woensdag 25 maart 2015

Vergeet niet omhoog te kijken!



Merel (Turdus merula)
Lente en liefde (in de lucht)

Het is helemaal raak om mij heen in de vogelwereld. Terwijl ik in de lentezon geniet, wordt er om me heen gezongen, gebaltst, gekroeld en voor nageslacht gezorgd.

De Pimpelmezen zijn de nestkast aan het inrichten, de Buizerds doen ‘het’ in de boom en de Goudvinken zitten snavel aan snavel tegen elkaar aan te wrijven. De tuin en de omgeving is vol van paartjes vogels die het gezellig maken.

Mijn voederplekje is tussen de vrijerij door ook in trek, gelukkig maar want anders zat ik weer opgevouwen voor niets te verstijven in dat tentje.

Goudvink (man) (Pyrrhula pyrrhula)

Goudvink (vrouw) (Pyrrhula pyrrhula)

Roodborst (Erithacus rubecula)

Groenling (vrouw) (Carduelis chloris)
Vandaag, al weer zon, ben ik op pad geweest op zoek naar ‘mijn’ roofvogels. Want de Zeearend schitterde door afwezigheid terwijl we hem hier altijd zien. Gelukkig vond ik hem terug terwijl ik de éénbaansweggetjes van West-Tsjechië aan het aftuffen was. Ineens zag ik de reus aankomen in de verte, er hing een ander roofvogeltje boven, dat bleek een Buizerd te zijn die hem weer dapper probeerde te verjagen. Toen de Zeearend op acceptabele foto afstand was, had ik inmiddels een verkeersopstopstopping veroorzaakt en moest het doen met de foto’s die ik had, helaas op te grote afstand. Maar hij is er en daar word ik blij van.

Zeearend (Haliaeetus albicilla)
Zeearend (Haliaeetus albicilla)
Ook blij ben ik als ik hier in alle rust wandel en al het vogelgezang op me laat inwerken. Veldleeuweriken hoor je hier overal. Geelgorzen, Vinken, Goudvinken, Groenlingen, Tjiftjafs en Putters. Om maar een handje vol te noemen. Terwijl ik wandel kijk ik regelmatig omhoog want het is de tijd van de Rode wouw. Ook dit keer word ik niet teleurgesteld. Eerst zie ik hem ver weg in de scoop, later kondigt hij zich roepend aan en komt over me heen gevlogen. Een jaarlijks terugkerend ritueel. Wat is het toch een prachtige rover!

Rode wouw (Milvus milvus)

Rode wouw (Milvus milvus)

In een onbenullig plasje zie ik twee Zomertalingen, de eerste die ik dit jaar zie. Vervolgens een erg rechtop zittend vogeltje op een rommelig omgeploegd veld: Tapuit, yes. 

Zomertaling (man) (Anas querquedula)
Weer thuis frommel ik mijzelf weer in mijn tentje. Ik hoef niet eens te wachten want de Sijsjes en een Putter maken het feestje van vandaag compleet. De Putter bekijkt het eerst even vanuit de boom maar komt daarna bijna mijn tentje binnen lopen. 

Sijs (man) (carduelis spinus)
Sijs (man) (carduelis spinus)
Putter (Carduelis carduelis)
Putter (Carduelis carduelis)
Putter (Carduelis carduelis)
Toen we hier zaterdagavond aankwamen was ik erg moe. Het jaar is nogal roerig (geweest) en ik merkte dat mijn spanningsmetertje op hol begon te slaan. Al na één dag vogelen, rust en zon voelde ik al die spanning van me afglijden tijdens de eerste wandeling langs het meer. Wat is het toch een zalige hobby, of passie zo je wilt. Het maakt je hoofd leeg en het is gezond. Het belangrijkste: ik word er zo heerlijk gelukkig van. 
 

maandag 2 maart 2015

Inhaalslag!

Ik heb wat in te halen want ik loop gruwelijk achter met de blog. Soms heb je dat. Gewoon geen zin, gewoon geen inspiratie, gewoon geen lekkere foto's. Nou ja, een excuus is altijd wel voorhanden.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken wel gevogeld en gewandeld, zij het iets minder dan normaal. Maar er waren toch wel diverse leuke uitjes o.a. met Maria. We deden een dagje Texel waar ik eindelijk eens fatsoenlijke Scholeksterfoto's kon maken zelfs terwijl hij ons de rug toekeerde. Hij maakte het goed door daarna een lekkere worm te vangen en dat is dan wel weer een extraatje voor een foto.

Scholekster (Haematopus ostralegus)

Scholekster (Haematopus ostralegus)

Scholekster (Haematopus ostralegus)   
Een dagje in de provincie Utrecht leverde mooie plaatjes op van de Wilde Zwanen. Op de foto een adult en een juveniel, daarbij zie je dat de snavel nog geler moet gaan kleuren. Ook is hij nog niet zo wit als zijn vader en moeder.

Wilde zwaan (adult) (Cygnus cygnus)
Wilde zwaan (juveniel) (Cygnus cygnus)
De foto's zijn aan het einde van de middag genomen en ik was blij met het mooie licht. Ook het feit dat we best dichtbij konden komen (dankzij een slinkse manoeuvre van Maria) zorgde voor foto's waar ik best tevreden mee ben.

Eerder waren we even langs de Bosuil geweeest, die zat lekker te dutten dus echt spannend is het niet maar ik plaats hem. Omdat het kan :-).

Bosuil (Strix aluco)
Tijdens diezelfde dag reden we langs een paartje Rosse stekelstaarten in winterkleed.  Op zijn flank zie je een heel klein beetje bruine veren doorschemeren van het zomerkleed. Eigenlijk zijn het maar rare eenden en ik vind ze ook niet echt mooi. In zomerkleed is het mannetje wel opvallend met zijn blauwe snavel maar toch, bij mij wint hij de schoonheidsprijs niet. Overigens is deze eendensoort een exoot, hij komt oorspronkelijk uit Amerika. Liefhebbers van exotische watervogels houden dit soort eendjes en in de loop van de jaren zijn er diverse ontsnapt die prima in staat zijn om zich in het wild te handhaven en voort te planten. Zoiets als een Halsbandparkiet dus, maar dan in het water.

Rosse stekelstaart (Oxyura jamaicensis)
Gisteren gingen Maria en ik op pad om een Kleine Geelpootruiter te bekijken. Tevens een Amerikaanse soort maar in dit geval een dwaalgast en dus geen ontsnapte vogel, althans daar gaan we van uit. De vogel liet zich prachtig zien en het zonnetje scheen heel mooi op de goudgele poten. Prachtig. Foto's maken was echter geen optie, het was echt te ver weg en we stormden ook nog eens bijna omver. Gelukkig biedt de telesccop dan uitkomst om toch te genieten van zo'n prachtige steltloper.

Uiteraard gingen we vervolgens nog even 'auto-vogelen'. In de buurt zat een Dwerggans, ook een zeldzame vogel voor Nederlandse begrippen. Het beestje zat keurig op ons te wachten dus daar waagde ik een foto aan. De Dwerggans heeft een geel ringetje rondom het oog, een kleinere snavel dan een kolgans en een grotere 'bles' die verder omhoog loopt dan bij de Kolgans. Het voorvoegsel 'dwerg' geeft al aan dat hij niet heel groot is. Op de foto links een Kolgans en rechts de Dwerggans.

Kolgans (Anser albifrons) en Dwerggans (Anser erythropus)
In de buurt van de ganzen zagen we al flink veel baltsende Buizerds en Torenvalken. We reden een ruig industriegebiedje in en daar wemelde het inderdaad van de Buizerds, ze vastleggen was dan wel weer een ander verhaal want ze hingen bij voorkeur recht boven de auto en ik ben wel lenig maar ook niet zó lenig dat ik vanuit mijn raam dat dan nog kan fotograferen. Het blijft dus maar bij een al-honderd-keer-eerder-gemaakt plaatje, net als bij de Torenvalk trouwens.

Buizerd (Buteo buteo)

Buizerd (Buteo buteo)


Torenvalk (v) (Falco tinnunculus)
De afsluiter van de dag was leuk. In Maria's buurt zat een Noordse kauw. Maria volgt het beestje al jaren maar ik had er nog nooit een gezien. Dus het was erg leuk dat de bewuste Noordse kauw even mooi op het dak ging zitten zodat ik hem kon bekijken en fotograferen. De Noordse kauw is een ondersoort van de Kauw. Hij heeft een witte band in zijn nek na het grijs waar de gewone kauw alleen grijs heeft.

Noordse kauw (Corvus monedula monedula)
Zo, nu ben ik weer een beetje bij. Inmiddels is de meteorologische lente aangebroken (al zou je het niet zeggen met de hagelbui en onweer van vanmiddag) en heb ik gisteren mijn eerste Grutto's van het jaar gezien. Daar word ik dan wel weer blij van. Nog even en we horen ze ook weer: Grutt-o, grutt-o, grutt-o.
Het goede seizoen komt eraan!

Tot slot: iedereen weer bedankt voor het lezen en bekijken van mijn blog

vrijdag 6 februari 2015

Mijmering



Zo vers, zo teer
Net februari en je kopje komt
Al boven de grond
Hoe klein je ook bent
Je houdt gestand
Gegeseld door gure wind
Je naam zo helder
Brengt een klinkende boodschap mee
Herinnert aan sneeuw en kou
Maar toch geef jij een voorjaars-teken
Als je fluweelzachte witte blad
Fluistert langs mijn vingers
Wanneer ik jou vereeuwig
Als eerste lentebode


zondag 25 januari 2015

Groot Mijdrecht in stilte


Soms zijn er momenten in je leven dat je hoofd vol zit met gedachten maar dat de juiste woorden niet te vinden zijn om ze te omschrijven.

De schoonheid van berijpt riet, de stilte van een mistige polder, de gouden gloed over het riet langs de Grote Wije, het genieten van een klein speciaal reigertje, het verre gefluit van de smienten, vogels die in bevroren gras naar voedsel zoeken en de gedempte geluiden van een natuur onder een nevel die zo'n speciale sfeer geeft.

Polder Groot Mijdrecht, een impressie.




 

zondag 18 januari 2015

Vet!

Gisteren kreeg ik van de redactie van 'IVN De Ronde Venen en Uithoorn' de vraag of ik een stukje wilde schrijven over 'ons' Koereigertje voor in het blad. Uiteraard met foto's erbij die ik de afgelopen week en eerder maakte.

Op zo'n verzoek kan ik geen nee zeggen (dat kan ik überhaupt slecht, maar dat terzijde). Dus ben ik 's avonds even in de virtuele pen gekropen met het onderstaande stukje tekst als gevolg (min of meer, er zijn een paar kleine aanpassingen). Ik weet dat het vorige blogje ook over de Koereiger ging maar ondertussen heb ik een serie nieuwe foto's kunnen maken van dit 'vette' reigertje.
**********************************************************************************



Polder Groot Mijdrecht is één van de aantrekkelijkste plekken in Europa , althans dat vindt een bijzonder reigertje dat er al enige weken verblijft. Op 28 december 2014 werd hij ontdekt langs de Waverdijk. 
Koereiger (Bubulcus ibis)
Het reigertje, meer bepaald een heuse Koereiger, heeft er voor gekozen om de winter door te brengen in frissere streken dan normaal. De Koereiger hoort namelijk lekker te zonnebaden in Zuid-Frankrijk, Spanje of Portugal en bij uitbreiding in Noord-Afrika. Om het plaatje compleet te maken vervoert hij zichzelf op de ruggen van groot vee. Je ziet het inmiddels voor je en krijgt vanzelfsprekend een warm vakantiegevoel met fantasieën over de prachtige Camargue en de Middellandse zee.

Hoe anders dan de strakke groene vlakten van de polder Groot Mijdrecht. De koeien staan binnen maar gelukkig zijn er schapen buiten waar het Koereigertje statig tussendoor schrijdt. Zo af en toe staat hij stil. Dan loert hij geconcentreerd naar het gras. Inmiddels weet ik wat er gaat gebeuren; er moet gegeten worden. Met het snelle reactievermogen dat hij bezit grijpt hij een muis. Of een mol. Of een insect, dat is normaal gesproken zijn hoofdvoedsel. Maar zeg nou zelf, als je moet kiezen tussen 100 insecten vangen of 1 vette muis dan is de keuze gemakkelijk.
Op het stukje dijk waar de Koereiger voornamelijk zijn ‘tijdelijke vaste plek’ heeft, barst het van de muizen. Lekker vette ook, ik heb het zelf gezien. 

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)
De Koereiger zelf is een van de kleinere reigers van Europa. Momenteel is hij in zijn winterkleed en vrijwel egaal wit. Op zijn kop kun je nog iets geelachtig gekleurde veren zien die horen bij zijn zomer- of prachtkleed. In het zomer- of paarkleed heeft de Koereiger namelijk prachtige oranje-gele veren op zijn kop, onderaan de hals en op zijn rug. Kortom, het is een fraai reigertje. Die lange veren onderaan de hals en op de kop heeft hij overigens ook nu en ze wapperen fraai in de wind.

Regelmatig breng ik hem even een bezoekje. Hij is grappig, het Koereigertje, en niet schuw. Daarnaast is hij een goed fotomodel. Zo doet hij niet moeilijk om mij getuige te laten zijn van gruwelijke taferelen zoals het in zijn geheel doorslikken van een nog worstelende muis. 

Koereiger (Bubulcus ibis)

Koereiger (Bubulcus ibis)
Of om te zorgen dat zijn kopveren mooi in punkkapsel komen te staan. Zoals in de vorige blog te zien was.

Ik houd hem in de gaten, ons Koereigertje. Als hij zo doorgaat wordt hij letterlijk vet. Ons eigen obesitas reigertje wordt het dan. Eén probleem hebben we in Groot-Mijdrecht in elk geval niet: de boeren hoeven niet te klagen dat de muizen alles op- en kapot vreten. Daar krijgen ze hier de kans niet voor!

Iedereen weer bedankt voor het lezen en bekijken van mijn blog en het schrijven van een reactie, dat blijft fijn!