Vandaag een droomvogel gezien: de Notenkraker. Wat een plaatje, wat een heerlijk meewerkende en gezellige vogel en wat een lief smoeltje. Ik ben nog euforisch...
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Het was een van mijn grote vogelwensen: een Notenkraker zien. Zo'n vogel die je bij het doorbladeren van je vogelgids telkens weer tegenkomt en dan denkt; oooh, die wil ik ook zien, zucht.
Een appje van een vogelvriendin uit Brabant deed mij opschrikken tijdens het postfietsen. Er zat dus écht een Notenkraker in Nederland en hij was bijna aaibaar. Ik werd er een soort chagrijnig van want ik moest nog werken en het was ook nog koud en naar fietsweer, bah.
Maar soms helpt het geluk een handje. Terug op het depot waar ik de post voor mijn tweede wijk ging ophalen waren een paar collega's aanwezig. Die weten dat ik (vogel)gek ben en dat ik weleens hysterisch doe als er een 'harde' soort in de buurt is. Nu vertelde ik dus ook dat er een Notenkraker zat, niet in de buurt maar Wageningen is te rijden in een uur. Eén van mijn collega's had wat weinig werk dus ik greep de gelegenheid aan om hem wat extra werk te bezorgen en mijzelf daarmee een bijna vrije middag :-D. Ik kon naar de Notenkraker! Meteen Maria gebeld dat ik eraan kwam, die was wel een beetje beduusd want eerder hadden we afgesproken om te wachten tot woensdag (met het risico dat de vogel gevlogen zou zijn) vanwege tijdgebrek. Uiteraard vond ze het wél een heel goed idee om meteen te gaan en zo geschiedde.
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes) op het balkon
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes) op het balkon
Ter plaatse zagen we het juweeltje vrijwel direct. Hij zat op dat moment op een balkon waar hij blijkbaar van pinda's zat te snoepen. Even later vloog hij vlak voor ons het gras in om daar wat nootjes te verstoppen en wat rommeltjes te verplaatsen. Ongelooflijk, zo dichtbij.
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Een paar minuten later vloog hij weer terug naar het balkon om vervolgens om de hoek weer naar beneden te vliegen waar hij heel lang rond bleef scharrelen, eten, stukje hippen, lopen, rennen, eten, hakken... Hij liep zelfs tot tegen mijn voeten aan!
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Notenkraker (Nucifraga caryocatactes)
Het was echt DE Droomvogel die ik had gedacht dat het zou zijn, dat guitige koppie, die prachtige witte druppeltjes op zijn verder diepbruine verenpak. Zó mooi!
De Notenkraker komt normaal voor in (noord)oost- en midden Europa, maar dus ook Siberië en oost-Rusland. Het is een zeer zeldzame dwaalgast in Nederland. Hij is zo groot als een Gaai en is ook lid van de familie kraaien, de snavel lijkt ook op die van een Zwarte kraai.
Maria en ik hadden samen een topmiddag én ik had eindelijk weer eens iets om op de blog te zetten :-)!
Degene die ook de blog van Maria volgt, heeft daar al gelezen dat wij zo'n twee weken geleden samen een middagje naar Arnhem zijn geweest. Eigenlijk wel een twitch, hoewel we dat liever ontkennen ;-). Het pleit wel voor ons dat wij, als we twitchen, dat altijd rijkelijk laat doen. Dus heel de groep nog maffere vogelaars is al geweest en dan komen wij er achteraan sukkelen. Het voordeel is dan dat het niet meer zo druk is, dat je wat ruimte hebt om te kijken en eventueel foto's te maken. Het nadeel kan zijn dat de vogel gevlogen is.
Dat laatste leek ook het geval toen we de bewuste plek in Arnhem opzochten. Een totaal leeg veldje lag voor ons, geen vogel te bekennen. Het is toch niet waar hè, zuchtte ik. Barmsijzen waren namelijk MIJN frustratie. Maria had ze al in alle soorten en maten gezien, ik niet. Dat wil zeggen, ik had ooit een groepje gezien maar had op dat moment alleen een verrekijker en geen vogelboek. En er bestaan Kleine barmsijzen en Grote barmsijzen en omdat ik ze nooit eerder had gezien wist ik niet welke barmsijzen ik daar zag.
Gelukkig keerde het groepje Grote barmsijzen terug naar het ontzettend lege veldje. Er ging een 'heen-en-weer' ritje naar een plekje verderop aan vooraf. De groep vogeltjes was namelijk een paar honderd meter verderop neergestreken, wij vonden ze maar we waren niet de enige. Een Torenvalk scheerde laag over de groep heen en dus kozen de vogels in een razend tempo het hazenpad. Terug naar veldje 1 waar we gelukkig het gevluchte groepje vrolijk zagen foerageren. Wij, en vooral ik, blij.
Grote barmsijs (Carduelis flammea)
De in de groep aanwezige Witstuitbarmsijs, een zeldzame soort die normaal in de winter voorkomt in Scandinavië en Rusland, was snel gevonden. Het beestje viel meteen erg op door zijn veel blekere uiterlijk en als je een beetje je best deed kon je de witte stuit ook zien.
Witstuitbarmsijs, adult man (Acanthis hornemanni)
Wat een verschil of je op de grond fotografeert of enigszins naar boven. Het was dan ook nog eens een beetje aan het spetteren. We moesten constant onze instellingen aanpassen. De omstandigheden om te fotograferen waren sowieso niet goed. Ik heb dan ook een tijd gewoon in de scope zitten kijken naar het groepje vogels. Op de onderstaande foto valt het blekere uiterlijk van de Witstuitbarmsijs goed op. Ook is de vleugelstreep witter, die is bij de Grote barmsijs eerder lichtbeige.
Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het was een onwijs gezellig groepje vogeltjes. Ze bewogen en vlogen echt als groep, ze gingen gezellig met zijn allen op het prikkeldraad zitten en pruttelden er op los. Daarbij waren ze dan ook nog eens zó mooi om te zien. Prachtig met die rode petjes en al verschillende mannen met rode borst. Streepjes, vlekjes, winterkleed, zomerkleed, vrouwtjes... Echt heel mooie vogeltjes die het reisje absoluut waard waren.
Grote barmsijzen m/v (Carduelis flammea) en 1 Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het leuke van de Olympus camera vind ik, onder andere, dat ik er zo gemakkelijk mee kan filmen. Het maken van filmpjes laat het gedrag van de vogels mooi zien en door de groep af te scannen zie je heel veel variatie in kleed. En toch zijn het allemaal Grote barmsijzen (en 1 Witstuitbarmsijs). Wel jammer van de harde wind maar dat nemen we dan maar voor lief. Toch heb ik er weer zó van genoten.
Op de weg terug naar huis deden we een klein ommetje in de inmiddels stromende regen om de in Houten aanwezige Ross' gans te zoeken. Ook nieuw voor mij. Maria had hem in diezelfde week al eerder opgezocht. Het eerste witte stipje dat we ter plaatse zagen was hem dan ook nog. De gans zat ver weg in een weiland tussen de Grauwe ganzen. Ik was blij dat ik de telescoop had om de kenmerken te kunnen zien.
Zo had ik op 1 middag 3 voor mij nieuwe soorten op mijn vogellijstje, dat gebeurt echt niet vaak meer. Het maakt natuurlijk in feite allemaal geen barst uit maar toch telt het.
De Barmsijsjes hebben wel een plekje in mijn hart veroverd, wat een schattige en gezellige vogeltjes zijn dat!
