Dancing on ice

Zeearend, adult (Haliaeetus albicilla)

Elke dag brengt verrassingen als je vogels kijkt. Met kouder weer in aantocht komen er dagelijks nieuwe soorten op het meer. Gisteren werd ik verrast door Wintertalingen, vandaag zie ik de eerste Brilduiker en maar liefst 32 Grote Zaagbekken. Ze zijn echter niet van plan om dichtbij te komen zwemmen, het blijft dus telescoopwerk. 

Wat niet echt een verrassing is, is de Zeearend die ik dagelijks zie. Dat kondigt zich namelijk aan doordat er ineens honderden eendjes hysterisch opvliegen. Uiteraard komt de Zeearend altijd van de kant waar ik niet opkijk, zodat hij me alsnog verrast door ergens anders te zijn dan waar ik denk. Ik moet het dan ook doen met ‘pruts’plaatjes. Desalniettemin kijk ik er elke dag naar uit om ‘Arend’ te zien. Imposant en tegelijkertijd in staat om ondanks zijn grootte geruisloos te verschijnen. En als hij danst op het ijs, want dat doet hij, maakt hij me aan het lachen.

Zeearend, adult (Haliaeetus albicilla)

In de tuin zijn de verrassingen iets minder groot maar ondanks dat blijft het bekijken van vogels en hun gedrag een heerlijke hobby die je de hele dag kunt uitoefenen. De setting van mijn fotoplekje heb ik wat veranderd. Met een kruiwagen ben ik naar een dichtbij gelegen bosje gelopen waar ik stronken hout had zien liggen met mos erop. Ze waren wel enigszins vermolmd wat als nadeel had dat ik heel voorzichtig moest tillen om ze niet in 100 stukjes uiteen te laten vallen, maar als voordeel dat het gewicht meeviel. Vanuit mijn tentje heb ik inmiddels wat aardige foto’s kunnen maken, al zijn het dan misschien niet de meest spannende soorten.

Boomklever (Sitta europaea)

Boomklever (Sitta europaea)

Boomklever (Sitta europaea)

Grote bonte specht, man (Dendrocopos major)

Pimpelmees (Cyanistes caeruleus)

Ringmus (Passer montanus)

Ringmus (Passer montanus)

Inmiddels heb ik ook ontdekt waarom ik soms tijden voor Jan-met-de-korte-achternaam in mijn tentje zit te wachten terwijl er vlak daarvoor nog heel veel vogeltjes waren:

De kat van de buurvrouw, grrrrrr.

Jaja, echt leuk zo’n voederhuis.

Wat de Tsjechische buren betreft gaat ook daar het leven verder zoals we inmiddels gewend zijn. De buurman van de kerkhof eikels heeft in september 400 kg pruimen van onze pruimenbomen geraapt. In zijn huis staan vijf 150 liter tonnen gevuld met pruimen, te gisten. Het zal een goed Slivovice jaar worden denk ik. En weer is er iets duidelijk geworden: we weten nu waarom ons een paar jaar geleden door de buren werd aangeraden pruimenboompjes in de tuin te zetten. Gelukkig voor de vogels zijn er nog bessen en rotte appels te vinden. De Merel neemt overigens ook gewoon genoegen met alles wat ik neergooi, ondanks zijn ‘gescheld’.

Merel (Turdus merula)

Een paar dagen geleden ben ik weer terug geweest naar het verlaten pand. Nu ben ik bezig een verhaal te schrijven gelardeerd met foto’s. Zo’n pand heeft grote aantrekkingskracht op mij en ik denk dat dat is omdat je er zoveel over kunt bedenken en fantaseren. Het verhaal wil ik binnenkort op dit blog plaatsen maar het heeft natuurlijk niets met natuur- of vogelfotografie te maken. Wel met ‘spooky’ fotografie. Hopelijk vinden jullie het geen probleem dat ik dus ook heel soms iets anders plaats. Naast vogel- en natuurfotografie heb ik denk ik nog een fotografiesoort gevonden waarin ik me helemaal kan uitleven.

Een klein voorproefje:

'Maar toen..... hoorde ik de fluistering. Was het mijn verbeelding die me parten speelde of lispelde er iemand achter mij? Ik dacht dat ik een zucht koude wind langs mijn huid voelde strijken maar het duurde slechts één seconde. Waar ik dacht dat hier alleen een verlaten gebouw en ik waren, leek ik het mis te hebben. Langzaam draaide ik me om. Toen, in een flits, realiseerde ik me dat het leek alsof er aan de rechterkant een fiets stond. En ik was zeker dat die er daar voor niet had gestaan....'

 

Wordt vervolgd....

Allemaal bedankt voor het lezen en de leuke reacties. Momenteel heb ik een tamelijk slechte internetverbinding, dus blogs kijken lukt niet altijd. Binnenkort is dat weer over.

Het was nacht, stikdonkere nacht.....

Zo begon ik altijd de spookverhalen die ik bij tijd en wijle moest vertellen. Het is al een tijdje geleden, het laatste verhaal, maar spookachtig blijft leuk.

Gisterenavond om 21.00 naar een vervallen en verlaten pand gereden. In 'the middle of nowhere' en in het stikdonker. Een test voor 'spooky' fotografie. Echt helemaal op m'n gemak voelde ik me nou weer niet, maar goed, ik ben stoer.....

Met de lampen van de auto heb ik het pand belicht, zelf ben ik voor 1 van de lampen gaan staan omdat er iets teveel licht afkwam. Na wat proberen heb ik uiteindelijk dit resultaat gekregen met 15 seconden sluitertijd. Ik wilde nog verder fotograferen om ook wat meer van de sterren op de foto te krijgen maar al snel werd het bewolkt en begon het te sneeuwen. Dat was natuurlijk om het geheel nog spookachtiger te maken :-).

'Spooky' building

Vandaag ben ik overdag teruggegaan en meerdere foto's gemaakt. Ik moet ze nog bewerken maar eentje van de binnenkant van het pand staat hieronder. Misschien voeg ik later nog meer foto's toe. Ik ga zeker nog terug naar deze plek, het is er geweldig (en goed voor je zenuwen ;-) ).

'Spooky' building

Nog wat foto's toegevoegd:

'Spooky' building

'Spooky' building

Bedankt voor het kijken!

Eikels...

Ons tweede thuis zorgt nog wel eens voor ‘vreemde’ situaties. Als wij er niet zijn, worden huis en tuin in de gaten gehouden door diverse buren en in het bijzonder door onze Tsjechische vrienden. Zij zorgen dat de kachel brandt als we komen of dat zomers de tuin op orde is. Ze hebben al eens een ‘inbreker’ (lees: zwaar beschonken dorpsgenoot) verjaagd die zich, al dan niet bewust, in het huis vergiste. Deze controle en oplettendheid zijn fijn voor ons want we kunnen ons huis met een gerust hart achterlaten.

De andere kant van er niet altijd zijn en er dan ineens wél zijn, zorgt soms voor komische situaties. Zo zijn we zomers al eens aangekomen en bleek ons meubilair verdwenen te zijn. Dat bleek bij onze vrienden te staan want die hadden een feestje, en dus tafel en stoelen nodig. En waarom hadden WIJ dan ook niet ge-sms't dat we kwamen. De motormaaier die wij ooit eens hebben aangeschaft, is inmiddels verworden tot dorps-eigendom en is in de loop van de jaren van uiterlijk veranderd door het vervangen van diverse onderdelen die weer afkomstig waren van de motormaaiers van... ja, van wie eigenlijk? De ene buur wandelt vrolijk onze kelder in om iets op te halen wat hij nodig heeft en de andere buur stalt er zijn overbodige spullen. Wij zijn dan ook elke keer weer verbaasd over wat we ineens niet en wél schijnen te bezitten. Maar, dat moet kunnen bij dorpsgenoten onder elkaar.

Ook het gereedschap, de partytent en de koelkast zijn handig als wij er niet zijn. E.e.a. rouleert en soms vinden wij een koelkast vol vlees of bier als we in Tsjechië komen en er ergens weer een feestje op stapel staat. Inmiddels sms ik braaf van te voren wanneer, en hoe laat, we denken aan te komen.

Maar zelfs als men wél weet dat we er zijn, gebeuren er soms vreemde dingen. Zoals de buurvrouw die op een ochtend ineens op handen en knieën door de tuin tijgerde met een emmer naast zich. Navraag leerde dat ze eikels aan het rapen was. Want voor 10 kg eikels kreeg zij een euro. In onze tuin staat een enorme eikenboom waar elk najaar heel veel eikeltjes vanaf vallen. Die wij natuurlijk graag gunnen aan de vogels en eekhoorntjes. Maar daar had de buurvrouw geen boodschap aan en dus verdwenen er kruiwagens vol met eikels uit de tuin. We begrepen het dan ook wel weer, alle beetjes geld zijn meegenomen. De maandsalarissen in Tsjechië zijn immers een heel stuk lager dan bij ons in Nederland.

Overigens, de eikels waren voor de export. Naar Nederland!

Het raap-eikels-en-verdien-geld verhaal deed goed de ronde in het dorp. Overal zagen we eikelrapende dorpsgenoten. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat er een echtpaar op het kerkhof eikels was gaan rapen. Op dat kerkhof stonden namelijk echt heel veel mooie grote eikenbomen. Alle graven werden afgeschuimd. Nou, dat vond onze buurvrouw toch wel een beetje schandalig, in onze tuin oké maar het kerkhof, dát doe je niet.

Tot zover het eikel verhaal en de inleiding tot het volgende:

‘Jammer voor de gaaien en de eekhoorns’, denk ik ook dit jaar weer als ik ’s ochtends uit het raam kijk en geen eikeltjes zie. Des te verbaasder ben ik als ik even later naar buiten kijk en een stuk of drie Gaaien in de tuin zie scharrelen. Ze vliegen in en uit de tuin, zoeken in het gras en in de enorme eikenboom. Zijn ze de buren te slim af geweest???? Zij ruiken, zien of weten wat ik niet zie: een eikel.....

Eén van de Gaaien vliegt de eikenboom in en begint te rommelen tussen de bladeren van de klimop die langs de boom klimt. De kop van de Gaai verdwijnt in een onzichtbaar gat. Een hoop gewroet en gedoe tussen de bladeren volgt. Nieuwsgierig sla ik de Gaai gade en leg deze ‘soort van de dag’ vast.

Gaai (Garrulus glandarius)

Even later komt de kop het gat uit en wel mét buit: een eikel. De vraag is natuurlijk of de gaaien de eikels hebben verstopt en ze nu komen halen of dat er ergens in de enorme boom nog eikeltjes hangen. De klimop zorgt immers wel voor een mooi vangnet. 

Gaai (Garrulus glandarius)

Een eikel is een kostbare buit en blijkbaar zijn er kapers op de kust. De gaai werpt een schuine blik omhoog en duikt vervolgens met eikel en al een mooi verstop plekje in.

Gaai (Garrulus glandarius)

Zo, de eikel is meteen even weggemoffeld. 

Gaai (Garrulus glandarius)

De Gaai blijft nog even ‘onzichtbaar’ wachten en dan smeert hij hem, met een luide schreeuw én de eikel.

Het mag duidelijk zijn dat de lichtomstandigheden erg matig waren. Desondanks vond ik het gewoon een leuke waarneming en zo vaak krijg ik Gaaien nou ook weer niet op de plaat.

Iedereen weer bedankt voor het bezoeken van mijn blog en de reacties op mijn foto-verhaaltjes.

Sfeerverlichting in 'Hof van Twente'

Zeg nou zelf, de naam 'Hof van Twente' klinkt mooi. Tot korte tijd geleden had ik er niet bewust van gehoord en toen ik er onlangs wat aandacht aan besteedde, bleek het de naam van een gemeente te zijn. Niet dat daar iets mis mee is maar ik dacht dat de naam speciaal was bedacht voor de omgeving van de fotohutten van Han Bouwmeester.

In één van die hutten was ik afgelopen zondag, samen met vogel/fotomaatjes Don en Maria. De hut is gelegen in een loofbos en dat maakte de ligging en het licht zowel uitdagend (als in, oei wat voor iso waarde moet ik nú weer gebruiken, wat is de juiste belichting, hoeveel compensatie etc. etc.), als sfeervol. 

Koolmees (Parus major)

In Tsjechië heb ik een zelfde soort biotoop bij ons huisje, ik ging er dus van uit dat ik hier dezelfde soorten aan zou treffen. Alleen heb ik in Tsjechië niet zo'n mooi laag standpunt en een mooie waterbak voor mijn tentje die voor reflecties zorgt en óók niet van die mooie decoratieve stronkjes.

Boomklever (Sitta-europaea)

Wat ik heb geprobeerd is om eens wat ander soort foto's te maken, sfeervol en foto's met omgeving en reflectie. Geen vogels vol in beeld, een enkele uitzondering daargelaten. Zelf vind ik dat het wel redelijk is gelukt. Het licht dat mooie cirkels maakte door het bladerdak en de struiken op de achtergrond hielp goed daarbij.

Grote bonte specht (Dendrocopos major)

De zoomlens is een uitkomst als je zoiets wilt uitproberen, regelmatig heb ik teruggezoomd om zowel voor als achtergrond in beeld te krijgen. Ook de iso waarde heb ik heel vaak aangepast. De foto's die ik heb gemaakt zijn met tussen de 400 en 1600 iso gemaakt. Ik heb meestal 1/3 stop onderbelicht en met regelmaat het diafragma aangepast. Ik fotografeer (bijna) altijd op de AV stand.

De vogels kwamen braaf op de zaadjes en wormen af, ze kennen de plek duidelijk als een plaats waar iets te halen valt. Jammergenoeg werd er niet gebadderd maar begrijpelijk was dat wel na al die regen. Ook tijdens ons verblijf in de hut kwam er nog een flinke regen- en hagelbui over.Het meest blij ben ik met de foto's van de Glanskop, die had ik niet of nauwelijks. Het is wel een uitdaging om ze op de plaat te krijgen, ze hebben last van ADHD: aanvliegen, pik, wegvliegen... En dat dan, laten we zeggen, zo'n 50 keer.

Glanskop (Poecile palustris)

Glanskop (Poecile palustris)

En dan nog wat meer resultaten van de dag.

Roodborst (Erithacus rubecula)

Boomklever (Sitta-europaea)

Koolmees (Parus major)

Pimpelmees (Cyanistes caeruleus)

Boomklever (Sitta-europaea)

Glanskop (Poecile palustris)

Pimpelmees (Cyanistes caeruleus)

Over een tijdje gaan we naar een andere hut van Han, het is dan winter dus ik ben benieuwd wat we dan weer kunnen verwachten. Dit was een mooie eerste 'test-case' waarin we weer nieuwe (on)mogelijkheden hebben geleerd op fotografiegebied. Zo leer je je camera en lens steeds beter kennen.

O ja, ik schreef in mijn vorige blog dat ik m'n nieuwe (Canon EOS 70D) body wilde uitproberen. Dat heb ik zondag dus uitgebreid kunnen doen. Tot nu toe ben ik heel tevreden met wat de camera aankan.

Grote bonte specht (Dendrocopos major)

Roodborst (Erithacus rubecula)

Koolmees (Parus major)

Dom, de Vink ben ik vergeten maar ik heb nu geen zin om die nog te gaan uitzoeken dus die bewaar ik wel voor 'ooit'.

Iedereen bedankt voor het bezoek aan mijn blog en de leuke reacties. Tot de volgende blog.

Natte Ibis

Zwarte Ibis (Plegadis falcinellus)

Gedeelde smart is halve smart zeggen ze wel eens. Ik denk dat het waar is. Of toch, vandaag was het waar. In de stromende regen fiets ik mijn wijk. De onlangs aangeschafte nieuwe regenbroek doet zijn werk al bijna net zo goed als de vorige, alweer natte billen dus. Aan het einde van zo'n rit, verregend en een soort verkleumd, is het fijn thuis komen in een warm huis. Ik nestel mezelf op de bank met warme thee, dikke pantoffels en een lekker zacht dekentje. Daar komt een mens van bij.

Amper een uurtje later geeft mijn mobiel een signaal: een sms van vogelvriend Eric. Er lopen 2 Zwarte Ibissen rond bij Nieuwkoop. Een complete routebeschrijving zit erbij. Ik ben al opgesprongen als de twijfel toeslaat, het giet! Met een G. Maar ja, Zwarte Ibissen.... en in m'n eigen regio... en een nieuwe body die ik wil testen.... De knoop is snel doorgehakt en dus spring ik in de auto en haast me naar Nieuwkoop, het is namelijk al ruim 16.00 uur geweest en in deze weersomstandigheden gaat het licht echt héél vroeg uit.

Een half uurtje later kijk ik aan de rand van een nieuwbouwwijk het weiland in en grijns. Een echte grijns. Met een G.

Zwarte Ibis (Plegadis falcinellus)

In de nog steeds stromende regen en met het licht al behoorlijk uit, lopen twee Zwarte Ibissen door het weiland te stappen en te foerageren. Ze lijken dit keer inderdaad zwart door de druipende regen. Een wat betere blik op de vogels doet mij besluiten dat het jonge dieren zijn. In hun eerste winterkleed dus. Ook deze twee Zwarte Ibissen, zijn vogels van Zuid-Europa. Momenteel zijn er veel bijzondere vogels in Nederland, en ook de afgelopen weken hebben vogelliefhebbers heel Nederland kunnen doorrijden om bijzondere vogels te zien. Ik houd het bij de regio, dat is wel mooi genoeg.

Zogenaamd 'schuilend' onder een boom schiet ik wat plaatjes. De Zwarte Ibissen lopen gelukkig niet echt heel ver weg, anders was het écht onmogelijk geweest om er nog een foto van te maken. De regen plenst ondertussen gestaag verder op de natte Zwarte Ibissen. Héél natte Ibissen. Met een N.

Gelukkig hebben ze zo te zien genoeg te eten. Maar toch, de temperatuur en al die nattigheid, ik heb medelijden met ze. Tien minuten later kruip ik weer in de warme auto, droog al mijn spullen af en stuur een bedankje aan Eric. Door de scoop werp ik nog een laatste blik op de drijfnatte zwarte vogels. Sterkte jongens, ik zal aan jullie denken morgen op de fiets.

Zwarte Ibis (Plegadis falcinellus)

Oost-West, beide best!

Toevoeging 25-10-2013: Hoe leuk, onderstaande foto staat bij een artikeltje over de bijzondere Daurische Klauwier uit de Waverhoekse 'voortuin'. Het artikel staat op de voorpagina van onze weekkrant 'De Groene Venen'. 

Zie hier: De Groene Venen.

Daurische Klauwier (Lanius isabellinus)

Wat een weekend! Het is een weekend waarvan ik, als vogel kijkend mens, helemaal gelukkig word en dat even de continu aanwezige rugpijn doet vergeten.
Gisteren, zaterdag 19 oktober, vertrokken mijn man en ik richting Zwolle. Daar wonen vogelvrienden van ons die we voor het eerst in 2010 op Lesbos ontmoetten. Het eerste en tweede jaar wisten we hun namen niet en waren het 'de man en de vrouw van het Dwergooruiltje'. Zo gaat dat.

Inmiddels heeft ons contact zich uitgebreid, kennen we elkaars namen en werd het plan gesmeed om ook in Nederland elkaar, en elkaars 'thuis'-gebieden, eens te bezoeken. Tenslotte hebben wij in het westelijk deel van Nederland met polders en plas-dras toch weer andere vogels dan het meer noordoostelijk gelegen Zwolle, met de uiterwaarden van de IJssel en mooie bosgebieden in de buurt.
En zo gingen we vogelen in , voor ons, Oost-Nederland. Het weer was heerlijk en het vogeltochtje ook. Het werd om meerdere redenen een heel geslaagde dag. Ik zag mijn aller, allereerste Vuurgoudhaantje! Zo'n klein stoer vogeltje, zo'n groot plezier. Geweldig, met de telescoop kon ik hem prachtig bekijken toen het beestje ging zitten en een spinnenweb begon leeg te peuzelen. Tot gisteren was het Vuurgoudhaantje één van de vogeltjes van mijn frustratielijstje en nu blijkt gewoon dat hij écht bestaat!
Verder kwamen er Visarend, Slechtvalk, Zwarte mees, Grote bonte specht, Putter en nog heel veel meer voorbij. Ik heb geen foto's gemaakt maar heerlijk genoten van alles wat ik zag door de scoop en hoorde zingen en roepen om mij heen.

En dan. Dan ga je naar huis en ziet op je mobiel dat je een paar sms-jes hebt gekregen. Van het vogel-thuisfront. In de spreekwoordelijke voortuin, De Waverhoek, was een Daurische Klauwier ontdekt. Een Oost-Aziatische Klauwier die dus ernstig verdwaald is. En omdat hij eigenlijk ver in het oosten woont, bijna nooit in Nederland gezien wordt.

Daurische Klauwier (Lanius isabellinus)

Eigenlijk zou ik vandaag met de vogelwerkgroep naar Texel gaan maar dat had ik vanwege mijn rugklachten afgezegd. Zo'n hele dag van 's ochtends vroeg tot in de avond veel in de auto zitten is echt funest op dit moment. Maar nu kon ik tóch een heel klein beetje vogelen dichtbij huis zondag om de Daurische Klauwier proberen te vinden en daarna weer rustig op de bank.
Maria bleek ook zaterdag niet naar de Waverhoek te zijn geweest en we spraken af om zondagochtend 09:00 u.
Ik maak een lang verhaal kort:
Terwijl er een grote groep mannen helemaal aan de overkant op de dijk stond te kijken en te zoeken, besloten Maria en ik dat het verstandig was om daar niet zonder meer naar toe te lopen en even overal te zoeken naar de Daurische Klauwier. We zetten onze telescopen neer en onmiddellijk zei Maria "ik heb hem in beeld!". Hij bleek dus recht voor ons op enige afstand boven in een rietpluim te zitten en was dus alleen te zien van waar wij stonden. Ik verzin het niet! We konden deze mooie verdwaalde oosterse vogel hier in het westen heel mooi in de scoop bekijken van alle kanten. De korte donkere oogstreep, licht geschubd op de borst en de mooie warm oranje-rode (beschadigde) staart met iets donkerder midden. Fotogezien was het bewijsplaatjesafstand maar dat mocht de pret zeer zeker niet drukken. Ondertussen waren de mannen gewaarschuwd en kwamen snel onze kant op. Een zondagochtend in je thuisgebied kan niet mooier beginnen!

Daurische Klauwier (Lanius isabellinus)

Natuurlijk hebben we ook de andere vogels bekeken, wintertalingen, Pijlstaart, Smient, Slobeend, Watersnipjes, Veldleeuweriken, Sperwer etc. kwamen voorbij. En 3 stralend witte Knobbelzwanen zetten hun landing in vlak voor onze neus. Dat blijft toch ook een pracht gezicht en dus:

Knobbelzwaan (Cygnus olor)

Knobbelzwaan (Cygnus olor)

Weinig foto's dit keer maar voor mij zijn het verhaal en het gevoel en de euforie van het vogels ontdekken en - kijken minstens net zo belangrijk. Nog maar eens: Vogels kijken is geluk!

Iedereen nog een heel fijne zondag en bedankt voor het lezen!

Vogels van 'edelmetaal'

Edelmetaal is iets wat over het algemeen mooi wordt gevonden. Goud, zilver en brons 'schitteren' ons dagelijks tegemoet. Sieraden en medailles worden er van gemaakt maar wie vogels kijkt wordt extra verwend. En helemaal gratis! In de natuur is het goud dat er blinkt als je kijkt naar de prachtige Goudplevier.

Goudplevier, winterkleed (Pluvialis apricaria)

In zomerkleed heeft de Goudplevier een zwarte buik, keel en gezicht maar zijn rug en vleugels blijven goud-gevlekt zoals op de foto van de Amerikaanse Goudplevier hieronder te zien is.

Amerikaanse Goudplevier, zomerkleed (Pluvialis dominica)

Of zijn familielid de Zilverplevier, beiden doen hun naam eer aan, vooral als de zon over hun kleed schijnt zijn ze letterlijk schitterend goud en zilver. Degene die ze hun Nederlandse naam gaf moet een mens zijn geweest die werkelijk oog had voor de schoonheid van vogels.

Zilverplevier, winterkleed (Pluvialis squatarola)

Helaas heb ik geen goede foto van een Zilverplevier in zomerkleed maar ook die heeft in de zomer een zwarte buik, keel en gezicht. Goud- en Zilverplevieren vind ik zelf vogels die hun naam echt eer aan doen als het licht goed op hun veren valt en je ze bekijkt door een goede kijker of telescoop, zíe je goud en zilver.

Er zijn nog veel meer vogels met een edelmetaal in hun naam. Afhankelijk van hoe je ze ziet, met welk licht en in welk kleed maakt het zilver of goud meer of minder te begrijpen. Eén ding hebben ze allemaal gemeen, ze blijven mij verwonderen en inspireren.

Kleine Zilverreiger (Egretta garzetta)

De andere Zilverreiger, de Grote, is bij ons in de polder veel te zien, vooral in de winter en dus in winterkleed. Er zijn slaapplaatsen in de buurt waar tot wel 70 à 80 Grote Zilverreigers overnachten. Overdag zie je ze lang de slootjes in de weilanden staan, wachtend en speurend naar een smakeslijk maaltje.

Grote Zilverreiger, winterkleed (Ardea alba)

Grote Zilverreiger, winterkleed (Ardea alba)

Een bijzondere vogel in dit rijtje is de Goud-vink (even expres met een streepje ertussen zodat hij in het Engels 'juist' wordt vertaald), die heeft namelijk een zilveren glans op de rug en de vleugels. Iets wat mij altijd weer opnieuw betovert als ik hem zie (weg)vliegen. Vorig jaar heb ik daar een kort blogje met een gedicht over geschreven: Goudvink met een zilveren vlucht. 

Goud vink (Pyrrhula pyrrhula)

Over het Goudhaantje en het Vuurgoudhaantje ga ik het niet hebben, dat zijn weliswaar heel schattige en mooie vogeltjes maar (foto)frustratiesoorten voor mij.

Gelukkig zijn er soorten die zich wel gemakkelijk laten fotograferen zoals de Zilvermeeuw.

Zilvermeeuw, adult winterkleed (Larus argentatus)

Brons komt er wat bekaaid vanaf. Er bestaat een Bronskopeend. Een tijdje geleden was die ergens in Nederland 'twitchbaar'. Daar had ik dus geen zin in, ik heb er dus ook geen foto van.

De blog sluit ik af met een foto van een juveniele Jan van Gent. Ehhhh, edelmetaal???? Ja, toch wel. Hij heeft de kleur van tin, vroeger het 'zilver van de armen' genoemd.

Jan van Gent, juveniel (Morus bassanus)

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen en kijken, ik ben blij met jullie bezoeken en reacties. Zelf heb ik wat achterstand, zowel in het maken van de blogs, als in het reageren. De klad zat er een beetje in. Gelukkig voor de vogelhobby komen de wintergasten inmiddels binnen. De Roodborstjes zingen hun zilveren liedjes en de eerste Kolgansringen heb ik afgelezen, altijd weer een goed begin van het najaar.

Een fijn weekend allemaal en vergeet niet omhoog te kijken :-).