Afgelopen vrijdag was ik 's middags vrij om eindelijk eens een rondje Waverhoek te doen. Ik had mijn spreekwoordelijke voortuin al te lang verwaarloosd. Het was heerlijk weer, de zon scheen en het was een aangename 15 graden en vrijwel windstil.
Bij aankomst hoorde ik meteen al de Grutto's en even later stond ik al te genieten van alles wat ik om mij heen zag en hoorde. Blauwborst links en rechts, Rietgors, Tjiftjaffen, Roodborsttapuit.... Bij het fort zaten eindelijk weer eens Krooneenden, dát was lang geleden! Het meeste zat voor de foto wel wat op afstand maar door de telescoop was het natuurlijk prachtig. Met filmen kan ik verder inzoomen dus dat heb ik dan ook gedaan.
Blauwborst (Luscinia svecica)
Roodborsttapuit (Saxicola rubicola)
Bergeend (Tadorna tadorna)
Krooneend (Netta rufina)
In het water de eerste 3 zomertalingen (mannen) prachtig in de telescoop. Baltsende Kluten en ruziënde Kluten, Grutto's lieten zich voortdurend luid horen, Kemphanen en Tureluurs foerageerden er tussendoor. Een Witgat liet zich nog even zien en verder waren alle bekende eenden op de plas. De Scholekster sloofden zich uit net als de Kieviten en de Kokmeeuwen die overal bovenuit schreeuwden.
Kluten (Recurvirostra avosetta)
Kluut (Recurvirostra avosetta)
Ik heb het hele rondje om de Waverhoek gelopen en het was een heerlijke 'Birdfullness' wandeling.
Hier een kort filmpje met een impressie van hoe het vrijdag was.
Zondag deed ik samen met Maria een rondje bij haar spreekwoordelijke voortuin, de Haarrijnse plas. Ook hier baltsende blauwborsten, en hoe!
Blauwborst (Luscinia svecica)
Ook zagen we Kleine pleviertjes en Geoorde futen prachtig in zomerkleed. Ze zaten jammer genoeg wel ver weg op de plas. Oeverzwaluwen cirkelden boven ons en de Tjiftjaffen zorgden voor een continu concert. Een paartje Roodborsttapuiten liep te slepen met nestmateriaal. Lente!
Onderweg naar huis vloog er een Ooievaar over, mijn eerste dit jaar. Een paar kilometer verderop vond ik er nog 1 foeragerend in een weiland. De ring kon ik niet aflezen want die zat onder de bagger.
Ooievaar (Ciconia ciconia)
Bij thuiskomst fladderde er een kleine vos en een Dagpauwoog voorbij. Het is lente en ik vind het heerlijk!
Om een regenachtige zondagmiddag te vullen met zonnige herinneringen en vooruitzichten :-).
Vanwege gezondheidsperikelen van mijn man ben ik de afgelopen maanden niet zo actief geweest op blogger. Gelukkig gaat alles de goede kant op en kom ik vanzelf weer terug. Vogelen gaat wel door op een lager pitje maar ik heb toch alweer leuke dingen gezien. Fotografisch was het echter niet de moeite dus dan komt er ook geen blogje. Binnenkort wat langer vrij dus wie weet :-).
De wereld om me heen lijkt stil als ik naar buiten kijk. Alles is omhuld door een ijslaag. Stil en koud is het. De vroege wandeling met de hond is er een die af en toe op knieën en handen moet want het pad waarop ik probeer te lopen is een ijsbaan. De hond doet een perfecte imitatie van 'Bambi' op het ijs, jammer dat stampertje er niet is om te helpen. Maar wat is het heerlijk buiten. Bij elke stap knispert het ijs onder mijn voeten en mijn adem maakt wolkjes in de koude ochtend.
Na het ontbijt ga ik weer op pad, de wereld lijkt nog steeds stil maar is het niet. Overal om me heen knispert, zucht, kreunt, tikt en leeft het smeltende ijs. De mist, wolken en zon veranderen de omgeving in een magische plek waar ik alleen in loop.
IJs dat takjes en bladeren omhult, maakt door de lens bijzondere structuren zichtbaar.
En hoewel ik het mooi vind, is de wandeling zelf en het beleven van deze plek waar ik al eerder zo vaak liep, het mooiste. Het verstilde en bevroren meer, een zeearend die geruisloos over vliegt maar die ik opmerkt omdat alle eenden de lucht in gaan. De structuren en kleuren in het zand, de wolken en de lucht die naadloos overgaat in het water. Walk on....
Een achtergebleven stoel herinnert aan een eerder seizoen met hoog water en vissers. Beide zijn in dit jaargetijde afwezig maar ver weg op de andere oever zie ik een figuurtje lopen. We zijn alleen maar toch samen in deze wondere koude wereld.
Zo loop ik door en laat de natuur haar heilzame werk doen. Vandaag is het grote geheel de balsem voor de ziel: frisse koude lucht, het ijs en het zand, de geluiden van alles om mij heen, zichtbaar en onzichtbaar, flarden mist, een sprankje zon. Natuur heelt, geeft ruimte, rust en bezinning. Na een uurtje draai ik me om en loop terug, 'met hoop in mijn hart'.
You'll never walk alone
When you walk through a storm Hold your head up high And don't be afraid of the dark
At the end of a storm There's a golden sky And the sweet silver song of a lark
Walk on through the wind Walk on through the rain Though your dreams be tossed and blown
Walk on, walk on With hope in your heart And you'll never walk alone
You'll never walk alone
Walk on, walk on With hope in your heart And you'll never walk alone
You'll never walk alone
Songwriters: Oscar Hammerstein II / Richard Rodgers
Vandaag een droomvogel gezien: de Notenkraker. Wat een plaatje, wat een heerlijk meewerkende en gezellige vogel en wat een lief smoeltje. Ik ben nog euforisch...
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Het was een van mijn grote vogelwensen: een Notenkraker zien. Zo'n vogel die je bij het doorbladeren van je vogelgids telkens weer tegenkomt en dan denkt; oooh, die wil ik ook zien, zucht.
Een appje van een vogelvriendin uit Brabant deed mij opschrikken tijdens het postfietsen. Er zat dus écht een Notenkraker in Nederland en hij was bijna aaibaar. Ik werd er een soort chagrijnig van want ik moest nog werken en het was ook nog koud en naar fietsweer, bah.
Maar soms helpt het geluk een handje. Terug op het depot waar ik de post voor mijn tweede wijk ging ophalen waren een paar collega's aanwezig. Die weten dat ik (vogel)gek ben en dat ik weleens hysterisch doe als er een 'harde' soort in de buurt is. Nu vertelde ik dus ook dat er een Notenkraker zat, niet in de buurt maar Wageningen is te rijden in een uur. Eén van mijn collega's had wat weinig werk dus ik greep de gelegenheid aan om hem wat extra werk te bezorgen en mijzelf daarmee een bijna vrije middag :-D. Ik kon naar de Notenkraker! Meteen Maria gebeld dat ik eraan kwam, die was wel een beetje beduusd want eerder hadden we afgesproken om te wachten tot woensdag (met het risico dat de vogel gevlogen zou zijn) vanwege tijdgebrek. Uiteraard vond ze het wél een heel goed idee om meteen te gaan en zo geschiedde.
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes) op het balkon
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes) op het balkon
Ter plaatse zagen we het juweeltje vrijwel direct. Hij zat op dat moment op een balkon waar hij blijkbaar van pinda's zat te snoepen. Even later vloog hij vlak voor ons het gras in om daar wat nootjes te verstoppen en wat rommeltjes te verplaatsen. Ongelooflijk, zo dichtbij.
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Een paar minuten later vloog hij weer terug naar het balkon om vervolgens om de hoek weer naar beneden te vliegen waar hij heel lang rond bleef scharrelen, eten, stukje hippen, lopen, rennen, eten, hakken... Hij liep zelfs tot tegen mijn voeten aan!
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Het was echt DE Droomvogel die ik had gedacht dat het zou zijn, dat guitige koppie, die prachtige witte druppeltjes op zijn verder diepbruine verenpak. Zó mooi!
De Notenkraker komt normaal voor in (noord)oost- en midden Europa, maar dus ook Siberië en oost-Rusland. Het is een zeer zeldzame dwaalgast in Nederland. Hij is zo groot als een Gaai en is ook lid van de familie kraaien, de snavel lijkt ook op die van een Zwarte kraai.
Maria en ik hadden samen een topmiddag én ik had eindelijk weer eens iets om op de blog te zetten :-)!
Afgelopen woensdag reed ik naar een nabij gelegen plaats om wat te gaan fotograferen voor de fotoclub waar ik lid van ben. Ik was net daar toen er een WhatsApp van mijn man binnenkwam. Ik keek en zag een foto met daarop een deel van een tuinstoel en een grijzige stip... De tekst eronder was: 'Draaihals in de tuin'. Nu heeft mijn man géén goede camera maar wél verstand van vogels. De foto was met zijn mobiel genomen en dat was natuurlijk hopeloos, kon hij ook niet helpen. Ik belde naar huis en vroeg voor de zekerheid of hij niet aan het dollen was. 'Nee, echt waar, ik kijk meteen nog even', en, 'hij zit er nu weer', aldus manlief. Ik hoefde niet te twijfelen of ik ging fotograferen voor de club of dat ik terug naar huis zou gaan: een Draaihals in de tuin wint, met grote voorsprong.
Draaihals (Jynx torquilla)
Ik racete naar huis waar mijn man al klaarstond om me te vertellen dat HIJ aan de andere kant van het huis zat. Ik sloop om het huis en zag.... NIETS.
Tja, het blijven vogels en dus onberekenbaar. Ik installeerde me in een tuinstoel, beentjes omhoog en camera en kijker naast me. Even later plofte de Draaihals in de tuin, zag mij en verdween meteen weer. Gelukkig moest hij alleen even wennen want na enige tijd kwam hij meerdere keren terug om te foerageren, op een gegeven moment kwam hij zo dichtbij dat ik zelfs moest uitzoomen.
Draaihals (Jynx torquilla) best wel dichtbij
Draaihalzen zien er bijzonder uit, ze hebben een soort historisch aandoend verenpak dat bijna geschubd lijkt. Ze foerageren bij voorkeur op mieren die ze met een lange roze kleverige tong uit of van de grond opslurpen. Ze 'boren' met die tong rustig een eindje de grond in. Dit is te zien in het filmpje waarop de Draaihals foerageert naast de boomstam.
Draaihals (Jynx torquilla) op zoek naar mieren
Draaihals (Jynx torquilla)
De hele middag bleef de vogel terugkomen, erg leuk en het was genieten. De vorige Draaihals in de tuin (toen 2 stuks, een adult en een jong) was alweer 7 jaar geleden. Prachtige soort gewoon. De volgende dagen heb ik hem niet meer gezien, het weer was ook wel behoorlijk slechter geworden dus was ik ook minder buiten. Wellicht dacht de Draaihals ook wel dat het beter was om er vandoor te gaan met zulk weer, tenslotte moet hij nog naar Afrika om te overwinteren.
Draaihals (Jynx torquilla)
Hieronder staan nog de filmpjes die ik heb gemaakt. De systeem camera presteert erg goed met filmen, dat is echt een verbetering t.o.v. mijn spiegelreflex camera die ik hiervoor had. Blij mee.
Bedankt voor het lezen en kijken naar mijn blog en ook voor de reacties. Fijn weekend!
Gisteren zat ik in de tuin toen er twee Zwarte roodstaarten voorbij kwamen. Ik had er de hele week al genoeg gezien in het dorp (ook een Gekraagde roodstaart trouwens) maar ik had telkens geen camera bij me omdat ik 9 van de 10 keer met de hond aan het wandelen was.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Ik haalde dus mijn camera van binnen en ging weer rustig buiten in de tuinstoel zitten. Een van de Zwarte roodstaarten kwam terug, een jong beest.
De Zwarte roodstaart is een vogel uit de lijster familie, net als de Roodborst. Zijn houding is ook bijna hetzelfde als een Roodborst.
Hij landde op het houthok waardoor ik iets omhoog moest fotograferen.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Daarna liet hij zich van dichtbij van alle kanten bekijken en fotograferen, echt leuk.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Het zijn drukke vogeltjes, ze zien overal insecten en vliegen dan kleine stukjes, eten hun prooi en hup weer door. Ook wordt er bijna continu met het staartje gewipt.
Hij besloot zijn bezoek aan de tuin door weer via het hout te verdwijnen. In het houthok zitten ontzettend veel insecten en spinnetjes dus daar kan hij voorlopig nog zijn buik vol eten.
Zwarte roodstaart, juv (Phoenicurus ochruros)
Een kort filmpje om even het gedrag en het gewip met het staartje te laten zien.
Bedankt voor je bezoek aan mijn blog en je eventuele reactie, ik ben er altijd blij mee!
