Een prachtige dag lacht me toe als ik de gordijnen opendoe. Zo'n dag die meteen uitnodigt om naar buiten te gaan wat ik dan ook, na een verlaat ontbijt, doe. Ik ben de bebouwde kom achter mijn huis net uit als ik in mijn spreekwoordelijke achtertuin heel veel bruine stippen zie. Yes, Kollen. En Rietjes, en Brandjes. En zo'n dikke 100 Wulpen. Alleen al om de mooie melancholische roep van de Wulp te kunnen horen, doe ik het raam van de auto open.
Wulp (Numenius arquata, Eurasian Curlew)
Wulp (Numenius arquata, Eurasian Curlew)
Ondertussen babbelen de ganzen tegen elkaar. In vrij korte tijd vind ik tot mijn genoegen 10 halsringen. Dat gaat wel erg gemakkelijk. Verder wandelen er 3 Kleine rietganzen in de groep, dat zijn vrij kleine lichtbruine gansjes met roze poten en een roze snavel met een zwarte punt en je ziet ze niet veel in onze omgeving. Ze zijn dus echt anders dus dan de Toendrarietganzen die wat donkerder en groter zijn, en oranje poten en een oranje met zwarte snavel hebben. Maar ganzen laten we vandaag even want ik had een ander idee.
Het doel voor vandaag is, onder andere, een bezoekje aan het Oortjespad en de Hollandse kade tussen Kamerik en Kockengen. Als ik de auto parkeer bij de Hollandse kade en de deur open doe, hoor ik direct het 'zeurderige' gebabbel van Sijsjes tussen het gesputter van de Putters. Omhoog kijkend zie ik diverse groepjes kleine vogeltjes ondersteboven, achterstevoren en heen en weer flitsend foerageren. Ik wandel een stukje omdat ik heb gehoord dat er ergens een Ransuil moet zitten. Die zit er inderdaad maar wel zo dat je meer tak dan uil ziet. Ik maak m'n eerste takkenfoto's.
Ransuil (Asio otus, Long-eared owl)
Na de Ransuil, die door een blaffende hond eventjes een half oog opendoet maar vervolgens weer verder dut, loop ik weer richting snelle kleine vogeltjes. Naast en boven me hoor ik prrt prrt prrt. Ah, Staartmezen. Even later hangen ze ondersteboven en achterstevoren aan de takken. Telkens als ik denk, "NU!", dan is ie weg. Ik denk best heel vaak, "NU!", maar helaas, het zijn slechts takkenfoto's. De Staartmezen verdwijnen net zo snel als ze gekomen zijn. Mijn oog valt op een Winterkoning maar ook die verdwijnt tussen de takken van een braamstruik, spoorloos.
Dan de Putters, wat zijn ze mooi zo in het zonnetje met hun knalrode koppies, hun witte halsband en hun gele vleugelbaantje. En wat zijn ze hopeloos om te fotograferen. Op 10 meter hoogte, achter de elzenpropjes en wat er nog meer zoal in en aan een boom hangt, takken bijvoorbeeld. Ik heb als resultaat een foto met tak dwars voor het hoofd, een foto met tak midden voor het hoofd, een foto met elzenkatjes dwars voor langs en jawel ik heb een foto waar de hele Putter zonder storende elementen op staat. Die is bewogen. Zucht. Maar desondanks sta ik me toch enorm te amuseren. De takkensijsjes laat ik ook maar gaan want ik heb gezien dat er heel af en toe vogeltjes aan de rand van het slootje gaan zitten om te drinken. En zo lukt het me dan toch nog om één matige foto van een Sijsje te maken, die dan ook nog eens 100% gecropt is, dus de scherpte laat nogal te wensen over. Gelukkig heb ik betere foto's in mijn archief.
Sijs (Carduelis spinus, Eurasian Siskin)
Een huismus vrouw is een stuk gewilliger, ondanks dat ze tussen en op takken zit, is het in elk geval nog een beetje fatsoenlijke foto.
Huismus (Passer domesticus, House Sparrow)
Na een tijd heb ik zulke koude handen dat ik de ontspanner van mijn camera niet meer ingedrukt krijg. Tijd om terug de auto in te gaan. Via het Oortjespad waar de vogeltjes bijna voor een nek-hernia zorgen, rijd ik naar polder Groot Mijdrecht. Ik kan het toch niet laten om mijn eigen polder nog een bezoekje te brengen. De zon is al aardig gezakt en kleurt het water en de eendjes. Een paartje Bergeenden laat zich met veel moeite vastleggen. Het is om twee redenen niet eenvoudig, ze zijn schuw en lastig goed te belichten. Het wit is al snel overbelicht en verliest daardoor detail.
Bergeend vrouw (Tadorna tadorna, Shelduck)
Daarna wil een Wilde eend wel gemakkelijk op de foto en dat is dan wel weer een momentje om van de genieten. Dat smaragdgroene koppie zo glanzend in de zon, heerlijk.
Wilde eend (Anas platyrhynchos, Mallard)
Het mooiste fotomoment van de dag is als ik de Smientjes kan vastleggen. Het gouden uurtje tovert de toch al zo mooi gekleurde kleine eendjes en het water om in prachtig warme tinten.
Smient man (Anas penelope, Wigeon)
Smient vrouuw (Anas penelope, Wigeon)
Smient setje (Anas penelope, Wigeon)
Aan alles komt een einde. Ook aan deze heerlijke dag. Als allerlaatste rondje rijd ik nog even langs de Proostdijerdwarsweg waar een groep ganzen staat waar ook een groepje Kramsvogels loopt te foerageren. Ik pak mijn telescoop en tuur door de al vochtig wordende lucht naar de Kolganzen. En ach, daar zijn ze weer: mijn Rusjes. De 1CU en de 1HG met hun twee koters. Het is de 22e keer dat ik ze aflees en met heel veel moeite fotografeer ik ze. Eindelijk. Niet voor het mooi maar als herinnering aan de grenzeloze liefde. Ik begrijp het als mensen dit niet snappen en mij (een beetje) gek vinden. Als ik het maar snap :-).
Het was begin december 2009, om exact te zijn de 2e, toen ik hen voor het eerst tegenkwam. Het was een bijzondere dag die 2e december. Het zou volle maan zijn en omdat er die maand nog een keer volle maan zou zijn, sprak men over 'Blauwe maan'. Echter tijdens onze ontmoeting was het gewoon nog dag. Een dag zoals we die hier vaak meemaken in december: regen en wind.
Ik vroeg me af waarom ze nu juist Nederland, en meer bepaald 'De Ronde Venen' hadden uitgezocht, dat enigszins verlegen Russisch paar. Voor zover ik het kon begrijpen waren ze in mei een tijdje in de buurt van Kologriv geweest, een klein stadje in Rusland dat aan de rivier de Unzha ligt die in de Wolga stroomt. Het overstromingsgebied van de Unzha is een schitterend natuurgebied en daar had hun huwelijk zich op 8 mei 2009 voltrokken. In het najaar waren ze via Duitsland naar Nederland gereisd en blijkbaar was ik op die 2e december 2009 de eerste Nederlandse die echt aandacht voor ze had.
In diezelfde maand kwam ik ze nog twee keer tegen. Ze waren Waverveen en omgeving aan het verkennen maar bleven altijd dicht bij elkaar. Slechts een keer kwam ik alleen hem tegen, ik schrok er van, ze waren immers altijd onafscheidelijk geweest. Was er iets mis misschien?
Gelukkig kwam ik ze daarna weer samen tegen. In januari en februari van 2010 waren ze ook nieuwsgierig geworden naar enkele dichtbij gelegen plaatsjes. Ik ontmoette ze in Wilnis en zelfs een keer in Mijdrecht. Misschien waren zij ook nieuwsgierig naar waar ik vandaan kwam? Toch bleven ze verlegen en altijd als ik ze wilde fotograferen draaiden ze zich om.
Toen brak er een periode aan van maanden waarin ik ze niet zag, in maart zocht ik lang maar tevergeefs en uiteindelijk gaf ik het op. Ze waren vast teruggekeerd naar Rusland. Een zoektochtje op het internet bevestigde mijn vermoeden: in maart waren ze eerst naar Denemarken geweest en in mei 2010 waren ze weer terug in Kologriv waar ze al snel gesignaleerd werden.
Ondertussen verstreken de maanden in Nederland en ik dacht niet vaak meer aan het Russische paar dat mij zo had gefascineerd. Tot ik, een klein jaar na de eerste ontmoeting, hen weer tegenkwam. Ik herkende ze direct, het Russisch echtpaar. En wat vond ik het leuk om ze terug te zien. Blijkbaar had ik ze onbewust in mijn hart gesloten. Ook de daaropvolgende maanden kwam ik ze met regelmaat tegen en net als eerder vertrokken ze zonder afscheid te nemen. Gelukkig wist ik ze te vinden op internet en zag ik dat ze na wat omzwervingen weer terugkeerden naar Kologriv, een patroon dat zich nogmaals herhaalde in de herfst van 2011 en in het voorjaar van 2012. Inmiddels hadden ze samen al heel wat van de wereld gezien en vele kilometers gereisd. In de herfst stak het verlangen om naar Nederland te vertrekken de kop op en zo kwamen ze samen weer naar hier. Elk voorjaar wilden ze net zo hard weer weg en brachten de zomer door in hun geliefde Rusland. Daar waar hun relatie ooit begonnen was.
Afgelopen 9 december dwaalde ik door de polder. Groot was mijn verrassing toen ik het Russische echtpaar weer tegenkwam. Twee straten verder dan waar ik ze drie jaar geleden voor het eerst had ontmoet. Nog steeds waren ze samen en onafscheidelijk. En ze hadden een verrassing voor me, ze hadden twee kinderen bij zich!
Uiteraard probeerde ik weer al het mogelijke om ze op de foto te krijgen maar dat bleven ze halsstarrig weigeren. Ze hadden me al zoveel geheimen onthuld maar een familiefoto ging te ver. Tot op vandaag blijft dat zo. Vanmiddag, toen ik ze weer tegenkwam, hij en zij met de kinderen waren ze te ver weg om mij te kunnen zien. Gelukkig herken ik hen altijd, de ringen die hun verbintenis zo mooi weergeeft, verraden hen zonder dat ze het weten. Zelden heb ik zo'n liefdevol koppel gezien. Altijd letten ze op elkaar om de ander te behoeden of te waarschuwen voor onraad en ze wijken niet van elkaars zijde. Nu hebben ze de zorg voor twee kinderen erbij maar ook dat gaat ze goed af. Het klinkt misschien vreemd maar ik ben aan ze verknocht en gehecht. Trots dat ze elk jaar het opnieuw aandurven om hun land te verlaten, te vliegen door regen, wind en storm, over land en water. Altijd samen, altijd trouw. Dat vertedert me. Onvoorwaardelijke liefde bekroond met twee kinderen die ze het vertrouwen hebben gegeven met hen mee te reizen. Door regen, wind en storm, over land en water. Om grenzen te verleggen, om nieuwe werelden te vinden. Tot ook zij op reis gaan met hun eigen geliefden.
Ik heb ze in mijn hart gesloten. Mijn Rusjes.
Nawoord:
De bovenstaande kaartjes komen van de website www.geese.org. Daar vul ik alle door mij afgelezen ringgegevens in. Inmiddels heb ik 1073 ganzenringen afgelezen waarvan ruim 800 Kolgansringen. Kolganzen overwinteren voor het overgrote deel in Nederland en de volwassen exemplaren zijn te herkennen aan hun chocoladebruine kleur, de zwarte strepen op de buik en een witte ring om hun snavel. Ze foerageren en vliegen in grote groepen en elk jaar zijn er in de polders in 'De Ronde Venen' grote groepen Kolganzen te vinden. Ze zorgen bij mij voor heerlijke uurtjes in de polder. Er is altijd wel iets leuks te zien in zo'n groep. Je hebt de macho's, de verlegen ganzen en soms zijn ze ineens met z'n allen tegelijk heel alert en staan met gestrekte hals te kijken. Als ze vliegen laten ze hun hoge gegak horen en als ze landen kantelen ze van links naar rechts met gespreide poten, wat er meestal nogal komisch uitziet.
Dit keer dus eens een ander soort blog, geen spannende of mooie foto's maar een verhaal over de liefde van en voor de Kolgans.
En hoe passend is de tekst van 'From Russia with love'
From Russia with love I fly to you
Much wiser since my goodbye to you
I've travelled the world to learn
I must return from Russia with love
I've seen places, faces and smiled for a moment
But oh, you haunted me so
Still my tongue tied, young pride
Would not let my love for you show
I case you say no
To Russia I flew but there and then
I suddenly knew you'd care again
My running around is through
I fly to you, from Russia with love
