Streepje voor!

Nadat ik zondag met de nodige frustraties de Groene Jonker was uitgelopen, sprak ik vanmiddag met vogelvriend Kees af om een rondje Jonker te doen. Op dinsdagmiddag zou het toch niet zo'n gekkenhuis zijn als in het weekend.

Dat klopte gelukkig ook. Er waren wel meer mensen dan normaal, maar over het algemeen waren het 'normale vogelaars' die lekker aan het kijken en genieten waren. Sommigen moesten nog wel even vanuit het riet of begroeiing terug naar de paden gehaald worden, maar de hoeveelheid overtreders viel vandaag relatief mee. Het scheelde waarschijnlijk ook dat de mannen van Natuurmonumenten bijna de hele middag rondliepen door het gebied.

Uiteraard is nog steeds voor velen het Kleinst Waterhoen het doel of reden van bezoek maar gelukkig werden de meeste vogelaars ook blij van al het andere moois in de Jonker want het Kleinst Waterhoen hield zich halsstarrig verscholen.

Kees en ik liepen een rondje en noteerden menige Watrerral en Porseleinhoen. We zagen zelfs nog een donsjong van een Waterral die net heel klein vleugeltjes met wat tekening begon te vertonen. Een hoog knuffelgehalte en dan die gekke lange poten en snavel, grappig beestje.

Ineens kwam er een schreeuw van een  andere vogelaar: "Zeearend". Een blik omhoog bevestigde de gil. Een juveniele Zeearend zeilde over de Jonker en bleef daar toch nog wel een tijdje boven rondcirkelen. Gave soort zo even tussendoor.

Zeearend, juveniel

Even later vlak boven ons een juveniele Havik, die kwam schitterend dichtbij en liet zich even fraai platen.

Havik, juveniel

Na nog diverse Buizerds, een Torenvalk en een Bruine Kiekendief te hebben gezien, liepen Kees en ik het rondje naar de Zuid-oost kant van de Jonker. Op bij elk slikje vonden we wel iets, vooral Watersnippen. Ze zaten werkelijk overal waar je keek. Maar ook een groep Lepelaars vloog over en een mooie Zwarte Ruiter, Witgat, Oeverloper, diverse ralletjes en Kwikstaartjes liepen over de slikjes of in de rietkragen. Regelmatig kwam er nog een heidelibel voorbij maar van Kees moest ik vandaag op vogels letten ;-).
Teruglopend naar de plek van het Kleinst Waterhoen gingen we toch nog maar even zoeken. Twee Porseleinhoentjes zaten lekker te poetsen en te zonnen. Ineens zag ik het Kleinst, hij/zij liep ongeveer 10 seconden langs een rietrand. Gelukkig konden een paar mensen hem nog zien maar er waren er ook die hem helaas op dat moment misten, jammer.

Nadat we het Kleinst dan toch nog hadden gezien gingen we terug richting parkeerplaats en fiets. Maar dan kom je wel langs het beste hoekje van de Jonker, met de meeste slikplaatjes, de meeste steltlopertjes en een ruime blik over de plas. De slikjes zaten goed vol: Bontbekpleviertjes, Kieviten, teveel Kemphanen, Bonte Strandlopers, en ehhh Watersnippen, veel Watersnippen, een Kleine strandloper, "en een Streep" merkte ik op. Een schitterend mooie adulte Gestreepte Strandloper liep te foerageren op een van de slikjes. Niet eens al te ver weg en prachtig te zien door de scoop, en met wat moeite vanwege het tegenlicht waardoor ik behoorlijk wat moest 'plussen', ook te fotograferen, gewoon vanaf het pad (ja, zo kan het ook ;-). Kees trok de vogelgids er nog even bij en daarna waarschuwden we nog wat bekenden. Een Gestreepte Strandloper is een rode soort en daardoor voor veel mensen toch een vogel om even voor langs te komen. De Streep, en de ontdekking ervan, werd gewaardeerd. Zelf was ik al mijn boosheid van het weekend vergeten. Het was een heerlijke middag. Mooi weer, mooie vogels, prettig gezelschap en een mooie zelf- ontdek-soort. En dát is toch het leukst. Vandaag had ik een Streepje voor.

Gestreepte Strandloper

Gestreepte Strandloper

Gestreepte Strandloper

Tsjechië, een vakantie met van alles wat.

Inmiddels is mijn vakantie-tje in Tsjechië alweer voorbij. Maar het was er heerlijk: lekker weer op een dag na en daardoor dus volop gelegenheid om de directe omgeving af te struinen, de bekende plekken de doorzoeken en nieuwe plekjes te ontdekken.

Het Skalka stuwmeer is weer gevuld met vers, schoon water. Dat het water van een veel betere kwaliteit was, was duidelijk te zien. Er zwom van alles, en er foerageerde van alles. Wat vogels betreft waren de hoogtepunten de dag waarop ik in anderhalf uur 3 Zeearenden, 2 Visarenden, een Rode Wouw en 7 Zwarte Ooievaars zag.


Zwarte Ooievaar, juveniel

Zeearend, juveniel

Overigens waren bovengenoemde vogels bijna elke dag wel in beeld naast de tientallen Groenpootruiters, Kemphanen, Witgatjes, Watersnippen, allerlei soorten eenden, Bosruiters, Kleine Pleviertjes, Gele- en Witte Kwikstaarten en meer. Dit alles dus op onfotografeerbare afstand aan een slikrand midden in, of aan de overkant, van ons meer.

Op de weg er naar toe kwam ik elke dag wel iets moois tegen. Zoals de Zandhagedissen en de Boomkikkertjes. Je kunt het op de foto niet zien, maar een Boomkikker is ongeveer zo groot als je duimnagel!

Zandhagedis

Boomkikker

Ook de libellen kwamen aardig aan bod, ondanks dat het seizoen aan het eindigen is. Veel Houtpantserjuffers, Bloedrode - en Steenrode Heidelibellen. Onderstaand een oud vrouwtje van de Steenrode Heidelibel, je ziet een klontje eitjes bij haar legschede zitten. Zoiets schijnt wel vaker voor te komen maar komt bijna nooit op de foto. Ik had dus een gelukje dat ik dit kon fotograferen.

Steenrode Heidelibel, vrouw

 Erg blij was ik met de mooie, bijna horizontaal hangende, Paardenbijter.

Paardenbijter, man.

Het terugvinden van de Kempense Heidelibel na een jaar afwezigheid. Dit is een erg zeldzame libel die maar op een paar plekjes voorkomt.

Kempense Heidelibel, man

Een eitjes-afzettende Bruine Glazenmaker, vrouw. Eindelijk op de foto, normaal vliegen die Bruine rakkers alleen maar hysterisch van links naar rechts en weer terug.



Bruine Glazenmaker, vrouw

En dan had ik natuurlijk nog de tuin, de soorten waren niet heel bijzonder maar er zaten wel heel veel jonge vogels. Het broedseizoen- en resultaat mocht er zijn.

Ringmus, juveniel

Boomklever

Groenling, juveniel

Groenling, pa

In het dorp was er ook een tamelijk schokkend beeld: het oudste (320 jaar) en enige nog overgebleven originele pand van het dorpje was in de fik gestoken en bijna totaal verwoest. Een prachtige vakwerkboerderij. Een wraakactie in familiale kring. Triest zulke dingen.

Men gaat toch proberen om het pand te restaureren en het hele dorp helpt mee, deels kosteloos. Er werd ook een actie gehouden toen wij er waren om de eigenaresse en haar 2 jonge kinderen te helpen.

Minder schokkend maar voor mij toch ook erg was dat mijn website devogelkijker.nl gehackt bleek. Na de honderden uren die ik in het maken en bijhouden van de website had gestopt was dat toch wel even heel erg slikken. Vooral omdat de enige oplossing om ellende (ook voor anderen) te voorkomen, het verwijderen van de hele site was. Dat heb ik gisteren gedaan maar ik heb er wel wat tranen om gelaten.

Om niet opnieuw zoiets te moeten meemaken ben ik daarom deze blog gestart. Het is toch iets minder bewerkelijk dan een eigen website. De oude blogs zullen deels teruggeplaats worden maar dat kost tijd.

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor alle reacties op de site, maar ook voor de lieve, troostende en verontwaardigde e-mailtjes nadat ik de site heb moeten verwijderen!

Met deze blog hoop ik mijn trouwe lezers dan toch een beetje tevreden te stellen ;-).

Als laatste plaats ik een foto van een van de laatste avonden in Tsjechië toen de zon onder ging, er was een mooie 'halo' te zien en de wolken lijken wel golven. In elk geval, ik vond het mooi.

 Bedankt weer voor het lezen!

Pak die muis!

 8 maart 2012

Velduil

Op de valreep, want zeer binnenkort zijn weg naar hun broedgebieden, ging ik nog eens op zoek naar Velduilen. Hoewel ik in januari zo gelukkig was ze vlak voor de lens te krijgen, was het daarna niet meer gelukt. Met het mooie weer wilde ik er dan nog wel een soort laatste poging van dit voorjaar aan wagen. Op de bewuste plek wat rond gereden, paaltjes afgegluurd en velden afgetuurd. Niet dat het nou direct saai was, maar van de Velduilen ontbrak wederom elk spoor. Zouden ze dan toch al zijn vertrokken naar de broedgebieden? Het broedgebied van de Velduil is voornamelijk in Rusland en Scandinavië maar een kleine populatie broedt op de Nederlandse-, Duitse-, en Deense Waddeneilanden en Schotland.

Gelukkig lieten zich wel andere leuke vogels zien en horen. Twee Ruigpootbuizerds, die binnenkort ook naar het hoge noorden vertrekken, kwamen regelmatig jagen en een muis slaan.

Ruigpootbuizerd

Een Blauwe Kiekendief vrouw zag ik buitelen en spectaculaire draaien maken voordat ze uitviel naar iets op de grond wat ik niet zag, maar zij duidelijk wel. Een Torenvalk hing bijna constant boven het ruige veldje en wist ook wel een muisje te waarderen. En uiteraard waren er diverse Buizerds die ook kwamen eten. Dit alles sloeg ik gade terwijl de Graspiepers, Groenlingen, Kieviten, Scholeksters en Veldleeuweriken druk baltsend en zingend het oor streelden.

Ineens zag ik, na een eeuwigheid wachten, schuin achter mij iets aan komen vliegen. Velduil!

Velduil

Even later kwam er nog een Velduil aan en nog wat later een derde exemplaar. Zo heb je niets, zo heb je er drie. Druk jagend vlogen ze over en langs. Speurend naar muizen die met regelmaat gevangen werden en die ik soms zelfs hard hoorde piepen terwijl ze tussen de best wel stevige uilenklauwen hingen.

Velduil

Soms gingen de Velduilen ook even rustig zitten in het veld (what’s in a name…). Ook dat is een fraai gezicht, vooral als ze hun kop bijna 360 graden draaien en met hun doordringende gele ogen in de rondte speuren. In zo’n ruig veldje, vertrouwt de Velduil blijkbaar volledig op z’n schutkleur. Er kwam een dame met twee honden het veld in gewandeld en ik zag hoe de uil zich drukte en zo bleef zitten terwijl de vrouw met haar honden langs hem liep. Ongelooflijk! Het is daarmee ook wel begrijpelijk dat als je niet weet waar zo’n Velduil zit, het heel moeilijk is om ze te vinden. Ze versmelten als het ware in hun omgeving.

Velduil

Velduil

De vluchtfoto’s zijn natuurlijk hartstikke leuk maar het ware spektakel was ‘de strijd om de muis’. Vangt een Velduil een muis, dan wil de Blauwe Kiekendief die muis ook hebben, dus komt er een luchtaanval, gevecht, worsteling. Noem het zoals je wilt. Idem dito voor de Torenvalk, die durft ook wel een Velduil aan te vallen voor het gemakkelijk binnenhalen van een prooi. Andersom gebeurt het trouwens ook. Dus ook de Velduil wil nog weleens een muisje pikken, ook van een soortgenoot. En ergens snap ik het wel, waarom zou je moeite doen om zelf te zoeken als een ander je eten al klaar heeft hangen tussen zijn poten? De Velduil die ik zag ruziën met de Blauwe Kiekendief dame moest uiteindelijk het onderspit delven; de Blauwe Kiekendief wist de muis afpotig te maken. Hieronder heb ik een paar foto’s van de luchtgevechten geplaatst. Het geeft denk ik wel een aardige indruk van wat zich afspeelde, al is het niet zo dichtbij. Op de eerste foto heeft de Velduil de muis in zijn klauwen en op de vierde foto zie je dat de Blauwe kiekendief er met de gepikte muis vandoor gaat.

Velduil met muis wordt aangevallen door een vrouwtje Blauwe Kiekendief

Velduil is de muis kwijt aan het vrouwtje Blauwe Kiekendief

Vrouwtje Blauwe Kiekendief smeert 'm met de muis

De Torenvalk had pech, die werd meteen al weggejaagd, die muis hield de Velduil zelf. Een Torenvalk is uiteraard ook een iets minder lastige tegenstander dan een Blauwe Kiekendief.

Velduil met muis stuurt Torenvalk weg

Toen er echt te weinig licht was om nog mooie foto’s te maken en goed te kijken was míjn etenstijd inmiddels ruimschoots voorbij. De spullen werden in de auto geborgen en de terugreis begon. Vlakbij het ruige veldje, 2 minuten na vertrek bleek één van de Velduilen in een scharminkelig boomtopje te zitten. In de invallende schemering starend over het veld waar zijn collega’s nog aan het ruziën of uitbuiken waren. Toen heb ik toch nog maar weer de camera uitgepakt en een laatste plaat geschoten. Als waardig afscheid van deze mooie vogels.

Velduil in de invallende schemering

Mannen met baerden

7 februari 2012

Baardman, man

Voor de ‘oudjes’ onder ons haal ik wat nostalgie naar boven. Dit keer een blog over mannen met baarden.

Lang geleden, in de 17e eeuw schreef iemand het lied:

‘Al die willen te kaap’ren varen, moeten mannen met baerden zijn.  Jan, Pier, Tjoris en Corneel, die hebben baerden, die hebben baerden….’

Soms, heel soms hoor je het nog wel eens. Het lied is uiteraard inmiddels gemoderniseerd, gesampled, gedubt, geremixt enzovoort.

Maar daar gaat deze blog natuurlijk helemaal niet over. Mijn blogs gaan over vogels. Of vogelaars. Die vroeger heel vaak mannen met baarden waren die weer en wind trotseerden op de fiets en met verrekijkers de mooiste vogels ontdekten. Soms zie je ze nog wel eens, die ‘echte’ vogelaars. Maar ook die worden schaarser en schaarser. En worden vervangen door snelle jongens (en meiden) met hippe Smartphone’s, I-Phone’s en allerhande apparatuur waarmee je vogels sneller, beter en mooier kunt doorgeven, horen, opnemen, waarnemen en vastleggen.

Zelf zit ik in de verloren generatie ertussen, net niet oud genoeg maar zeker niet jong en flitsend genoeg. Soms ben ik maar deels enthousiast over al die moderne snelle middelen en heb ik momenten dat ik verlang naar de heerlijke rust van het tijdperk vóór de GSM, de App’s en iedereen die overal en altijd alles van elkaar weet. Ja, ik weet het, soms ben ik een tuttebel. Een middelbare vogelaar, maar gelukkig nog zonder baard. Daar ben ik dan wel weer blij om.

Voor mij geen Facebook of Hyves. Twitter dan weer wel (ja logisch, dát is een vogeltje), en een mooie telescoop en een digitale camera. Tja, het blijft schipperen.

Wat mij terugbrengt bij de mannen met baerden die wilden varen. Deze week ging ik op zoek naar Mannen met Baarden. En ik heb ze gevonden, de Baardmannetjes. Het was zonder twijfel een middag in de top tien van mijn 'vogelcarriere'. Baardmannetjes zijn zó leuk. Zó behendig, zó sociaal, zó mooi, zó inventief. En als ik ze hoor, het metaalachtige roepje ‘ting ting ting’, dan maakt mijn hart een sprongetje: Baardmannetjes! De vrouwtjes heten ook Baardmannetjes, dat is net zoiets raars als dat er mannelijke Nonnetjes zijn. Maar daarover schrijf ik in een volgende blog.

Nu naar de Baardmannen, en -vrouwen!

Baardman, man

De Baardmannetjes vliegen en foerageren in groepjes. Ze foerageren in de winter graag op riet en ze eten de zaadjes van lisdodden. Behendig pluizen ze de lisdodden uit om uit de pluizen de millimeter kleine zaadjes te vissen. Wat er op de grond waait wordt ook dankbaar doorzocht en letterlijk uitgeplozen.

Baardman, man

Baardman, vrouw

Baardman, man

Met een grijns van oor tot oor heb ik het razendsnelle Baardmannen schouwspel gadegeslagen. En heel veel foto's gemaakt. Ik heb zelfs gezegd dat als al mijn foto's mislukt zouden zijn, ik het niet eens erg zou vinden. Gewoon omdat het zo leuk was om mee te maken hoe die slimme vogeltjes zich gedragen en laten observeren. Gelukkig waren er heel veel foto's gelukt. Die natuurlijk nog lang niet allemaal verwerkt zijn. Dat kost zeeën van tijd. Misschien iets voor als ik écht oud ben....  

Waar Baardmannetjes overigens in uitblinken (ook andere vogeltjes zie je dat wel doen, maar bij Baardmannetjes zie je het vaak), is dat ze in een spagaat tussen twee rietstengels hangen. Of ze hangen gewoon ondersteboven. En ondertussen wordt er natuurlijk wel lekker doorgegeten.

Baardman, man

Baardman, vrouw

Baardman, man

Baardman, man

Ik hoop dat jullie er net zo van hebben genoten als ik. Deze tijd van het jaar met de huidige weersomstandigheden brengt vaak onverwachte en mooie momenten. Dit was er één van. De volgende blog gaat over de Zaagbekken-invasie in onze polder. Weer iets heel anders, maar ook bijzonder.