Het heeft even geduurd maar hier is dan toch een impressie van onze tweede vakantieweek op Lesbos.
Het was eigenlijk wel een vreemd jaar. We hadden, ik geloof op 1 dag na, elke dag wel een regenbui. 's Avonds koelde het behoorlijk snel af waardoor we niet buiten konden zitten. Dat waren we helemaal niet gewend. Het geeft wel aan dat Lesbos écht elk jaar anders is. Mijn verknochtheid aan het eiland blijft. Toch zie ik ook wel veranderingen waar ik minder blij van word, die betreffen niet alleen het klimaat maar ook menselijk gedrag.
Wat ook vreemd was, was dat we dit jaar geen autopech hadden, echt waar :-)!
Er waren dus dagen met donkere luchten die het nodige slechte weer voorspelden. Dit kwam ook regelmatig uit. De dag dat we naar Makara gingen, was er zo een.
De 'weg' naar Makara
Wij waren expres al vroeg vertrokken omdat het er al grijs uitzag. We wilden graag Alpengierzwaluwen zien en gelukkig lukte dat ook. Ook kwamen we onderweg diverse Rotsklevers tegen.
Rotsklever (Sitta neumayer)
Maria genoot nog van het uitzicht over de zee die toen nog betrekkelijk rustig was.
Maria kijkt uit over zee
Donkere lucht
Het weggetje langs de zee gaat door een riviertje dat weer uitmondt in een poeltje voordat het de zee instroomt. We zagen er kleine plevier en Ralreiger. Kauwen, zwaluwen, (alpen)gierzwaluwen vlogen over. Een bonte kraai ging op een draadje zitten en bleef zitten zodat ik hem op de foto kon zetten. Iets wat echt niet vanzelfsprekend is, het zijn schuwe vogels.
Bonte kraai (Corvus cornix)
Na een laatste blik over het riviertje, gingen we terug voordat het onweer zou losbarsten. We hielden een lunchpauze bij een moerasachtig gebiedje waar een Steltkluut zich fijn liet bekijken.
Steltkluut (Himantopus himantopus)
Vervolgens reden we naar het Achladeri forest om nog maar eens naar de Turkse boomklever te zoeken. Onderweg kwamen we Ruth en Eugène tegen die ook onderweg waren naar de Turkse Boomklevers. We besloten gezamenlijk te gaan zoeken en daardoor meer kans te hebben om ze te vinden. We liepen een heel groot deel van het bos door, helemaal naar het hoogste punt, we zagen er Argusvlinders, hoorden en zagen Boomkruipers, Europese kanaries, Vinken, Grauwe vliegenvanger, Groenlingen maar de felbegeerde Turkse Boomklever schitterde van afwezigheid.
Boven in het bos genoten we wel van het prachtige uitzicht over de baai van Kalloni.
Na de zoektocht gingen Maria en ik de zoutpannen in, weliswaar met een tussenstop omdat er schaapjes moesten oversteken. Dat hoort zo echt bij Lesbos en ik vind het altijd heel gezellig om te zien en te horen.
In de zoutpannen was het rustig, met uitzondering van een bocht waar om een of andere reden zich ik weet niet hoeveel fotografen hadden verzameld. Wij reden er rustig langs en zagen vervolgens een Watersnip vlak naast de auto foerageren. Blijkbaar ontsnapte hij aan de blik van iedereen en hadden wij de mooie gelegenheid om hem te bewonderen. Nu is een Watersnip in Nederland natuurlijk heel gewoon maar op Lesbos zie ik hem niet elk jaar, het was dus een leuke soort om tegen te komen. En hij kleurde zo prachtig met zijn omgeving, echt een plaatje.
Watersnip (Gallinago gallinago)
De volgende dag gingen we naar het westen naar Faneromeni en de weg naar het versteende woud. De vogels en vlinders lieten zich goed zien en sommigen lieten zich ook fotograferen. Opvallend waren dit jaar de meewerkende Smyrnagorsen. Jaren lukte het niet om er een fatsoenlijke foto van te maken. Dit jaar lukte het op 3 dagen, ongelooflijk. Ook best knap dat hij met zijn bek vol met voer ook nog in staat was te zingen, en dat terwijl ze toch altijd zeggen dat mannen niet kunnen multi-tasken ;-).
Smyrnagors (Emberiza cineracea)
Klein koolwitje (Pieris rapae)
Klein kustdikkopje (tot nader order, ik wacht op goedkeuring van de determinatie) (Gegenes pumilio)
Oostelijke blonde tapuit (Oenanthe hispanica)
Slangenooghagedis (Ophisops elegans)
Sporenkievit (Vanellus spinosus)
Witte kwikstaart (Motacilla alba)
De Sporenkievit liep samen met een tweede exemplaar. Ik heb 2 korte filmpjes gemaakt.
Tussendoor een paar foto's van de omgeving en een foto van het pleintje van Skala kalloni waar de voorbereidingen van het Grieks orthodox Pasen in volle gang waren. Er wordt een groot paasvuur gebrand dat soms nog dagenlang ligt na te smeulen.
Terug uit het westen reden we als bijna elke dag ter afsluiting van de dag door de zoutpannen en langs de Tsikniasrivier.
Een Zwarte ooievaar liep met zijn kop heen en weer zwaaiend te foerageren en zorgde bij mij voor heel veel frustratie omdat ik hem niet scherp op de foto kreeg. Eén plaatje is overgebleven maar op dat moment had ik de neiging mijn camera de zoutpannen in te slingeren.
Zwarte ooievaar (Ciconia nigra)
Gelukkig werd de frustratie weer wat minder toen een jonge Boerenzwaluw braaf op een draadje bleef zitten en zich wel normaal liet fotograferen.
Fotografisch vond ik het sowieso een moeilijker jaar. Zoals ik al een aantal jaren schrijf is het al lastig om nog iets origineels te maken van een reis naar een plek waar je al zoveel jaar komt. Daarnaast wilde het dit jaar ook gewoon niet en heb ik echt weinig foto's gemaakt of waren de foto's niet scherp of technisch niet goed. Ik krijg steeds meer de neiging om te stoppen met het fotograferen (van vogels) en vooral te kijken met de telescoop waarbij ik altijd veel zie en daar ook erg van geniet. De toekomst zal het leren.
Boerenzwaluw (juv) (Hirundo rustica)
Een dagelijks tafereeltje: een vissersbootje in de haven van Skala kalloni.
Ook wat min of meer dagelijkse waarnemingen maar nog altijd leuk om te zien.
Dwergstern (Sternula albifrons)
Grauwe klauwier (Lanius collurio)
Kleine plevier (Charadrius dubius)
Levantijnse meerkikker (Pelophylax bedriagae)
Temmincks strandloper (Calidris temminckii)
Visdief (Sterna hirundo)
Een waarneming die de moeite van het vermelden waard was, was de Scharrelaar, het blijft een droomvogel! Het beest zat echt op een enorme afstand in een boomtopje en we hebben hem getwitcht (dus niet zelf ontdekt). Het is een bewijsplaatje door de telescoop met de telefoon geworden maar we hadden hem toch maar mooi! In de telescoop konden we hem natuurlijk prachtig zien en uiteindelijk gaat het daar natuurlijk om.
Scharrelaar (Coracias garrulus)
De Bruinkeelortolaan is ook een jaarlijks terugkerend onderwerp. Ze zijn meestal niet heel schuw en daardoor nog wel aardig te fotograferen.
Bruinkeelortolaan (Emberiza caesia)
De Woudaap liep eigenlijk te ver weg en ook nog tussen rommel maar het blijft zo'n ontzettend leuk klein reigertje dat ik er toch een foto van maakte.
Woudaap (Ixobrychus minutus)
De dag voor we naar huis gingen, waagden we een derde poging om de Turkse boomklevers te vinden. Dankzij een fijne beschrijving van een van de Engelse vogelaars waren we zo gelukkig om er midden in een verder verlaten bos er toch 3 te vinden. Ik vond ze op roep en daarna zagen we ze ook. Ze vertrokken wel snel en wij amuseerden ons verder met wat kleinere beestjes.
Blauwe breedscheenjuffer (Platycnemis pennipes)
Geelsprietdikkopje (Thymelicus sylvestris)
Hooibeestje (Coenonympha pamphilus)
Oriëntjuffer (Epallage fatime)
De gewone Ooievaar liep in de zoutpannen toen we terugkwamen. In tegenstelling tot de Zwarte ooievaar zie je deze veel minder op het eiland.
Ooievaar (Ciconia ciconia)
De laatste dag was nog bijna een volle dag. Bij het ontbijt legde mede vogelaar Henk iedereen vast voor het jaarlijkse overzicht. Ook wij werden op de foto gezet.
We brachten de dag door in de directe omgeving en vonden op het einde nog een nieuwe Lesbossoort: de Pontische meeuw. Jammer genoeg weer te ver weg voor een foto. Verder zat er behalve een Bijeneter, die voor de verandering eens een keer aan mijn kant van de auto zat, geen fotografeerbare waarneming bij. De foto staat al in het vorige berichtje maar ik zet hem er nog maar een keer bij.
Bijeneter (Merops apiaster)
Om zes uur 's avonds kwam de bus ons ophalen en werden we door de achterblijvers uitgezwaaid.
Het was zoals altijd een heerlijk Lesbos jaar met veel, heel veel waarnemingen. Het record van vorig jaar sneuvelde en we eindigden met 151 vogelsoorten.
Bijzondere soorten waren de Pontische meeuw, Koereiger, Roerdomp, Kuifkoekoek, Breedbekstrandloper, Audouins meeuw, Kroeskoppelikaan, Scharrelaar, Reuzenstern en de Griekse spotvogel. Voor mij dit jaar 3 nieuwe Lesbos soorten, het blijft dus elk jaar mogelijk. Dat maakt het elke keer weer zo leuk en verrassend.
*De titel die ik gebruikt heb voor dit verhaal heb ik jaren geleden gevonden op internet. Het is een Chinese wijsheid en hij is waar.
Wat betreft mijn eigen fotomogelijkheden, en bijkomend het resultaat, ben ik niet vaak overdonderd. Maar nu heb ik toch echt een onwaarschijnlijke dag meegemaakt, vorige week vrijdag, waarop het allemaal meezat, de vogels dichtbij zaten, 'schaamsoorten' gefotografeerd konden worden en ik weer van mijn camera houd zoals het hoort (ik zat serieus te denken om de boel deels te vervangen en een Bridge camera erbij te kopen, dit ook vanwege de pijn aan mijn handen maar ik zie er toch nog maar even vanaf). Blij kwam ik 's avonds thuis met teveel. Teveel foto's, zelfs teveel van 'een soort van best wel goede foto's', voor zover je dat dan over je eigen foto's mag zeggen. Het uitzoeken, sorteren, weggooien, bewerken en verwerken kost vervolgens daaaaaagen maar inmiddels heb ik een redelijk serietje bij elkaar.
Vrijdag ging ik vroeg op weg richting Delft. Daar zou ik Don ontmoeten en samen zouden we naar Zeeland rijden. In het binnenland scheen de zon boven en onder de mist, een mooi gezicht maar moeilijk te vereeuwigen met een telelens en vanuit een rijdende auto. In Zeeland was er een kleine wegomlegging, we begonnen al te mopperen totdat er in het gehuchtje waar we doorheen gestuurd werden ineens 30 Kramsvogels bijna tegen de auto, op een struik aan het foerageren waren. Ik stond boven op de rem en terwijl we asociaal midden op de weg waren gestopt begonnen we al de camera's te pakken. Nadat we even hadden in- en uitgeademd kwamen we tot bezinning en parkeerden de auto op een nette plek. We pakten de statieven en de camera's en begonnen met fotograferen. De Kramsvogels waren zo vreselijk hongerig dat ze, ondertussen elkaar en elke andere lijsterachtige verjagend, probeerden elk nog aanwezig besje in de wacht te slepen. Hert ging niet zonder een hoop geduw en getrek en dat op ongeveer 2 meter voor ons. De zon piepte lekker door de wolken waardoor ik ook in de wolken was. Wat een plaatjes.
We genoten een half uur volop van deze lijsterachtige met z'n bijzonder eigengereide karakter, ze kunnen namelijk boos zijn, héél boos.
Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)
Of beteuterd.
Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)
Of heel hongerig.
Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)
Ik heb veel foto's van de Kramsvogels dus in een volgende blog zal ik er nog een paar zetten.
We reden verder. Vlak over het grote water, dichtbij de eindbestemming van die dag doemde een grote plak mist voor ons op. Hoe kon dat nu ineens? We keken elkaar al gefrustreerd aan. Onze laatste vijf gezamenlijke foto-uitstappen waren namelijk ook al jammerlijk mislukt door slecht weer. Maar dit keer pakte het anders uit. Alles zat mee. In een besneeuwd veld zat een Torenvalk met de restanten van een prooi nog aan zijn veertjes en poot met opgebolde veren mooi te wezen, De mist zorgde voor een perfecte achtergrond zodat de Torenvalk helemaal tot z'n recht kwam.
Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)
Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)
Dan de slootjes. Van alles liep er stiekem te foerageren in camouflage kleuren maar die kennen we inmiddels. Watersnippen en Bokjes, (een kleine snip, met een kortere snavel dan de Watersnip en met een bijzonder grappige manier van foerageren, hij buigt namelijk de hele tijd omhoog en omlaag door z'n knieën) struinden langs de randjes waar nog wat eten in de prut te vinden was en wipten en pikten dat het een lieve lust was.
Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)
Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)
Het Bokje was tot begin dit jaar een schaamsoort* voor mij. Maar die heb ik weggewerkt.
*Schaamsoort=relatief gemakkelijke soort die je als vogelaar sowieso gezien moet hebben.
Als je kijkt naar het verenkleed van het bokje zie je dat er ook donkergroen en bordeauxrood in zit, iets wat niet meteen opvalt als je even snel kijkt. En eigenlijk geldt voor alle vogels dat ze mooier zijn dan dat je denkt dat ze zijn. Dat ontdek je als de passie van het vogels kijken je leven vervolmaakt.
Hieronder kun je de verschillen tussen het Bokje en de Watersnip nog eens goed zien: de snavellengte is verschillend, het koppatroon is anders en het Bokje is ongeveer zo groot als een Spreeuw, een Watersnip beduidend groter en veel gemakkelijker te ontdekken.
Watersnip (Gallinago gallinago, Common Snipe)
Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)
Ook zagen we Buizerds, en Ruigpootbuizerd en heel veel ganzen en eenden. Waar ik blij van werd was van een Witgatje die vlak naast de auto kwam foerageren en vrolijk met zijn gatje stond te wippen terwijl ik hem bekeek. Ook hij poseerde, net als een Tureluur. Van de Witgat waren het mijn eerste foto's ooit, ik heb ze al zo vaak gezien maar nooit kunnen fotograferen dus ook daar was ik heel blij mee.
Witgat (Tringa ochropus, Green Sandpiper)
Tureluur (Tringa totanus, Common Redshank)
Tureluur (Tringa totanus, Common Redshank)
Mooi hè, die knaloranje poten!?
De laatste verrassing kwam aan het einde van de middag toen we toch nog een Waterral konden fotograferen. Ik had hem al een paar keer voorbij zien schieten. Waterrallen zijn nogal schuw en als ze onraad (denken te) bespeuren schieten ze van de eerste in de vijfde versnelling en rennen riet, hol, gat, duiker of pitrus in zodat ze onmiddelijk onzichtbaar zijn. Gelukkig konden we heel voorzichtig vanuit de auto een paar foto's maken. Het geluid van de sluiter was uiteraard genoeg om hem weer weg te zien spurten maar 1 foto kwam toch door de selectie, al kan het wel beter, het is toch mijn eerste relatief dichtbij foto. Het zijn zulke gekke beesten, ik vind ze erg grappig. Als ze roepen, gillen ze als een big die wordt geslacht, heel apart maar wel erg herkenbaar als je zoiets uit het riet hoort komen.
Voorlopig was dit het voor vandaag. Op YouTube heb ik nog een klein filmpje gezet van een foeragerend Bokje. Als je goed kijkt zie je hem af en toe door z'n knieën zakken en op en neer wippen, typisch Bokjes foerageergedrag dus. O ja, het geluid kan uit voor wie het vervelend vindt ;-).
Mogelijk ga ik deze week nog eens terug die kant op, ik heb eindelijk een paar dagen vrij maar het is nu wel erg slecht weer. Ik troost me maar met de gedachte dat ik er niet doorheen hoef te fietsen maar kijk wel heel erg uit naar de lente. Maar dat zal nog wel even dromen blijven.Voorlopig geniet ik lekker van de vogeltjes in de tuin zoals de vele Vinkjes die elke dag blijven komen om te eten.
Vink (Fringilla Coelebs, Common Chaffinch)
Allemaal bedankt voor jullie bezoek aan mijn blog, de leuke reacties en belangstelling!
