Een vogelblog dit keer, ja echt. Tenslotte had ik het beloofd. Gisteren heb ik dan ook heel wat gezien in de Groene Jonker (de achtertuin) maar fotografisch gezien werden het geen hoogstandjes. Wel foto's met een aaah en oooh gehalte, want lieve, kleine schattige pulletjes. De 'betere' foto's komen uit m'n archief.
Na mijn wijkjes fietste ik naar de Groene Jonker waar ik met Kees J. had afgesproken om een rondje te maken. Vogels kijken met Kees is altijd gezellig, leerzaam én staat bijna altijd garant voor het zien van leuke dingen want Kees heeft een bijzonder oog voor (verstopte) vogels. Vooral ralletjes. Tot de familie van de rallen behoren onder meer de Meerkoet, het Waterhoentje maar ook de wat minder algemene Waterral, het Porseleinhoen en het zeer zeldzame Klein Waterhoen en Kleinst Waterhoen. Kees heeft ze allemaal al eens zelf ontdekt. Om verstopte ralletjes zoals Porseleinhoen en Waterral te zien, is met Kees een rondje maken dus gewoon een beetje eigenbelang... ;-). Daarnaast heeft Kees mij heel veel geleerd toen ik net met vogelen begon en nog steeds weet en ziet hij heel veel meer dan ik. Om niet helemaal nutteloos te zijn, hoor ik dan gelukkig best goed en kan ik soms Kees verrassen met een leuk zangertje. Inmiddels zijn we al een paar jaar vogelmaatjes die (on)regelmatig samen vogels kijken en ook wel van een beetje competitie, met een knipoog, houden. Bijvoorbeeld als het om ganzenringen aflezen gaat.
Genoeg hierover. Ik kom de Jonker in en Kees meldt al meteen een Steenloper. Een echte kustsoort en dus bijzonder bij ons in het binnenland én mooi in zomerkleed. Dubbel bijzonder dus. Door de telescoop laat hij zich prachtig bekijken.
Steenloper (Arenaria interpres)
Door de hele Jonker wemelt het van de Kleine pleviertjes, adulten en juvenielen. Ze zijn niet fotografeerbaar maar ik heb er archiefplaten van. De adulte Kleine plevier kun je herkennen aan het mooie gele oogringetje.
Kleine plevier (Charadrius dubius)
Kleine plevier (Charadrius dubius)
Ook lopen er meer dan 100 Kemphanen rond, allemaal een beetje 'schroffelig'. De mooie kragen van hun baltskleed zijn inmiddels voornamelijk verdwenen. Zonder die kraag hebben ze maar dunne nekjes en vind ik ze persoonlijk niet mooi. Het is me dan ook nog nooit gelukt om een mooie Kemphanenfoto te maken. Altijd gooi ik de foto's weg. Het zal wel aan mij liggen. Voor dit blog heb ik dan maar een foto bewaard waarop de rare nekjes niet zo goed zijn te zien ;-).
Kemphaan (Philomachus pugnax)
Watersnippen, Zomertaling, Oeverlopers, Witgatjes, Lepelaars en Bosruiters zien we ook.
Lepelaar (Platalea leucorodia) Juveniel, o.a. te herkennen aan de zwarte vleugelpunten.
Bosruiter (Tringa glareola)
We wandelen een stukje verder en dan komen we bij 'Ralplaza'. Eerst horen we een Waterral gillen. Dat klinkt alsaf er een big wordt gekeeld. Een spectaculair geschreeuw voor zo'n relatief klein vogeltje. Vervolgens ziet Kees een juveniele Waterral, een beige-achtige vogel die nog niet in adult kleed is maar qua grootte bijna volwassen. 'Bewijsfoto'.
Waterral (Rallus Aquaticus)
Een stukje verderop vindt Kees een pul (donskuikentje) van een Waterral. En die zijn zó leuk. Pikzwart dons op lange benen met grote poten en een echt Waterral snaveltje, al is het dan nog wel licht gekleurd.
Waterral (Rallus Aquaticus)
Waterral (Rallus Aquaticus) Let op die enorme poot.
Vervolgens komt er een ouder bij het jong. Even later ontdekt Kees verderop in de rietkraag een Porseleinhoen die ik dankbaar kan bekijken. Gelukkig vind ik zelf ook nog een Waterral en hoor ik een Snor. Later zien we twee Waterral ouders met elk een pul. Heel leuk en we staan bijna een uur naar alle ralletjes te kijken.
Waterral (Rallus Aquaticus)
Terwijl we staan te genieten van de ralletjes, zingen de Snor, Rietgors, Kleine Karekiet en Rietzanger onverstoorbaar hun riedeltjes.
Rietzanger (Acrocephalus schoenobaenus) Foto uit de Waverhoek.
Snor (Locustella luscinioides) Foto uit de Waverhoek
Zeer tevreden wandelen we terug richting onze fietsen. We splitsen op want we staan op verschillende plekken en ik kijk nog even op hét hoekje van de Jonker waar altijd wat te zien is. Een Bruine Kiekendief zorgt nog even voor wat paniek en ik zie de Kleine Strandloper die in de ochtend was gezien. Ook valt mijn oog op een zéér donkergrijze Kwikstaart. Rouwkwik, denk ik meteen. Na een kwartier naar het beestje te hebben gekeken kan ik er echt niets anders van maken en ik maak een foto op enorme afstand. Er wordt nog over gediscussieerd of het een Witte Kwikstaart of een Rouwkwikstaart is. Bij de parkeerplaats vliegen de Boerenzwaluwen af en aan. De jonge zwaluwen hebben honger en al kunnen ze best zelf eten zoeken, ze laten het toch liever over aan pa of ma.
De foto's zijn van vorig jaar maar dit jaar doen ze weer precies hetzelfde....
Boerenzwaluw (Hirundo rustica)
Boerenzwaluw (Hirundo rustica)
Boerenzwaluw (Hirundo rustica)
Na een gezellige en vogelrijke middag fiets ik tevreden naar huis. We hebben veel gezien en veel gehoord. Het is dit jaar zeker geen saaie juli maand voor wat betreft vogels. En de Jonker is weer als vanouds een fijne vogelplek, al duurde het dit jaar wel erg lang voor het zover was.
Vanmiddag belt Kees me. Hij staat naar een Poelruiter te kijken in de Waverhoek (de voortuin). Echt fijn zo'n vogelmaatje! Helaas heb ik andere verplichtingen en kan ik niet gaan kijken. Nu maar hopen dat het bijzondere steltlopertje er morgen of zaterdag ook nog zit, dan kan ik nóg een vogelblog maken........
Je hebt schaamsoorten, die zijn inmiddels bekend. Maar ik heb ook frustratiesoorten. Dat zijn soorten die iedereen wél ziet maar jij niet. Je leest dat zo'n soort op een bepaalde plek zit, de foto's vliegen je om de oren maar zodra jij er komt zijn ze spoorloos. Mijn frustratiesoort nr. 1 is de Buidelmees. Wat zou ik die graag, op z'n minst, eens zien. Inmiddels ben ik voor de 4e keer naar de polder geweest waar die beestjes zitten als ik er niet ben. En, er dus niet zitten als ik er wel ben. Verder zal ik er niets over zeggen want mijn dag werd toch wel erg goed gemaakt door een bijzonder meewerkende Blauwborst. Voor mij één van de mooiste vogeltjes van Nederland.
Blauwborst (Luscinia svecica, Bluethroat)
Blauwborst (Luscinia svecica, Bluethroat)
Blauwborst (Luscinia svecica, Bluethroat)
Van zo'n Blauwborst word je toch blij. De frustratie is naar de achtergrond verdwenen en doet zich tijdens het rondje wandelen nog slechts eenmaal even voor als ik een klein vogeltje een lisdodde zie uitpluizen. Ja, ja ja, een Buidelmees.
O nee, toch niet, het is een vrouwtje Rietgors.
Een stukje verder schijnt het zonnetje mooi op een fuut en iets minder mooi op een Waterral. Maar toch ook zo'n Waterral geeft plezier aan een wandeling buiten.
Fuut (Podiceps cristatus, Great Crested Grebe)
Waterral (Rallus aquaticus, Water Rail)
Tenslotte op de terugweg laat een Grutto zich prachtig benaderen. Rustig foerageert zij verder. Ik maak de laatste foto's van de dag en ga vrolijk naar huis. Die Buidelmezen negeer ik gewoon vanaf nu!
*De titel die ik gebruikt heb voor dit verhaal heb ik jaren geleden gevonden op internet. Het is een Chinese wijsheid en hij is waar.
Wat betreft mijn eigen fotomogelijkheden, en bijkomend het resultaat, ben ik niet vaak overdonderd. Maar nu heb ik toch echt een onwaarschijnlijke dag meegemaakt, vorige week vrijdag, waarop het allemaal meezat, de vogels dichtbij zaten, 'schaamsoorten' gefotografeerd konden worden en ik weer van mijn camera houd zoals het hoort (ik zat serieus te denken om de boel deels te vervangen en een Bridge camera erbij te kopen, dit ook vanwege de pijn aan mijn handen maar ik zie er toch nog maar even vanaf). Blij kwam ik 's avonds thuis met teveel. Teveel foto's, zelfs teveel van 'een soort van best wel goede foto's', voor zover je dat dan over je eigen foto's mag zeggen. Het uitzoeken, sorteren, weggooien, bewerken en verwerken kost vervolgens daaaaaagen maar inmiddels heb ik een redelijk serietje bij elkaar.
Vrijdag ging ik vroeg op weg richting Delft. Daar zou ik Don ontmoeten en samen zouden we naar Zeeland rijden. In het binnenland scheen de zon boven en onder de mist, een mooi gezicht maar moeilijk te vereeuwigen met een telelens en vanuit een rijdende auto. In Zeeland was er een kleine wegomlegging, we begonnen al te mopperen totdat er in het gehuchtje waar we doorheen gestuurd werden ineens 30 Kramsvogels bijna tegen de auto, op een struik aan het foerageren waren. Ik stond boven op de rem en terwijl we asociaal midden op de weg waren gestopt begonnen we al de camera's te pakken. Nadat we even hadden in- en uitgeademd kwamen we tot bezinning en parkeerden de auto op een nette plek. We pakten de statieven en de camera's en begonnen met fotograferen. De Kramsvogels waren zo vreselijk hongerig dat ze, ondertussen elkaar en elke andere lijsterachtige verjagend, probeerden elk nog aanwezig besje in de wacht te slepen. Hert ging niet zonder een hoop geduw en getrek en dat op ongeveer 2 meter voor ons. De zon piepte lekker door de wolken waardoor ik ook in de wolken was. Wat een plaatjes.
We genoten een half uur volop van deze lijsterachtige met z'n bijzonder eigengereide karakter, ze kunnen namelijk boos zijn, héél boos.
Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)
Of beteuterd.
Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)
Of heel hongerig.
Kramsvogel (Turdus pilaris, Fieldfare)
Ik heb veel foto's van de Kramsvogels dus in een volgende blog zal ik er nog een paar zetten.
We reden verder. Vlak over het grote water, dichtbij de eindbestemming van die dag doemde een grote plak mist voor ons op. Hoe kon dat nu ineens? We keken elkaar al gefrustreerd aan. Onze laatste vijf gezamenlijke foto-uitstappen waren namelijk ook al jammerlijk mislukt door slecht weer. Maar dit keer pakte het anders uit. Alles zat mee. In een besneeuwd veld zat een Torenvalk met de restanten van een prooi nog aan zijn veertjes en poot met opgebolde veren mooi te wezen, De mist zorgde voor een perfecte achtergrond zodat de Torenvalk helemaal tot z'n recht kwam.
Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)
Torenvalk (Falco tinnunculus, Kestrel)
Dan de slootjes. Van alles liep er stiekem te foerageren in camouflage kleuren maar die kennen we inmiddels. Watersnippen en Bokjes, (een kleine snip, met een kortere snavel dan de Watersnip en met een bijzonder grappige manier van foerageren, hij buigt namelijk de hele tijd omhoog en omlaag door z'n knieën) struinden langs de randjes waar nog wat eten in de prut te vinden was en wipten en pikten dat het een lieve lust was.
Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)
Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)
Het Bokje was tot begin dit jaar een schaamsoort* voor mij. Maar die heb ik weggewerkt.
*Schaamsoort=relatief gemakkelijke soort die je als vogelaar sowieso gezien moet hebben.
Als je kijkt naar het verenkleed van het bokje zie je dat er ook donkergroen en bordeauxrood in zit, iets wat niet meteen opvalt als je even snel kijkt. En eigenlijk geldt voor alle vogels dat ze mooier zijn dan dat je denkt dat ze zijn. Dat ontdek je als de passie van het vogels kijken je leven vervolmaakt.
Hieronder kun je de verschillen tussen het Bokje en de Watersnip nog eens goed zien: de snavellengte is verschillend, het koppatroon is anders en het Bokje is ongeveer zo groot als een Spreeuw, een Watersnip beduidend groter en veel gemakkelijker te ontdekken.
Watersnip (Gallinago gallinago, Common Snipe)
Bokje (Lymnocryptes minimus, Jack Snipe)
Ook zagen we Buizerds, en Ruigpootbuizerd en heel veel ganzen en eenden. Waar ik blij van werd was van een Witgatje die vlak naast de auto kwam foerageren en vrolijk met zijn gatje stond te wippen terwijl ik hem bekeek. Ook hij poseerde, net als een Tureluur. Van de Witgat waren het mijn eerste foto's ooit, ik heb ze al zo vaak gezien maar nooit kunnen fotograferen dus ook daar was ik heel blij mee.
Witgat (Tringa ochropus, Green Sandpiper)
Tureluur (Tringa totanus, Common Redshank)
Tureluur (Tringa totanus, Common Redshank)
Mooi hè, die knaloranje poten!?
De laatste verrassing kwam aan het einde van de middag toen we toch nog een Waterral konden fotograferen. Ik had hem al een paar keer voorbij zien schieten. Waterrallen zijn nogal schuw en als ze onraad (denken te) bespeuren schieten ze van de eerste in de vijfde versnelling en rennen riet, hol, gat, duiker of pitrus in zodat ze onmiddelijk onzichtbaar zijn. Gelukkig konden we heel voorzichtig vanuit de auto een paar foto's maken. Het geluid van de sluiter was uiteraard genoeg om hem weer weg te zien spurten maar 1 foto kwam toch door de selectie, al kan het wel beter, het is toch mijn eerste relatief dichtbij foto. Het zijn zulke gekke beesten, ik vind ze erg grappig. Als ze roepen, gillen ze als een big die wordt geslacht, heel apart maar wel erg herkenbaar als je zoiets uit het riet hoort komen.
Voorlopig was dit het voor vandaag. Op YouTube heb ik nog een klein filmpje gezet van een foeragerend Bokje. Als je goed kijkt zie je hem af en toe door z'n knieën zakken en op en neer wippen, typisch Bokjes foerageergedrag dus. O ja, het geluid kan uit voor wie het vervelend vindt ;-).
Mogelijk ga ik deze week nog eens terug die kant op, ik heb eindelijk een paar dagen vrij maar het is nu wel erg slecht weer. Ik troost me maar met de gedachte dat ik er niet doorheen hoef te fietsen maar kijk wel heel erg uit naar de lente. Maar dat zal nog wel even dromen blijven.Voorlopig geniet ik lekker van de vogeltjes in de tuin zoals de vele Vinkjes die elke dag blijven komen om te eten.
Vink (Fringilla Coelebs, Common Chaffinch)
Allemaal bedankt voor jullie bezoek aan mijn blog, de leuke reacties en belangstelling!
Soms lacht het geluk je toe als je maar geduld hebt. Rustig gaan zitten of wachten loont de moeite.
Voor grotere foto's en een betere weergave kun je op de foto's klikken.
Op het strand van IJmuiden deze Kanoet, kwam gewoon naar me toe gewandeld terwijl ik op mijn knieën zittend nat aan het worden was en mijn schoenen vol liepen .
In mijn 'thuisgebied' De Groene Jonker was een rustig plasje met Kemphaan, Zwarte ruiter en Waterral.
Eerst even wroeten......
En dan: eten maar!
Kemphaan, juveniel, met een soort kreeftje.
De juveniele Zwarte ruiter, die in de lente in zijn prachtkleed helemaal zwart is, liep zo dichtbij dat ik zelfs op een gegeven moment niet meer kon focussen.
Zwarte ruiter
Zwarte ruiter
Zwarte ruiter
De laatste Zwarte ruiter mooi in het 'gouden licht'. Genieten hoor.
Tot slot de Waterral, niet zó dichtbij, maar ik vind het zo´n (te) gek beest. Als je ze af en toe hoort gillen als een big die geslacht wordt of als ze ineens alsof de duivel ze op de hielen zit het riet in rennen, ze maken me in elk geval vaak aan het lachen.
Morgen op macro-, libellen- en vlindertocht. Misschien wel de laatste echte kans van dit jaar. Ik hoop dat er wat moois uit komt. Wordt in elk geval vervolgd.
Iedereen bedankt voor de reacties op mijn vorige blog en fijne zondag!
