwieken en Kramsvogels. Echte wintervogels in onze polder.

Koperwiek (Turdus iliacus), archieffoto

Kramsvogel (Turdus pilaris ), archieffoto.

De tweede verrassing werd mij aangereikt door Roy, een vogelkennis van IVN de Ronde Venen en Uithoorn. Hij was ook aan het ringen zoeken en vertelde me dat er een Koereigertje in de polder zat sinds gisteren. Dat wist ik niet en dus heb ik het zeldzame reigertje dankzij Roy ook nog mooi kunnen zien. Voor mooie foto's was het al te laat maar herkenbaar is hij nog wel.

Koereiger (Bubulcus ibis)

Gisteren was ik (onverwachts) op de Brouwersdam. Ik heb er niet echt speciale dingen gezien maar gewoon lekker genoten van de soorten die er waren. Ik heb ook niet zoveel foto's gemaakt omdat ik mijn nieuwe camera had uitgeleend en het zelf met de back-up camera moest doen. Daarnaast moesten we best gladde blokken af en ik kan mij geen gebroken been permitteren :-S.

De standaard soortjes staan op de foto en ik zal er de komende dagen nog een paar bij zetten als ik iets meer tijd heb om te ver- en bewerken. Het werk is nog steeds een beetje gekkenhuis....

Scholeksters (Haematopus ostralegus), staat op de foto vanwege de kleurringen.

Steenloper (Arenaria interpres), mooi in zijn omgeving die perfect bij zijn kleed past.

Paarse strandloper (Calidris maritima )

Iedereen alvast een heel fijne jaarwisseling en een mooi en vogelrijk 2015 gewenst. Wie weet wordt de Koereiger wel de eerste zeldzaamheid van 2015 in de Mijdrechtse polder. Duimen maar!

Een vrouw, een missie.

Een missie, een passie en een reputatie. Met deze drie 'ie' woorden in mijn achterhoofd vertrek ik vandaag richting polder Groot-Mijdrecht. Het doel: ganzen.

Degenen die mij al wat langer kennen, weten dat ik in de winter regelmatig ganzen kijk. Vogels kijken en bijkomend fotograferen is natuurlijk mijn passie en in de winter komt daar het ganzenringen aflezen bij. Als je daar eenmaal aan begint, wordt het een verslaving. Bijkomend voordeel van het veel naar ganzen kijken is dat ik nog weleens een bijzonder gansje vind. Inmiddels heb ik ongevraagd een reputatie opgebouwd als 'Roodhalsganzenvrouw'.

Het zat me dan ook helemaal niet lekker dat ik dit jaar nog geen enkele Roodhalsgans had gevonden. Als je regio-genoten dan ook nog tegen je gaan zeggen dat 'het zo onderhand wel weer eens tijd wordt voor een Roodhalsje want die hebben we nog niet dit jaar en jij vindt ze toch altijd', dan heb je een missie.
En een reputatie hoog te houden, ook niet helemaal onbelangrijk ;-).

Roodhalsgans (Branta ruficollis) (foto uit mijn archief)

Uiteraard was het belangrijkste voor mij dat ik zelf nog geen Roodhalsgans gevonden had dit jaar en dat kan gewoon niet. In de polder scan ik de paar ganzengroepen af die ik tegen kom, echt veel zijn dat er niet en de groepen zijn ook niet groot. Totdat ik op de Botsholsedwarsweg toch een flinke groep ganzen zie. Daar gaan we eens even lekker voor zitten! Binnen 3 minuten pik ik er een Roodhalsje uit. Yes, missie geslaagd! Na diverse sms-jes en een upload naar waarneming heb ik dan ook mijn reputatie gered, zeker nadat ik nog twee op de waarneming afgekomen vogelaars het Roodhalsje aanwijs. Ook de reactie per sms zijn erg grappig: 'Blij dat je er weer bent...' , 'we kunnen nu niet maar voor de komende weken houden we ons aanbevolen' en 'je maakt je reputatie maar weer eens waar, wat betreft die Roodhalsganzen'.

Roodhalsgans (Branta ruficollis) (foto uit mijn archief)

Na de Roodhalsgans zoek ik verder tussen de ganzen op zoek naar geringde exemplaren. In een grote groep Kolganzen vind ik uiteindelijk 4 ringen en in een andere groep nog één. Als je nagaat dat er rondom de Botsholsedwarsweg en de Proostdijerdwarsweg zo'n 15000 (Kol)ganzen zaten, is dit eigenlijk een mager resultaat.
Wat het lage aantal dan weer helemaal goed maakt, is het feit dat het voor mij 5 nieuwe aflezingen zijn én dat er een Rusje bij zit. En wat voor Rusje! Geringd in Siberië, helemaal in het noord-oosten van de Pyasina-delta. Zie het kaartje hieronder, afkomstig van de website www.geese.org, waar ik al mijn afgelezen ganzenringen invoer.

Herkomst en aflezingen van de Kolgans met halsring ZEA zwart

Gelukkig zijn er heel veel jonge Kolganzen, het is dus een goed jaar geweest qua broedresultaat.

Nu heb ik nóg een missie: ik moet 'mijn' andere Rusjes nog terugvinden, de 1CU + 1HG, het stel dat ik al een paar jaar volg (zie de blog 'From Russia with love'). Op de website www.geese.org heb ik inmiddels gezien dat mijn ringen-aflees-collega Kees ze al heeft gezien in de omgeving. Ze zijn dus in elk geval weer heelhuids terug!

Kolganzen 1CU en 1HG  (Anser albifrons)

Geen echte fotoblog dus vandaag maar gewoon het verhaal van een dag in mijn eigen polder als vogelaar met een passie.

Het verhaal met de foto's van het 'spooky' gebouw komt nog. Ik heb er meer tijd voor nodig maar het streven is om het zeker vóór 31 december a.s. te plaatsen.

Allemaal weer bedankt voor het bezoek aan mijn blog en de reacties. En tot slot: gezellige feestdagen en een goed 2014!

Het zijn de kleine dingen.....

Vandaag houd ik het kort. Vanmiddag was ik na een paar weken weer in de Waverhoek (mijn 'voortuin'). Eerst waaide het en was het bewolkt maar net toen ik terugliep om naar huis te gaan ging de wind liggen en werd het heerlijk. De Blauwborsten zongen, baltsten en voerden hun jongen. Evenals de Rietzangers, Rietgorzen en Kleine Karekieten. Stel je hier de roepende Tureluurs, Grutto's, Scholeksters, Kieviten en Kluten bij voor, het vage waas van de Goudknopjes die al beginnen door te schemeren in het groen en het Waverhoekplaatje is compleet.

Waar ik al jaren heel graag naar kijk zijn de jonge Kluutjes. En de ouders, want die mogen er ook zijn. Wat een sierlijke vogel is dit toch. Adembenemend mooi. Die snavel doet het hem, zo fijntjes en dan die prachtige naar boven lopende kromming. Ze zien eten en ze van links naar rechts zien zeven door het water met die snavel is een schouwspel waar je de tijd voor kunt nemen. Vanmiddag ging er een lang gekoesterde wens in vervulling. Ik kon ze eindelijk van dichtbij op de foto zetten. Vergeef me de hoeveelheid foto's, ik kan moeilijk kiezen.

Kluutjes ((Recurvirostra avosetta)

 

Goed voorbeeld doet goed volgen... SPLASH!

Moddervoeten horen er ook bij.

Tenslotte een plaatje van de Blauwborst, zodat de blog ook nog wat kleur krijgt.

Blauwborst (Luscinia svecica)

Allemaal heel erg bedankt voor het lezen en kijken, het wordt erg gewaardeerd!

Aanvaarding

De meimaand, vol van kleur, nieuw leven

Regen en hagel was haar deel

De zon, die scheen slechts even

Druppels overal, wat dor was werd toch groen

En de verregende Lepelaar, het is zoals het is

Kijkt mij eens meewarig aan, er is niets aan te doen.

Lepelaar adult (Platalea leucorodia, Spoonbill)

Ook een Grutto in regen staat onophoudelijk klagelijk te roepen. Het is amper 9 graden. Kinderen grootbrengen in zulke weersomstandigheden is ook echt niet leuk.

Grutto (Limosa limosa, Black-tailed Godwit)

Gelukkig zat ik nog relatief droog, want in de auto. Die was echter bij nader inzien toch best wel nat van binnen. Gelukkig was het allemaal om de hoek en kon ik snel weer thuis alles uit- en opdrogen.

Iedereen heel erg bedankt voor de vele en leuke reacties op mijn blogs over Lesbos, ik waardeer dat heel erg.